IV SA/Wa 265/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. i T. K. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie postępowania nadzorczego postanawia: odrzucić skargę. W. i T. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę zatytułowaną "odwołanie od decyzji [...] wydanej przez Wojewodę [...] z dnia [...] grudnia 2010 r." Kwestionując pismo Wojewody [...] skarżący wskazali, iż narusza ono ich interes prawny, jako właścicieli nieruchomości, położonej w W. przy ul. [...]. Naruszenie interesu prawnego w ocenie skarżący dotyczy w szczególności: * pominięcia stanowiska właścicieli nieruchomości i nie odniesienia się do niego, * celowego wprowadzenie w błąd właścicieli nieruchomości co do zasad postępowania w zakresie podjęcia czynności w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. w części dotyczącej nieruchomości skarżących, * wyłożenia projektu planu w wersji odmiennej od uchwalonej i nie powiadomienie zainteresowanych osób o zmianie. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie uchwały Rady W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej ich własność i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewodę [...]. W motywach skargi skarżący wskazując na nieprawidłowości, które w ich ocenie zaistniały w procedurze uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S., podnieśli, iż w dniu 6 grudnia 2010 r. zwrócili się do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego w przedmiotowej sprawie. Organ udzielając w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. odpowiedzi pominął w całościach ich żądania zawarte w przedmiotowym wniosku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi. Powołując przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) podniósł, iż jako organ nadzoru bada zgodność uchwał organów gmin z obowiązującym prawem. W przypadku stwierdzenia, że uchwała narusza prawo, na podstawie art. 91 powołanej ustawy stwierdza nieważność uchwały. Czynności nadzorcze podejmowane są z urzędu. Przysługujące wojewodzie uprawnienia nadzorcze realizowane są niezależnie od tego, czy i od kogo wpłynął wniosek o unieważnienie określonego aktu prawnego. Wojewoda [...] podniósł, iż w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. poinformował skarżących o wynikach zakończonego postępowania nadzorczego, dotyczącego legalności uchwały Rady W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S., które prowadzone było z urzędu. W piśmie tym przedstawił również stan faktyczny związany z procedurą planistyczną przedmiotowego planu oraz w jego kontekście odniósł się do stawianych przez skarżących zarzutów. Organ wyjaśnił również zakres swoich kompetencji, informując jednocześnie, iż ocena naruszenia interesu prawnego skarżących przedmiotowym planem nie jest objęta tym zakresem, w związku z tym nie może podlegać rozpatrzeniu przez wojewodę. Ponadto organ poinformował skarżących o możliwości zaskarżenia przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Pismem z dnia 1 marca 2011 r. skarżący zostali wezwani do jednoznacznego sprecyzowania przedmiotu skargi i określenia, czy dotyczy ona pisma Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...], czy uchwały Rady W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S.. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie procesowym z dnia 15 marca 2011 r. wskazali, iż przedmiotem ich skargi z dnia 19 stycznia 2011 r. jest pismo Wojewody [...] z dnia z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz.1269 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy P.p.s.a.). Przedmiotem skargi W. i T. K. jest pismo Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...]. Z treści zaskarżonego pisma wynika, iż stanowi ono informację organu administracji publicznej skierowaną do strony na temat prowadzonego z urzędu postępowania nadzorczego, dotyczącego legalności uchwały Rady W. z dnia [...] listopada 2010 r. W piśmie, będącym przedmiotem niniejszej skargi, Wojewoda [...] poinformował skarżących o wydaniu dniu [...] grudnia 2010 r. rozstrzygnięcia nadzorczego oraz braku podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały Rady W. z dnia [...] listopada 2010 r. w zakresie zarzutów podnoszonych przez skarżących we wniosku z dnia 7 grudnia 2010 r. W ocenie Sądu zaskarżone pismo Wojewody [...] nie stanowi władczego działania organu dotyczącego nałożenia obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, ma natomiast jedynie charakter informacyjny. Nie może zatem zostać uznane za decyzję, o której mowa w art. 104 Kpa, czy postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego. Analiza zamkniętego katalogu aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego prowadzi do wniosku, że zaskarżone przez skarżących pismo, nie należy do żadnej kategorii spraw, które mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Ponadto należy mieć na uwadze, iż stosownie do treści art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Ocena zatem, czy doręczona uchwała wymaga wzruszenia, jest wyłączną domeną tego organu, postępowanie zaś w tego rodzaju sprawach może być prowadzone tylko z urzędu. Powyższe oznacza, iż złożenie przez skarżących wniosku z dnia 7 grudnia 2010 r. o wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie legalności uchwały Rady W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] nie skutkowało wszczęciem postępowania. Organ nadzoru nie był zatem zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie. W świetle powyższych rozważań należy uznać, iż przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.