IV SA/Wa 2617/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: 1. uchylić pkt 1 postanowienia z dnia 16 kwietnia 2013 r. 2. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy w pkt 1 oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, w pkt 2 ustanowił dla skarżącego radcę prawnego z urzędu, o którego wyznaczenie nakazał zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. W uzasadnieniu wskazał, iż ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu rodzi skutek zwolnienia ustawowego z uwagi na treść art. 239 pkt 3 p.p.s.a. Zarządzeniem z dnia 25 września 2013 r. pominięto A. C. jako kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu, albowiem został on ustanowiony na podstawie art. 184 kro i 601 k.p.c., nie zaś w oparciu o przepis art. 79 § 1 p.p.s.a. W świetle powyższego doszło do zmiany okoliczności w niniejszej sprawie skutkujących koniecznością zastosowania art. 165 p.p.s.a. w odniesieniu do pkt 1 postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 kwietnia 2013 r. tj. w zakresie oddalenia wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sadowych. W skutek pominięcia kuratora ustanowionego przez sąd niewłaściwy, albowiem przez sąd powszechny, nie zaś sąd rozpoznający niniejszą sprawę istnieje konieczność rozważenia złożonego przez skarżącego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie sądu skarżący uprawdopodobnił w wymaganym przez prawo procesowe stopniu zaistnienie warunków uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych, a zatem uzyskania prawa pomocy. Ze złożonego formularza urzędowego o przyznanie prawa pomocy i zawartym w nich oświadczeniach wynika jednoznacznie, iż miesięczny dochód dla jego 5-cio osobowej rodziny wynosi 1.160 złotych, a także, że nie posiada żadnego majątku. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 165 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.