IV SA/Wa 2616/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. znak [...] w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. znak [...] Skarżący R. P. pismem z 28 sierpnia 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r. znak [...]. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, uzasadniając, że wypłata odszkodowań w niej ustalonych spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki i utrudnione byłoby odzyskanie kwot wypłaconych na rzecz wymienionych w niej osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2017 poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z zestawienia treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika, że zasadą jest wykonalność aktów ostatecznych, zaś ich wstrzymanie przez sąd administracyjny jest wyjątkiem, który zgodnie z powszechnie przyjętą regułą wykładni powinien być ściśle interpretowany (exceptiones non sunt extendendae). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z w sposób lakoniczny i w żaden sposób nie wskazał, jak wykonanie decyzji z [...] stycznia 2017 r. spowodowałoby dla skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tylko w tym zakresie możliwe jest wstrzymanie wykonania aktu przez Sąd. Jednocześnie należy zauważyć, że wnioskowana decyzja w istocie przyznaje skarżącemu uprawnienie, nie nakłada zaś na niego żadnego obowiązku do wykonania. Zgodnie z jej treścią, skarżącemu należy się odszkodowanie z tytułu nabycia przez Wojewodę [...] prawa własności działki należącej do skarżącego. Jej wykonanie nie może zatem bezpośrednio spowodować zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków lub wywołać szkody. Wspomniana w treści wniosku okoliczność wypłaty odszkodowania na rzecz innych osób wymienionych w przedmiotowej decyzji nie ma żadnego wpływu na uprawnienie skarżącego do otrzymania odszkodowania przyznanego jemu samemu, w wysokości określonej decyzją. Natomiast to, czy skarżącemu należy się odszkodowanie w kwocie wyższej niż wskazana w decyzji, jest kwestią merytorycznego rozpatrzenia prawidłowości decyzji i leży poza zakresem zarówno wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak i sprawy dotyczącej stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, rozstrzyganej w niniejszym postepowaniu sądowym. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.