IV SA/Wa 2620/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadów oddala skargę Decyzją z [...] lipca 2017r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), art. 26 pkt 1 i art. 28 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1048 ze zm.), w związku z art. 24 ust. 2 lit. f i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12.07.2006 r. ze zm.), art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.) oraz art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...]. Decyzją tą orzeczono o nałożeniu na wysyłającego odpady Pana K. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...], obowiązek zagospodarowania odpadów o kodzie 16 01 21*w postaci mieszaniny części samochodowych o masie 20,5 Mg w ilości 78 szt., pochodzących z rozmontowanych pojazdów marki: a) [...], w postaci: 1 szt. silnika ze skrzynią biegów, 1 szt. przedniego mostu oraz resora, 1 szt. tylnego mostu oraz resora, 1 szt. chłodnicy, 1 szt. deski/kokpitu, 1 szt. wału, 2 szt. drzwi, 2 szt. siedzeń, 7 szt. silnika wysokoprężnego, 1 szt. osi przedniej, 1 szt. osi tylnej, 1 szt. skrzyni biegów, 1 szt. elementu kabiny; b) [...], w postaci: 1 szt. skrzyni biegów, 1 szt. silnika, 1 szt. przedniego mostu, 1 szt. tylnego mostu, 1 szt. wału, 1 szt. deski/kokpitu, 6 szt. kół, 1 szt. skrzyni biegów; c) [...], w postaci: 2 szt. silnika oraz skrzyni biegów, 3 szt. silników, 3 szt. skrzyni biegów, 12 szt. drzwi, 3 szt. deski przedniej/kokpitu, 3 szt. maski/klapy przednich oraz tylnych, 6 szt. siedzeń, 6 szt. przednich lamp oraz 6 szt. lamp tylnych, nielegalnie przemieszczonych z terenu Polski na terytorium [...], przez przedsiębiorcę posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie przetwarzania odpadów o ww. kodzie oraz nadającą ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] marca 2016 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, podczas kontroli drogowej na punkcie kontrolnym w [...], ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów w postaci mieszaniny części samochodowych. O powyższym Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej GIOS) poinformował [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...]. Do ww. pisma załączono: kopię protokołu kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., kopię faktury sprzedaży Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., kopię specyfikacji do faktury sprzedaży Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., kopię protokołu kontroli drogowej Nr [...], z dnia [...] marca 2016 r. wraz z załącznikiem, kopię dowodów rejestracyjnych pojazdów, którymi przewożono odpady, kopie ubezpieczenia pojazdów, kopię paszportu kierującego oraz międzynarodowe prawo jazdy na nazwisko T. A., kopię dowodu rejestracyjnego jednego ze zdemontowanych pojazdów, kopię zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium RP Nr [...] Ministerstwa Infrastruktury oraz dokumentację fotograficzną. Biorąc pod uwagę powyższe, GIOŚ, w dniu [...] marca 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami o kodzie 16 01 21* w postaci mieszaniny części samochodowych o masie 20,5 Mg w ilości 78 szt., przez Pana K. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...], będącego wysyłającym odpady, odpowiedzialnym za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium Polski na terytorium [...]. O powyższym organ zawiadomił ww. podmiot pismem znak: [...]. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 25 marca 2016 r., Strona wskazała, iż prowadzona przez nią działalność gospodarcza ma w swoim zakresie zarówno sprzedaż całych samochodów jak i ich części, a zatrzymane części samochodowe, zdaniem Strony, nie stanowią odpadów. Po analizie zgromadzonej dokumentacji, w tym wyjaśnień złożonych przez Stronę, GIOŚ podtrzymał swoje stanowisko w kwestii uznania przedmiotowych części za odpady i postanowieniem znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., zobowiązał Pana K. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...], do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 2 lit b rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie ww. odpadów przez przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów o kodzie 16 01 21*, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty doręczenia ww. postanowienia. Ww. postanowienie zostało doręczone Stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 4 sierpnia 2016 r. W dniu 14 września 2016 r. Strona złożyła do GIOŚ zażalenie na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] października 2016 r. GIOŚ odmówił przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie GIOŚ znak: [...], z dnia [...] sierpnia 2016 r., uzasadniając odmowę brakiem wystąpienia okoliczności braku winy Strony w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] GIOŚ wezwał Stronę postępowania do przedstawienia dowodu wykonania obowiązku określonego w postanowieniu GIOŚ, znak: [...], z dnia [...] sierpnia 2016 r. Ww. pismo pozostało bez odpowiedzi. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], GIOŚ nałożył na wysyłającego odpady, obowiązek zagospodarowania w/w odpadów nielegalnie przemieszczonych z terenu Polski na terytorium [...], przez przedsiębiorcę posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie przetwarzania odpadów o ww. kodzie. Ww. decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Ww. decyzja, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, została doręczona Stronie dnia 6 czerwca 2017 r. Strona skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i złożyła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu ww. wniosku pełnomocnik Strony wskazał, iż decyzja GIOŚ z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] nie zawiera żadnych merytorycznych podstaw dla jej wydania oraz nie spełnia postanowień zawartych w art. 107 kpa, co jest przesłanką bezwzględną i nieodzowną, aby decyzja w postępowaniu administracyjnym mogła być wydana. Zdaniem pełnomocnika Strony decyzja organu jest tym bardziej nieprawidłowa, ponieważ do dnia złożenia odwołania od ww. decyzji Strona nie otrzymała odpowiedzi na odwołanie z dnia [...] kwietnia 2017 r. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. Jednocześnie pełnomocnik stwierdził, iż w treści decyzji z dnia [...] maja 2017 r. GIOŚ błędnie przyjął, że przedmiotowe części pojazdów są odpadami w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, a w konsekwencji, że w przedmiotowej sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów i ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Według pełnomocnika organ błędnie zakwalifikował przedmioty postępowania jako mieszaninę części samochodowych oraz uznał, iż części te zawierają substancje niebezpieczne, podczas gdy części te były nieuszkodzone, zdatne do montażu w odpowiednich pojazdach tego samego typu i przeznaczenia, pozbawione były płynów takich jak paliwo, oleje, smary, inne płyny eksploatacyjne, a z materiału dowodowego nie wynika, iż podczas wysyłki doszło do wycieku, czy skażenia środowiska. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik Strony przytoczył definicję terminu "pozbycia się", jak również podniósł, iż pismem z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] GIOŚ wskazał, iż termin rozpatrzenia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przez GIOŚ znak: [...] o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej na przedsiębiorcę, tj. Pana K. A., ulega przesunięciu na dzień 7 lipca 2017 r. z uwagi na szczególnie skomplikowany charakter sprawy. W związku z powyższym, podnosząc zarzuty ujęte w treści uzasadnienia odwołania, pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie decyzji GIOŚ z dnia [...] maja 2017 r. w całości. Dodatkowo pismem z dnia 10 lipca 2017 r. pełnomocnik Strony wskazał, iż organ dopuścił się naruszenia art. 6 do art. 11 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, pozbawiając Stronę możliwości należytego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy poprzez przedstawienie stosownych dowodów i wszelkich okoliczności z nią związanych, w tym powołania świadków oraz całkowicie nie stosując się do postanowień wydawanych w trakcie prowadzonego postępowania. Zdaniem pełnomocnika organ w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (naruszenia art. 77 § 1 - art. 83 kpa), a czyni jedynie stałe działania mające na celu nałożyć bezpośrednio na Stronę karę administracyjną, która absolutnie w żadnym wypadku nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Rozpoznając ponowienie sprawę organ wskazał, że zgodnie z protokołem kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Nr [...] wysyłany na terytorium [...] towar to odpady po demontażu pojazdów oraz części samochodowe wymagające demontażu o masie 20,5 Mg. Ze znajdującej się w materiale dowodowym kopii faktury sprzedaży Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. oraz specyfikacji do ww. faktury wynika, iż przedmiotowe części to części pochodzące z rozmontowanych pojazdów marki [...], [...] i [...]. W ocenie organu analiza dokumentacji fotograficznej załączonej do materiału dowodowego wskazuje, iż ww. zdemontowane części samochodowe, pochodzące ze zdemontowanych pojazdów załadowane zostały na naczepę samochodu transportującego luzem, bezładnie, bez posegregowania oraz bez zabezpieczenia części przed dalszymi uszkodzeniami w trakcie transportu. Z uwagi na sposób załadunku ww. części (nieposortowane, niezabezpieczone przed uszkodzeniami mechanicznymi) należy stwierdzić, iż części te nie posiadają walorów części zamiennych, przeznaczonych do ponownego użycia zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, a stanowią jedynie mieszaninę używanych części samochodowych o walorach złomu samochodowego. Części przeznaczone do ponownego użytku winny być zabezpieczone przed możliwymi uszkodzeniami, silniki samochodowe winny być zapakowane w skrzynie drewniane lub w inny sposób zabezpieczone. Wszystkie części stanowiące zawartość naczepy zostały załadowane tak jak złom metalowy, nasypowo w postaci wymieszanej. Bezładny i niezabezpieczający przed uszkodzeniem w transporcie oraz wyciekiem płynów eksploatacyjnych, sposób załadowania ww. części samochodowych, a także znaczny stopień ich zużycia widoczny na zdjęciach, dowodzą, iż nie stanowią one części nadających się do ponownego użycia, a taki sposób załadunku dowodzi, iż bez znaczenia było dla zbywającego, czy załadowane części ulegną uszkodzeniu w trakcie transportu i czy utracą walory przydatności do użycia. Z załączonej dokumentacji fotograficznej wynika również, iż wśród ww. części znajduje się I przednia część pojazdu marki OPEL oraz cały kokpit (deska rozdzielcza samochodu osobowego). Jak już wskazał GIOŚ w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, odciętego mechanicznie fragmentu (części) karoserii pojazdu lub całego kokpitu nie można uznać za pełnowartościowy produkt czy też część zamienną nadającą się do dalszego wykorzystania, gdyż nie istnieje żaden proces produkcyjny, wytwarzający takie elementy jako części zamienne. Bezładny i niezabezpieczający przed uszkodzeniem w transporcie oraz wyciekiem płynów eksploatacyjnych, sposób załadowania ww. części samochodowych, a także znaczny stopień ich zużycia wynikający z dokumentacji fotograficznej, dowodzą, iż nie stanowiły one części nadających się do ponownego użycia. Wyżej opisane okoliczności wskazują zatem, iż dysponent ww. przedmiotów, ładując je do naczepy pojazdu transportującego w sposób bezładny, a także nie zabezpieczając części przed uszkodzeniem w transporcie, nie widząc dla omawianych części możliwości ich wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, pozbył się ww. części na rzecz odbiorcy z [...], co stanowi przesłankę do uznania ww. części za odpady w myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zgodnie z którym przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany ". Skargę na powyższą decyzję wniósł Pan K. A. przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ administracji dowodu z oględzin i dowodu z opinii biegłego, 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym pominięcie dowodu z dokumentów - faktur zakupu zakwestionowanych podzespołów oraz odmowę przeprowadzenia szczegółowych oględzin towaru przez biegłego z zakresu techniki samochodowej 3. art. 79 § 1 k.p.a poprzez niepowiadomienie skarżącego o terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem ich dokonania, 4. art. 79 § 2 k.p.a. poprzez odmowę umożliwienia skarżącemu możliwości bezpośredniego udziału w przeprowadzeniu dowodu, zadawania pytań świadkom, biegłym i stronom, w tym także składania wyjaśnień, 5. art. 33 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie, że B. B., uczestnicząca w ww. oględzinach była osobą upoważnioną przez przedsiębiorcę K. A. do udziału w oględzinach, mimo, że skarżący nie udzielił jej pełnomocnictwa w tym zakresie, 6. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez uznanie, że zawartość kontrolowanej naczepy samochodowej stanowią odpady, podczas gdy przedmiotowe podzespoły samochodowe zachowały swoją funkcjonalność i nie były wysyłane za granicę w celu wyzbycia się ich, ale ponownego montażu i użytkowania zgodnego z ich przeznaczeniem, 7. art. 2 pkt 1 Rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadów w zw. z art. 1 ust. 1 pkt.a) dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w trawie odpadów, poprzez uznanie, że zawartość skontrolowanej naczepy samochodowej stanowią odpady, podczas gdy przedmiotowe podzespoły samochodowe zachowały swoją funkcjonalność i nie były wysyłane za granicę w celu wyzbycia się ich, ale ponownego montażu i użytkowania zgodnego z ich przeznaczeniem, 8. art. 26 pkt. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez wydanie decyzji w sytuacji, w której nie doszło do nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów i brak jest odpowiedzialności z tego tytułu skarżącego. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r. i umorzenia postępowania lub ewentualnie przekazania sprawy organowi administracji I instancji do ponownego rozpatrzenia, oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów: umowy sprzedaży samochodu [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., faktury VAT nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. faktury VAT nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. faktury VAT nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., faktury VAT nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. na okoliczność zakupu przez skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej pojazdów samochodowych oraz części samochodowych, potwierdzających, iż skarżący zakupił je jako samochody do remontu i jako części samochodowe, a nie jako odpady. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wydając zaskarżoną decyzję organ administracji naruszył przepisy postępowania w zakresie przeprowadzenia dowodów. Po akcji kontrolnej, która miała miejsce w dniu [...] marca 2016 r., pojazd należący do skarżącego wraz z załadunkiem został odholowany na parking w [...], gdzie dokonano oględzin i sporządzono dokumentację pokontrolną. W oględzinach tych nie uczestniczył biegły z zakresu techniki samochodowej, w związku z czym należy stwierdzić, że organ administracji naruszył przepisy art. 78 § 1 i 2 k.p.a. Dokonanie oględzin przy udziale biegłego, który posiadałby specjalistyczną wiedzę w zakresie mechaniki samochodowej pozwoliłoby określić, czy przewożone, nieuszkodzone części samochodowe nadawałyby się do powtórnego ich montażu i użytkowania oraz potwierdziłoby prezentowane stanowisko skarżącego, że były one całkowicie sprawne i nie stanowiły odpadów w myśl art. 3 ust. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. To na organie administracji ciąży obowiązek rzetelnego zbadania materiału dowodowego i wykazania, że przewożone przedmioty należy uznać za odpady. Wykazanie to nie powinno budzić cienia wątpliwości, a nie opierać się na gołosłownych i niemających poparcia w rzeczywistości twierdzeniach. Organ administracji naruszył także przepisy art. 79 § 1 i 2 k.p.a., albowiem w przeprowadzonych w dniu [...] marca 2016 r. oględzinach nie brał udziału skarżący. Co więcej, skarżący nie został powiadomiony w odpowiednim terminie, iż takie oględziny będą miały miejsce. Powyższe skutkowało tym, iż skarżący został pozbawiony możliwości obrony swych praw i wykazania, że przewożone przedmioty tj. części samochodowe nie stanowiły odpadów. Ponadto w oględzinach udział wzięła pani B. B., która nie miała ani odpowiedniej wiedzy, ani stosownego umocowania od skarżącego do wzięcia udziału w oględzinach pojazdu z załadunkiem. Za całkowicie nieuzasadnione należy także uznać stanowisko Głównego Inspektora Ochrony środowiska, jakoby wysyłany z Polski na terytorium [...] towar stanowił odpady. Według informacji znajdujących się w protokole z kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony środowiska nr [...] wysyłany towar to odpady po demontażu pojazdów oraz części samochodowe nadające się do demontażu. Przedmioty te - zgodnie ze sporządzonym protokołem - miały być załadowane na przyczepie w nieładzie, luzem, bez zabezpieczenia i posegregowania. W ocenie skarżącego twierdzenia zawarte w tym protokole są nieprawdziwe. Wszystkie załadowane przedmioty były całkowicie sprawne, przeznaczone do dalszej eksploatacji, pozbawione płynów eksploatacyjnych, prawidłowo ułożone i posortowane na drewnianych paletach (silniki, skrzynie biegów). Sam sposób zapakowania nie był bezładny jak błędnie i dowolnie wywodzi organ administracji. Ww. przedmioty nie stanowiły wymieszanych części samochodowych i przedstawiały pełną wartość użytkową. Części te, jako że nie zawierały płynów eksploatacyjnych i były prawidłowo zabezpieczone na czas transportu, miały być używane zgodnie z ich przeznaczenie w przyszłości. Nie spełniona zatem została przesłanka, że przeznaczeniem tych części było ich pozbycie się w rozumiane jako zasadnicza zmiana sposobu wykorzystania tychże przedmiotów, odmienna od ich podstawowego przeznaczenia. Główny Inspektor Ochrony Środowiska błędnie przyjął, że rzeczone części samochodów stanowią odpady w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, a w konsekwencji, że w przedmiotowej sprawie będą miały zastosowanie przepisy ww. ustawy, a także ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do ich pozbycia jest obowiązany. W załączniku do ustawy brak jest kategorii odpadów, które odpowiadałyby elementom pojazdów w postaci "mieszaniny części samochodowych" - kod: 16 01 21* Niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 01 07 do 16 0111,16 0113 i 16 0114 całkowicie nie mają zastosowania do elementów pojazdów skarżącego, albowiem były one nieuszkodzone, zdatne do montażu w odpowiednich pojazdach tego samego typu i przeznaczenia. Nie były też niebezpieczne, albowiem pozbawione były płynów takich jak paliwo, oleje, smary, inne płyny eksploatacyjne, tym bardziej, że inspektorzy kontroli w zgromadzonym materiale dowodowym nie wskazali, iż doszło do wycieku, skażenia środowiska, nie powiadomili także służb zajmujących się unieszkodliwianiem i zwalczaniem niebezpieczeństw jakie mogłyby powstać w chwili ewentualnego wycieku ww. płynów do podłoża lub atmosfery. Organ administracji stanowisko swe opiera w większości na założeniu, że części samochodowe umieszczone były w przyczepie samochodu luzem, w związku z czym stanowiły mieszaninę używanych części samochodowych, z czym nie sposób się zgodzić. Po za tym organ administracji sam dokonał oceny stopnia zużycia przewożonych części samochodowych, choć nie posiadał w tym zakresie specjalistycznej wiedzy. Wykazanie przez organ administracji, że określony towar jest odpadem, powinno być jasne i niebudzące wątpliwości. W przeciwnym wypadku za odpady mogłyby zostać uznane każde przedmioty, które byłyby w pewnym zakresie zużyte albo byłyby pozbawione odpowiedniego zabezpieczenia. Taka dowolność w uznaniu towarów za odpady jest niedopuszczalna i może prowadzić jedynie do zmniejszenia zaufania obywateli do organów władzy państwowej. Tymczasem Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie wykazał precyzyjnie przepisów prawa, na podstawie których doszedł do przekonania, iż towary tj. części samochodowe skarżącego stanowią odpady, ograniczając się do twierdzenia, iż są one zużyte i niezabezpieczone na czas transportu, co nie pozwala w ocenie skarżącego na uznanie ich jako odpady. Tym bardziej, iż - jak wykazał wcześniej skarżący - towary te były odpowiednio ułożone i zabezpieczone. O istocie opadu w ocenie skarżącego rozstrzyga termin "pozbywanie się", które może być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym. Ustawodawca tego terminu nie zdefiniował i nie ma powodu, aby go rozumieć inaczej niż w naturalnym języku potocznym. Pozbywanie się może być zgodne z prawem (np. przekazanie do odzysku lub unieszkodliwienia) bądź sprzeczne z prawem i karalne w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Innymi słowy, przedmiot staje się odpadem, gdy posiadacz nie znajduje dla niego żadnego zastosowania lub - w razie wątpliwości - nie potrafi go wskazać (Komentarz do art. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o opadach (Dz. U.07.39.251), [w] W. Radecki, Ustawa o odpadach, Komentarz, ABC 2008, wyd. II.). Elementy pojazdów posiadane przez skarżącego były wyłącznie częściami przeznaczonymi bezpośrednio na sprzedaż i w tym celu zostały przez niego nabyte. Nie były to elementy zbędne, których skarżący chciałby się pozbyć lub przeznaczyć do ich przetworzenia. Skarżący wskazał, iż przewożone części samochodowe skarżący nabył w ramach prowadzonej przez siebie działalności, do której, zgodnie z informacją zawartą w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, nie należy jakakolwiek działalność związana z wywozem lub sprzedażą odpadów. Co również istotne, skarżący od poprzednich właścicieli nie nabył odpadów, lecz pojazdy samochodowe i części samochodowe, które miały być przeznaczone do dalszej sprzedaży. Powyższe potwierdzają znajdujące się w aktach faktury. W odpowiedzi na skargę, organ odniósł się do podniesionych w niej zarzutów i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2017.2188 j.t.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone rozstrzygnięcie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego oraz według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Zaskarżoną w sprawie decyzją Główny Inspektora Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 26 pkt 1 i art. 28 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1048 ze zm.), w związku z art. 24 ust. 2 lit. f i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L 190 z 12.07.2006 r. ze zm.), art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], nakładającą na skarżącego obowiązek zagospodarowania odpadów o kodzie 16 01 21* w postaci mieszaniny części samochodowych o masie 20,5 Mg w ilości 78 szt., pochodzących z rozmontowanych pojazdów w niej opisanych , nielegalnie przemieszczonych z terenu Polski na terytorium [...], przez przedsiębiorcę posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie przetwarzania odpadów o ww. kodzie i nadającą ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazać zatem należy, że zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów określa rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Odpady sklasyfikowane pod kodem 16 01 21* zostały wyszczególnione jako opady niebezpieczne w załączniku V do rozporządzenia WE Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Zgodnie z art. 36 ust. 1 lit a ww. rozporządzenia, zakazany jest wywóz ze Wspólnoty, w celu dokonania odzysku w państwach, których nie obowiązuje decyzja OECD, odpadów wyszczególnionych jako niebezpieczne w załączniku V do tego rozporządzenia, tak więc wywóz ww. rodzaju odpadów z Unii Europejskiej na terytorium [...], tj. do państwa, którego nie obowiązuje decyzja OECD, jest zakazany. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 35 lit. f rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, przemieszczanie odpadów dokonane z naruszeniem art. 36 ww. rozporządzenia stanowi nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów. Art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów stanowi z kolei, iż w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, GIOŚ wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Takie postanowienie zostało wydane w niniejszej sprawie. Art. 26 pkt 1 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów stanowi, z kolei, iż po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1, GIOŚ, w drodze decyzji nakazuje podmiotowi, który dokonał zgłoszenia, lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiotowi zobowiązanemu do dokonania zgłoszenia odebranie odpadów zwróconych z zagranicy oraz określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady z terenu kraju. W myśl art. 28 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów decyzjom, o których mowa w art. 24 ust. 1, art. 26 oraz art. 27 ust. 3, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Według art. 24 ust. 2 lit. b rozporządzenia Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi zgłaszający, właściwy organ wysyłki zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną odebrane przez podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia. Według definicji zgłaszającego, ustanowionej w art. 2 pkt 15 lit. a pkt i ww. rozporządzenia, "zgłaszający" oznacza w przypadku przemieszczeń pochodzących z Państwa Członkowskiego - każdą osobę fizyczną lub prawną podlegającą jurysdykcji tego Państwa Członkowskiego, która zamierza dokonać przemieszczenia odpadów lub zlecić takie przemieszczenie i na której ciąży obowiązek zgłoszenia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest kwestionowana okoliczność, że skarżący zawarł umowę sprzedaży (Faktura Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r.) z podmiotem mającym siedzibę na terenie [...], dokonując zgłoszenia celnego zainicjowała procedurę wywozu odpadów niebezpiecznych w postaci mieszaniny części samochodowych o masie 20,5 Mg w ilości 78 szt. pochodzących z demontażu pojazdów, z Polski na terytorium [...], wbrew zakazowi, o którym mowa w art. 36 ust. 1 lit a rozporządzenia Nr 1013/2006. Tym samym Skarżący, stał się zgłaszającym, a zarazem wysyłającym ww. odpady, odpowiedzialnym za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczanie. Zgodnie zaś z protokołem kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Nr [...] wysyłany na terytorium [...] towar to odpady po demontażu pojazdów oraz części samochodowe wymagające demontażu o masie 20,5 Mg. Ponadto ze znajdującej się w materiale dowodowym kopii faktury sprzedaży Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. oraz specyfikacji do ww. faktury wynika, iż przedmiotowe części to części pochodzące z rozmontowanych pojazdów marki: a) [...], w postaci: 1 szt. silnika ze skrzynią biegów, 1 szt. przedniego mostu oraz resora, 1 szt. tylnego mostu oraz resora, 1 szt. chłodnicy, 1 szt. deski rozdzielczej/kokpitu, 1 szt. wału, 2 szt. drzwi, 2 szt. siedzeń, 7 szt. silnika wysokoprężnego, 1 szt. osi przedniej, 1 szt. osi tylnej, 1 szt. skrzyni biegów, 1 szt. elementu kabiny; b) [...], w postaci: 1 szt. skrzyni biegów, 1 szt. silnika, 1 szt. przedniego mostu, 1 szt. tylnego mostu, 1 szt. wału, 1 szt. deski rozdzielczej/kokpitu, 6 szt. kół, 1 szt. skrzyni biegów; c) [...], w postaci: 2 szt. silnika oraz skrzyni biegów, 3 szt. silników, 3 szt. skrzyni biegów, 12 szt. drzwi, 3 szt. deski rozdzielczej/kokpitu, 3 szt. maski klapy przód oraz tył, 6 szt. siedzeń, 6 szt. przednich lamp oraz 6 szt. lamp tylnych. W ocenie Sądu analiza dokumentacji fotograficznej załączonej do materiału dowodowego, jak słusznie uznał organ wskazuje, iż ww. zdemontowane części samochodowe, pochodzące z rozmontowanych pojazdów załadowane zostały na naczepę samochodu transportującego luzem, nieposortowane, niezabezpieczone przed uszkodzeniami mechanicznymi (ofoliowanie części z nich nie może świadczy o właściwym zabezpieczeniu), przez co organ słusznie uznał, że części te wbrew stanowisku skarżącego nie posiadają walorów części zamiennych, przeznaczonych do ponownego użycia zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, a stanowią jedynie mieszaninę używanych części samochodowych o walorach złomu samochodowego. Wszystkie części stanowiące zawartość naczepy zostały załadowane jak wskazał organ tak jak złom metalowy, nasypowo w postaci wymieszanej, co potwierdza materiał dowodowy. Bezładny i niezabezpieczony przed uszkodzeniem w transporcie oraz wyciekiem płynów eksploatacyjnych. Organ miał podstawy również do wskazania na znaczny stopień ich zużycia powołując się na zdjęcia, a tym samym zasadnie wywiódł , że nie stanowią one części nadających się do ponownego użycia, bowiem uwidoczniony sposób załadunku dowodzi, iż bez znaczenia było dla zbywającego, czy załadowane części ulegną uszkodzeniu w trakcie transportu i czy utracą walory przydatności do użycia. Co istotne na gruncie rozpoznawanej sprawy z załączonej dokumentacji fotograficznej wynika również, iż wśród ww. części znajduje się przednia część pojazdu marki [...] oraz cały kokpit (deska rozdzielcza samochodu osobowego. Jak słusznie wskazał zaś GIOS w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, odciętego mechanicznie fragmentu (części) karoserii pojazdu lub całego kokpitu nie można uznać za pełnowartościowy produkt, czy też część zamienną nadającą się do dalszego wykorzystania, gdyż nie istnieje żaden proces produkcyjny, wytwarzający takie elementy jako części zamienne. Bezładny i niezabezpieczający przed uszkodzeniem w transporcie oraz wyciekiem płynów eksploatacyjnych, sposób załadowania ww. części samochodowych, a także znaczny stopień ich zużycia wynikający z dokumentacji fotograficznej, dowodzą wbrew twierdzeniom i dowodom skarżącego, iż nie stanowiły one części nadających się do ponownego użycia. Wyżej opisane okoliczności w ocenie Sądu pozwalały organowi na uznanie, ww. części za odpady w myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zgodnie z którym przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Tym samym zarzut Skarżącego, iż organ w zaskarżonej decyzji błędnie przyjął, że przedmiotowe części samochodowe są odpadami w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, należy uznać za bezzasadny. Nie można zgodzić się również z twierdzeniem Skarżącego, iż organ administracji naruszył przepisy postępowania w zakresie przeprowadzenia dowodów z uwagi na fakt, iż w oględzinach, na podstawie których sporządzono dokumentację pokontrolną, nie uczestniczył biegły z zakresu techniki samochodowej, który posiadając specjalistyczną wiedzę w zakresie mechaniki samochodowej byłby w stanie określić, czy przewożone, nieuszkodzone części samochodowe nadawałyby się do powtórnego ich montażu i użytkowania, jak również potwierdziłby stanowisko Skarżącego, że przedmiotowe części były całkowicie sprawne i nie stanowiły odpadów w myśl art. 3 ust. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Sposób załadunku transportowanych części (luzem, bezładnie, bez posegregowania oraz bez zabezpieczenia przed dalszymi uszkodzeniami w trakcie transportu), a także ich stan faktyczny (części skorodowane, pocięte mechanicznie), w ocenie Sądu pozwalał organowi na przyjęcie, że przedmioty niniejszego postępowania, nie stanowiły dla ich dysponenta (wysyłającego) pełnowartościowego towaru (części zamiennych nadających się do ponownego użycia), a tym samym ewidentnie stanowią odpady. Wobec powyższego opinia biegłego rzeczoznawcy na temat stanu technicznego ww. części pozostaje bez wpływu na zmianę tej kwalifikacji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu niepowołania przez organ biegłego w celu wydania opinii na okoliczność ustalenia stanu stopnia zużycia przewożonych części, należy wskazać, że w ocenie Sądu przeprowadzone w tym zakresie postępowanie przez właściwy organ tj. Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sposób jednoznaczny wskazało, że w sprawie mamy zaś do czynienie z odpadami. Inspekcja Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym w zakresie swoich ustawowych kompetencji, a tym samym pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań (także tych wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej. Powyższe stanowisko znajduje swoje poparcie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 6/11). Podkreślenia wymaga, iż opinia rzeczoznawcy stanowiłaby jedynie część materiału dowodowego, podlegającego ostatecznie ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jako organu orzekającego w niniejszej sprawie. Dla rozstrzygnięcia tej sprawy nie były zatem w ocenie Sądu konieczne wiadomości specjalne, co starał się wyjaśnić organ. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 84 §1 ustawy k.p.a organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii, gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalistyczne. Tym samym skoro zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budził wątpliwości organu nie miał on obowiązku zlecenia przeprowadzenia opinii. Tym samym przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy w zakresie stanu technicznego rozpatrywanych części, w ocenie Sądu, było zbędne. W tym miejscu należy również dodać, iż w toku prowadzonego przez GIOŚ postępowania w zakresie zagospodarowania przedmiotowych odpadów, na żadnym jego etapie, Skarżący nie wnioskował o przeprowadzenie takiego dowodu. Ponadto wskazać należy, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska oraz Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na mocy art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.), zostali powołani do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska, a których ustawową kompetencją jest m.in. realizacja zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Z uwagi na fakt wywozu mieszaniny części samochodowych z terenu Polski na terytorium [...] to organy Inspekcji Ochrony Środowiska dokonują oceny przedmiotów w zakresie czy stanowią one odpady i są w tym zakresie organami właściwymi, uprawnionymi i wyspecjalizowanymi. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2920/13, zgodnie z którym "Uprawnienia rzeczoznawcy sporządzającego załączoną przez skarżącego opinię obejmują kwestie związane ze stanem technicznym pojazdu, z szacowaniem jego wartości oraz kosztów ewentualnej naprawy, nie wyczerpuje to jednak całości zagadnienia i ma znikomy wpływ na uznanie go za odpad w rozumieniu przepisów wspólnotowych. W ocenie Sądu opinia rzeczoznawcy, jak trafnie podkreślił organ, odnosi się tylko do jednego z elementów, których ocena może mieć wpływ na to, czy dany pojazd stanowi odpad, czy też nie. Nie jest on bowiem uprawniony do formułowania opinii, czy pojazd stanowi odpad w międzynarodowym przemieszczaniu odpadów... Sąd pierwszej instancji stwierdził, że to właśnie organy Inspekcji Ochrony Środowiska są organami wyspecjalizowanymi w zakresie swoich ustawowych kompetencji, a ich pracownicy posiadają niezbędny do realizacji ich ustawowych zadań (także tych, wynikających z ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów) zakres wiedzy specjalistycznej.". Przedstawione w skarżonej decyzji stanowisko organu znajduje swoje poparcie w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 6/11) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 12 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 2132/11). Odnosząc się natomiast do twierdzenia pełnomocnika Skarżącego, iż GIOŚ naruszył przepisy art. 79 § 1 i 2 kpa., albowiem w przeprowadzonych w dniu 17 marca 2016 r. oględzinach nie brał udziału Skarżący, co skutkowało tym, iż został on pozbawiony możliwości obrony swych praw i wykazania, że przewożone przedmioty tj. części samochodowe nie stanowiły odpadów, należy wskazać, że z protokołu kontroli drogowej [...] z dnia [...] marca 2016 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...], dokonali oględzin towaru w postaci części samochodowych, zatrzymanych podczas kontroli drogowej, na punkcie kontrolnym w [...]. W dniu [...] marca 2016 r., Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], na podstawie porozumienia dotyczącego współdziałania organów w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów, zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, z wnioskiem o przeprowadzenie oceny zatrzymanego towaru. W wyniku ww. oględzin [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż transportowane części samochodowe stanowią odpady (Protokół kontroli Nr [...] - w aktach sprawy). Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], pismem z dnia [...] marca 2016 r., na podstawie art. 27 ust 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, powiadomił GIOŚ, o nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu odpadów oraz przekazał całą zgromadzoną w sprawie dokumentację. GIOŚ po analizie nadesłanej dokumentacji, pismem znak: [...] z dnia [...] marca 2016 r. zawiadomił Stronę postępowania, tj. Pana K. A. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadami o kodzie 16 01 21* w postaci mieszaniny części samochodowych o masie 20,5 Mg w ilości 78 szt., Biorąc pod uwagę powyższe, nie można zgodzić się z zarzutem pełnomocnika Skarżącego w kwestii naruszenia przez organ art. 79 § 1 i 2 kpa, albowiem jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, oględzin przedmiotowego towaru, w dacie kontroli, dokonał [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, w ramach swoich kompetencji. Następnie na podstawie porozumienia dotyczącego współdziałania organów w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów, wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, o ocenę przedmiotowego towaru. Dopiero tak zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do wszczęcia przez GIOŚ postępowania w sprawie nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów. W tym miejscu należy wskazać, iż od momentu wszczęcia przez GIOŚ postępowania, tj. od dnia [...] marca 2016 r., jak wynika z akt sprawy Skarżący, na każdym etapie postępowania, miał możliwość składania wyjaśnień oraz wniosków dowodowych i co, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, czynił. Za nietrafiony należy również uznać zarzut Skarżącego w kwestii naruszenia przez organ art. 33 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie, że Pani B. B., uczestnicząca w oględzinach w dniu [...] listopada 2016 r. nie była osobą upoważnioną przez Skarżącego do udziału w ww. oględzinach, w tym do podpisania protokołu z kontroli z dnia [...] listopada 2016 r. wraz z załącznikami znak: [...] mimo, że skarżący nie udzielił jej pełnomocnictwa w omawianym zakresie. Niniejsze postępowanie dotyczyło określenia sposobu gospodarowania odpadami wysyłanymi nielegalnie z terenu Polski na terytorium [...] i jest prowadzone w trybie art. 25 oraz 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Wskazane przez pełnomocnika Skarżącego oględziny z dnia [...] listopada 2016 r., w których uczestniczyła Pani B. B. oraz sporządzony na ich podstawie protokół z kontroli, znak: [...], z dnia [...] listopada 2016 r. wraz z załącznikami, dotyczą postępowania w sprawie wymierzenia kary administracyjnej w związku z nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniem odpadów, które zostało wszczęte i prowadzone jest w trybie art. 32 ww. ustawy, przez właściwego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w którym to postępowaniu GIOŚ jest jedynie organem odwoławczym. Nie można zgodzić się również z twierdzeniem Skarżącego, iż przedmioty postępowania uznane za odpady nie były niebezpieczne, albowiem pozbawione były płynów takich jak paliwo, oleje, smary, a inspektorzy kontroli w zgromadzonym materiale dowodowym nie wskazali, iż doszło do wycieku, skażenia środowiska, nie powiadomili także służb zajmujących się unieszkodliwianiem i zwalczaniem niebezpieczeństw jakie mogłyby powstać w chwili ewentualnego wycieku ww. płynów do podłoża lub atmosfery. Ze znajdującej się w materiale dowodowym kopii faktury sprzedaży Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. oraz specyfikacji do ww. faktury wynika, iż przedmiotem wysyłki na terytorium [...] są części samochodowe o masie 20,5 Mg, w ilości 78 szt., pochodzące z rozmontowanych pojazdów. Dokumentacja fotograficzna wskazuje również, iż części te ułożone zostały luzem, bezładnie, bez posegregowania oraz bez zabezpieczenia przed ewentualnymi uszkodzeniami podczas transportu. Wobec powyższego, z uwagi właśnie na taki sposób załadunku przedmiotowych części, części te należało zakwalifikować jako mieszaninę odpadów w postaci części samochodowych. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż wśród ww. części znalazły się części, takie jak: silniki samochodowe, skrzynie biegów, chłodnice, filtry olejowe, zawierające płyny eksploatacyjne (oleje) oraz inne niebezpieczne elementy, nadające im właściwości niebezpieczne (Protokół kontroli Nr [...]), ww. mieszaninę GIOŚ zakwalifikował pod kodem odpadów 16 01 21* - "elementy niebezpieczne, inne niż wymienione w 16 01 07 - 16 01 11 i 16 01 13 i 16 01 14", zgodnie zarówno z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1923), jak i rozporządzeniem (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Odnosząc się natomiast do załączonych do skargi dokumentów (faktur) zakupu poszczególnych części samochodowych oraz pojazdu marki [...] należy stwierdzić, iż z przedłożonych przez Skarżącego dokumentów wynika, iż w ramach transakcji handlowych Skarżący nabył poszczególne części samochodowe oraz pojazd marki [...], ale organ prowadząc postępowanie w sprawie międzynarodowego przemieszczania odpadów, poddaje ocenie stan faktyczny przedmiotów w momencie ich przemieszczenia a nie zakupu. Jak wskazano powyżej, materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie wykazał, iż przedmioty postępowania w dacie ich przemieszczenia, z uwagi na ich stan faktyczny (pocięte mechanicznie, skorodowane, nieposortowane, niezabezpieczone przed uszkodzeniami mechanicznymi) stanowiły odpady. Za bezzasadny należy uznać także zarzut Skarżącego odnośnie naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W ocenie Sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest kompletny, odzwierciedla stan faktyczny i został w całości wyczerpująco rozpatrzony przez organ, co z kolei pozwoliło na stwierdzenie, że przedmiotowe części samochodowe, stanowią odpady o kodzie 16 01 21*. Należy także podkreślić, że organ uwzględnił wszystkie istotne dla niniejszej sprawy okoliczności, w tym odniósł się do dowodów przedstawionych przez Skarżącego. W świetle powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy, po przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dokumentów przedłożonych w toku postępowania przez Skarżącego, zgodności ustalonego stanu faktycznego z normami prawnymi obowiązującymi w tym zakresie, a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organ z poszanowaniem wszystkich obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę.