IV SA/Wa 2620/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi V. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...]września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrzył wniosek V. M. o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej jako oczywiście bezzasadny, odmówił nadania mu tego statusu, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m. in., że: 1. cudzoziemiec przyjechał legalnie do Polski z [...] przez S. w styczniu 2011 r., posiadając wizę ważną do dnia 15 marca 2011 r.; w dniu 27 grudnia 2011 r. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, a następnie umieszczono go w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców; w dniu 24 kwietnia 2012 r. cudzoziemiec złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, a w dniach 25 i 26 maja 2012 r. przesłuchano go na okoliczność przyczyn opuszczenia [...]; 2. we wniosku cudzoziemiec oświadczył m. in., że był wielokrotnie bity ze względu na pochodzenie; 3. podczas odbytych w języku polskim (na co cudzoziemiec wyraził zgodę) przesłuchań w dniach 24 i 25 maja 2012 r. (protokoły, k. 36-52 akt adm.), cudzoziemiec zeznał m. in., że mieszkał w [...]; uczęszczał tam do polskiej szkoły przy kościele, gdzie poznawał kulturę i język polski; należał do T. oraz do organizacji religijnej [...], nie miał trudności związanych z tą przynależnością; ma średnie wykształcenie; po odbyciu służby wojskowej od 2005 r. pracował dorywczo na budowach oraz pomagał matce w handlu; od 2006 r. wielokrotnie przyjeżdżał do Polski; nie był zatrzymany czy aresztowany ani sądzony, lecz w 2009 r. został przez nieznanych mu ludzi wciągnięty do samochodu i uderzony w policzek; był prześladowany z powodu polskiego pochodzenia przez organizację nacjonalistów [...] - z tego powodu był zniesławiany; nie zwracał się do władz o ochronę; był wyśmiewany przez kolegów i znajomych z powodu nieposiadania dziewczyny; [...] otrzymał Kartę Polaka; od września 2010 r. podjął działalność gospodarczą; od listopada 2010 r. do jego domu zaczęli przychodzić nieznani mu ludzie (prawdopodobnie o kryminalnej przeszłości) grożąc, aby zaprzestał działalności gospodarczej; cudzoziemiec w związku z tym obawia się o swoje życie; chciałby mieszkać w Polsce, tu studiować i założyć rodzinę, czuje się związany z Polską; 3. wnioskodawca nie spełnia przesłanek z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), zwanej dalej "ustawą", ponieważ: a) nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem; oceniając spełnienie tej przesłanki bierze się pod uwagę nie tylko czynnik subiektywny (odczucia wnioskodawcy), ale również obiektywny (sytuację w kraju pochodzenia); b) pobicie w 2009 r. to czyn kryminalny ze strony prywatnych osób, który powinien być zgłoszony organom ścigania [...]; cudzoziemiec nie dokonał takiego zgłoszenia, więc nie szukał w tym państwie ochrony; c) trwające od listopada 2010 r. problemy związane z najściami osób dążących do zaprzestania prowadzenia przez cudzoziemca działalności gospodarczej nie miały związku z uzasadniającymi przyznanie statusu uchodźcy przesłankami z art. 13 ust. 1 ustawy; d) zniesławianie z powodu bycia Polakiem to również karygodne postępowanie osób, które nie ma związku z przesłanką z art. 13 ust. 1 ustawy; w ostatnim raporcie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 14 czerwca 2012 r. (k. 72 akt adm.) nie ma wzmianek, aby Polacy byli prześladowani [...]; e) uznano wniosek za bezzasadny, jako że cudzoziemiec: - nie wykazał, aby władze [...] ani podmioty z art. 16 ust. 1 pkt 2-3 ustawy podejmowały lub mogły podjąć wobec niego działania krzywdzące go z powodu przesłanek z art. 13 ust. 1 ustawy (art. 34 ust. 1 pkt 1), - złożył wniosek w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji (art. 34 ust. 1 pkt 6 ustawy), jako że wniosek złożono dopiero po kilku miesiącach nielegalnego pobytu w Polsce (od dnia 16 marca 2012 r.) i po wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji o wydaleniu; 4. cudzoziemiec złożył wniosek z powodów ekonomicznych, stąd jest niepodlegającym ochronie na podstawie przepisów ustawy migrantem, a nie uchodźcą; 5. wnioskodawca nie spełnia przesłanek z art. 15 ustawy, uzasadniających przyznanie mu ochrony uzupełniającej; cudzoziemiec nie przedstawił dowodów, że został skazany na karę śmierci lub grozi mu jej orzeczenie lub wykonanie egzekucji; nie jest poszukiwany [...] i brak podstaw do przyjęcia, że toczy się tam wobec niego lub może się toczyć w przyszłości postępowanie mogące skutkować orzeczeniem kary śmierci; nie jest realne zagrożenie torturami, nieludzkim lub poniżającym traktowaniem albo karaniem; [...] nie jest stroną zewnętrznego konfliktu zbrojnego ani nie toczy się w niej wewnętrzny konflikt zbrojny, choć w kraju tym dochodzi do protestów przeciwko władzom, podczas których organy państwowe niejednokrotnie posuwają się do zbrojnego tłumienia demonstracji; 6. wnioskodawca nie spełnia przesłanek z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy, uzasadniających udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany; brak bowiem poważnych podstaw, aby zakładać, że przesłanki te mogą wystąpić (zagrożenie prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddanie torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub zmuszenie do pracy lub pozbawienie prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukaranie bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. - Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm., zwanej dalej "Konwencją Rzymską"); dotychczas życie wnioskodawcy nie było zagrożone ani przez władze [...] ani przez podmioty z art. 16 ust. 1 pkt 2-3 ustawy i można domniemywać, że będzie tak po powrocie do kraju pochodzenia; zeznania cudzoziemca nie wskazują, aby mógł być pozbawiony wolności; nigdy nie był zatrzymany, aresztowany, sądzony ani skazany wyrokiem sądu, co nie wskazuje na realną możliwość naruszenia prawa do rzetelnego procesu sądowego czy zakazu karania bez podstawy prawnej; 6. Wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej albo zgody na pobyt tolerowany organ, na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 3 ustawy, nie orzekł o wydaleniu wnioskodawcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż już uprzednio (w dniu [...] stycznia 2012 r.) Wojewoda [...] wydał decyzję w tym przedmiocie (o wydaleniu). Powyższa decyzja został doręczona wnioskodawcy w dniu 19 lipca 2012 r. W dniu 24 lipca 2012 r. wnioskodawca wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano m. in., że: - strona powołała się na obawę przed prześladowaniem z powodu jej narodowości polskiej, lecz nie przedstawiła argumentów, że obawa ta ma realne podstawy (jest uzasadniona); wnioskodawca przywołuje jedynie ogólnikowo i nieprecyzyjnie dyskryminujące traktowanie z tego powodu; abstrahując od wiarygodności zeznań wnioskodawcy nie powołuje się on na zagrożenie ze strony władz kraju pochodzenia, lecz ze strony nacjonalistów [...] i szerzej - społeczeństwa [...]; - wnioskodawca nie jest wiarygodny, ponieważ złożył wniosek dopiero po kilkumiesięcznym nielegalnym pobycie w Polsce i dopiero po wydaniu w dniu [...] stycznia 2012 r. decyzji o wydaleniu go z Polski; - sytuacja [...] jest stabilna, choć może dochodzić do naruszeń praw człowieka, zwłaszcza w związku z zaangażowaniem politycznym danych osób, co jednak nie ma zastosowania w sprawie; - nie stwierdzono również przesłanek do udzielenia wnioskodawcy ochrony uzupełniającej ani zgody na pobyt tolerowany uznając, że nie są spełnione przesłanki z art. 15 pkt 2 ustawy ani art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy; - organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie prawidłowo, a wnioskodawca miał zapewnioną możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W skardze na decyzję organu odwoławczego V. M. wskazał m. in., że: 1. obawa przed prześladowaniem z powodu okazywanej na zewnątrz (Karta Polaka, członkostwo w T.) narodowości polskiej jest uzasadniona, ponieważ wynika ze stosowanych już z tego powodu wobec skarżącego aktów przemocy werbalnej i fizycznej; [...] istnieją organizacje zaliczające Polaków do wrogów [...], a skarżący podał źródła zawierające informacje o atakach na Polaków, co nie spotyka się z właściwą odpowiedzią [...] organów ścigania; organ nie odniósł się do tych okoliczności; 2. nie jest konieczne, aby źródłem powyższej obawy było zachowanie władz państwowych, gdyż może być nim zachowanie podmiotów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy, np. organizacji nacjonalistów [...] czy społeczeństwa [...]; 3. dla przyznania statusu uchodźcy nie ma znaczenia, że wniosek został złożony po kilkumiesięcznym pobycie w Polsce, lecz uzasadniona obawa przed prześladowaniem z przyczyn wymienionych w ustawie; 4. wbrew art. 15 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", nie wyjaśniono przyczyn odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz udzielenia zgody na pobyt tolerowany, gdyż organ odwoławczy przytoczył jedynie treść stosownych przepisów i stwierdził, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie tych sposobów ochrony; organ odwoławczy zignorował ataki na skarżącego, które miały miejsce [...] i nie wyjaśnił przekonująco, dlaczego nie mogłyby się one powtórzyć (nie ustalił ryzyka ponownego ich nastąpienia); 5. uznanie wniosku za bezzasadny po przesłuchaniu strony naruszyło art. 34 ust. 2 ustawy, a jeżeli wniosek pomimo to został merytorycznie rozpatrzony, to pięciodniowy termin do wniesienia odwołania naruszył prawa skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu pod kątem zgodności prawem jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2012 r. o rozpatrzeniu wniosku V. M. o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej jako oczywiście bezzasadnego, odmowie nadania mu tego statusu oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Sąd podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organy, stąd nie ma potrzeby ich powtarzania. Jeżeli chodzi o nadanie skarżącemu statusu uchodźcy, w ocenie Sądu nie ma do tego podstaw. Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju (art. 13 ust. 1 ustawy). Prześladowanie to musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji Rzymskiej lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 2 ustawy). Prześladowanie może polegać w szczególności na: 1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej; 2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym; 3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący; 4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym; 5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3; 6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość (art. 13 ust. 4 ustawy). Organy zasadnie wskazały, że badając, czy istnieje u skarżącego uzasadniona obawa przed prześladowaniem bierze się pod uwagę nie tylko czynnik subiektywny (odczucia wnioskodawcy), ale również obiektywny (sytuację w kraju pochodzenia). W tym kontekście zasadnie uznano, że obawa skarżącego przed prześladowaniem z powodu jego polskiej narodowości nie jest uzasadniona. Jeżeli chodzi o najścia osób żądających od skarżącego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, wciągnięcie skarżącego do samochodu przez nieznanych mu ludzi i wymierzenie mu policzka, jaki i przytyki związane z nieposiadaniem dziewczyny, to już z zeznań skarżącego w żaden sposób nie można stwierdzić, że ich przyczyną była jego polska narodowość. Można natomiast zasadnie stwierdzić, że przyczyną słownego zniesławiania skarżącego odnoszącego się do jego narodowości była jego narodowość polska. Abstrahując od zrozumiałej dolegliwości psychicznej, jakie tego typu działania mogą powodować u skarżącego, należy wskazać, że obiektywnie ich waga, jak i skala nie jest tego rodzaju, aby mogła uzasadniać nadanie skarżącemu statusu uchodźcy. W ocenie Sądu nie stanowi ono, ze względu na swoją istotę lub powtarzalność, poważnego naruszenia praw człowieka ani nie jest kumulacją działań, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak poważne naruszenie praw człowieka (art. 13 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy). Zaznaczyć należy, że skarżący mieszkał [...] od dnia swych narodzin w 1985 r. aż do stycznia 2011 r., czyli ponad 25 lat. Bez przeszkód należał do organizacji polskich, jak i wielokrotnie w ostatnich latach przebywał w Polsce. Dokumenty podróży uzyskiwał bez problemów. Z akt sprawy wynika ponadto, że żaden z członków rodziny skarżącego nie wnosił w Polsce o nadanie statusu uchodźcy. W ostatnim raporcie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 14 czerwca 2012 r. (k. 72 akt adm.) nie ma wzmianek, aby Polacy byli prześladowani [...]. Niechęci części społeczeństwa, nawet gdy niekiedy jest wyrażana werbalnie, nie można jeszcze uznać za prześladowanie uzasadniające nadanie statusu uchodźcy. Zdarzające się sporadycznie przypadki ataku fizycznego na Polaków ze strony organizacji nacjonalistów [...] z powodu narodowości polskiej w ocenie Sądu również nie dają jeszcze podstaw do uznania, że u skarżącego istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem z powodu narodowości w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy. Dotychczas bowiem z powodu narodowości skarżący doznał jedynie werbalnych ataków ze strony niektórych osób. Skarżący nie uprawdopodobnił, aby był przedmiotem ataku jakiejkolwiek organizacji nacjonalistów [...]. W tym kontekście nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, że organ odwoławczy nie odniósł się szczegółowo do zawartego w odwołaniu zarzutu, że istnieje zagrożenie ze strony tego rodzaju organizacji. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącego, że dla przyznania statusu uchodźcy nie ma znaczenia, że wniosek został złożony po kilkumiesięcznym pobycie w Polsce, a jedynie uzasadniona obawa przed prześladowaniem z przyczyn wymienionych w ustawie. W ocenie Sądu osoba będąca przedmiotem prześladowania w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy po wjeździe na teren innego państwa, w którym czuje się bezpiecznie, w pierwszej kolejności chce zapewnić sobie możliwość legalnego przebywania w tym państwie, aby nie zaistniała możliwość wydalenia jej do kraju pochodzenia, w którym doznawała prześladowania. Skarżący przyjechał do Polski w styczniu 2011 r., gdzie do połowy marca 2011 r. przebywał legalnie. Od tego czasu pobyt skarżącego w Polsce miał charakter nielegalny, a skarżący przez około rok nie składał wniosku o udzielenie mu statusu uchodźcy. Uczynił to dopiero w kwietniu 2012 r., już po zatrzymaniu go przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w grudniu 2011 r. i wydaniu wobec niego decyzji o wydaleniu w dniu [...] stycznia 2012 r. Niewiarygodnie brzmią zdaniem Sądu argumenty skarżącego, że o możliwości złożenia stosownego wniosku dowiedział się dopiero od funkcjonariuszy Straży Granicznej, ponieważ skarżący zna język polski, wielokrotnie przebywał w Polsce i powinien znać choć w ogólnych zarysach system ochrony cudzoziemców w niej obowiązujący, zwłaszcza że standardy w tym zakresie są analogiczne w większości krajów. Jeżeli nie znał nawet stosownej procedury, winien był poszukiwać stosownych informacji w instytucjach publicznych - Policji, Straży Granicznej lub innych - bezpośrednio po przybyciu do kraju uważanego za "bezpieczny". Jedynie w szczególnych, uprawdopodobnionych przez cudzoziemca przypadkach możliwe jest uznanie za wiarygodne wyjaśnień o niezwróceniu się o pomoc do instytucji państwa, gdzie cudzoziemiec chce uzyskać pomoc. W danym przypadku żadnych przekonywających argumentów nie przywołano. Argumenty skarżącego w tej mierze sprzeczne są z doświadczeniem życiowym powstałym z obserwacji zachowania wielu innych cudzoziemców, którzy niejednokrotnie składają wniosek już podczas wjeżdżania na teren Rzeczypospolitej Polskiej, jak i racjonalnym zachowaniem przeciętnego, prześladowanego w swym kraju człowieka, szukającego schronienia w innym państwie. W świetle stanu niniejszej sprawy to, że wniosek został złożony już po wydaniu decyzji o wydaleniu wskazuje na to, że skarżący dążył w ten sposób do przedłużenia swego pobytu w Polsce, będąc świadom braku przesłanek do udzielenia statusu uchodźcy. Okoliczność złożenia wniosku - to, że jego celem było prawdopodobnie przedłużenie procedury ekstradycji - ma, wbrew zarzutom skargi, istotne znaczenie dla sprawy. W postępowaniu dotyczącym udzielenia ochrony kluczowe znaczenie ma analiza informacji przekazywanych przez wnioskodawcę. Możliwość weryfikacji twierdzeń co do faktów, np. doświadczanych represji (agresji fizycznej czy słownej), nie mogą być z reguły weryfikowane dodatkowymi środkami dowodowymi. Wobec tego istotne znaczenie ma wiarygodność składanych informacji. W danym przypadku opisywane przez cudzoziemca domniemane akty agresywnych zachowań nie dość że nie mogą stanowić podstawy udzielenia ochrony, lecz także nie mogły być uznane za w miarę pewne. Zasadny jest natomiast zarzut skarżącego, że orzekający w sprawie organ pierwszej instancji uznając, że wniosek jest bezzasadny z uwagi na okoliczności wskazane w art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie powinien był przesłuchiwać skarżącego (art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy), a termin na złożenie odwołania wyniósł 5 dni (art. 34 ust. 2 pkt 4 ustawy), zamiast zasadniczo 14 dni wynikających z art. 129 § 2 K.p.a. Błąd organów nie miał jednak wpływu na wynik sprawy. Skrócenie terminu do wniesienia odwołania również nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ wniesiono je w terminie pięciodniowym, a skarżący mógł po wniesieniu odwołania podnosić inne okoliczności i zarzuty wobec decyzji organu pierwszej instancji. Decyzję organ odwoławczy podjął bowiem po 55 dniach od wpływu odwołania. Strona nie podniosła również w skardze, aby istniały istotne okoliczności faktyczne lub prawne, których nie zdołała dowieść z uwagi na skrócenie terminu do wniesienia odwołania. Niezasadny jest z kolei zarzut skarżącego, jakoby organ odwoławczy nie uzasadnił należycie odmowy udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej. Uzasadnienie w tym zakresie jest stosunkowo lakoniczne, lecz nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie. Brak jest podstaw do udzielenia takiej ochrony, gdyż nie są spełnione przesłanki z art. 15 ustawy. Skarżący nie uczestniczył w działaniach wojennych, nie został skazany przez sąd na karę śmierci ani nie przedstawił dowodów, że grozi mu jej orzeczenie. Nie grożą mu również tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Zgodnie z informacjami o kraju pochodzenia jest on stabilny i choć dochodzi czasami do aktów przemocy, to nie mają one charakteru systemowego, lecz ściśle indywidualny. Wnioskodawca nie spełnia również przesłanek z art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy, uzasadniających udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. Brak bowiem poważnych podstaw, aby zakładać, że przesłanki te mogą wystąpić (zagrożenie prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddanie torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub zmuszenie do pracy lub pozbawienie prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukaranie bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji Rzymskiej). Wnioskodawca może swobodnie przemieszczać się po terytorium [...]. Sama możliwość zagrożenia po powrocie do kraju pochodzenia nie uzasadnia udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na możliwość ziszczenia się przesłanek wskazanych w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wydalenie wnioskodawcy nie narusza prawa do jego życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji Rzymskiej, gdyż jest kawalerem. W związku z tym Sąd w pkt 1 sentencji wyroku oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 250 powyższej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) oraz art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054).