IV SA/Wa 2625/16

Dnia 9 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015r., numer [...] w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 roku, numer [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015r., numer [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł skarżący R.C. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2015r. na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że nie ma stałego zatrudnienia, dorywczo zajmuje się zbieraniem złomu i osiąga niewielkie zarobki, które nie są wystarczające, aby zaspokoić należności wynikające z decyzji organu I instancji. Skarżący nie jest w stanie wygospodarować środków na uiszczenie kary administracyjnej, a ewentualne uiszczenie kary pieniężnej zagrażałoby jego egzystencji. Wykonanie decyzji wiązałoby się z przymusową jej realizacją w drodze egzekucji, która ze swojej istoty jest dolegliwa i powoduje znaczne obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wykonanie decyzji w drodze przymusu może doprowadzić do nieodwracalnej szkody i z tej przyczyny słuszne jest wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Wniosek skarżącego zawiera uzasadnienie, jednakże podniesione w nim argumenty nie pozwalają uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża skarżącego na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazanie, iż egzekucja nałożonej kary administracyjnej w wysokości 15.000 zł zagraża egzystencji skarżącego i dodatkowo zostanie powiększona o koszty postępowania egzekucyjnego, co stanowiłoby znaczne obciążenie w sferze majątkowej skarżącego nie może stanowić samoistnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, bez wiedzy o możliwościach finansowych skarżącego, nie pozwala przyjąć, że w niniejszej sprawie możemy mówić o znacznej kwocie pieniężnej, której pozbawienie naraża skarżącego na poniesienie znacznej szkody. Skarżący nie uprawdopodobnił, że egzekucja wskazanej kwoty może spowodować np. niebezpieczeństwo utraty przez niego wszelkich środków do utrzymania własnego. Pamiętać należy, że zmniejszenie ilości posiadanych środków finansowych samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero dalsze wyjaśnienia skarżącego dotyczące jego sytuacji majątkowej, mogłyby ewentualnie uzasadnić zastosowanie powołanego przepisu. Takich wyjaśnień skarżący jednak nie złożył. Natomiast z samego charakteru świadczenia majątkowego wynika, iż jego spełnienie jest całkowicie odwracalne, nie zachodzi zatem także druga z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia