IV SA/Wa 265/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uchyla zaskarżoną decyzję Wójt Gminy [...] po rozpatrzeniu wniosku A. W. z dnia [...].02.2017r. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa budynku inwentarskiego - chlewni o obsadzie 1550 sztuk warchlaków (108,5 DJP)" na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...] decyzją z [...] października 2017 r. Nr [...] odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje ww. przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że sprzeciw wobec planowanej inwestycji wnieśli sąsiedzi: H. K. i A. O., których domy mieszkalne znajdują się w kilku i kilkunastometrowej odległości od granic nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, a którzy obawiają się uciążliwości odorowych. Organ powołał, że zgłoszone w toku postępowania sprzeciwy pozwalają na zakwestionowanie prawdziwości i rzetelności przedłożonego w sprawie raportu środowiskowego, w którego treści stwierdzono, że "w odniesieniu do zamierzeń inwestora nie przewiduje się możliwości wystąpienia konfliktów społecznych w aspekcie obowiązujących norm prawnych w zakresie ochrony środowiska". Organ wskazał, że Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 roku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego i określił warunki jego realizacji. Jednakże Wójt ustalił, że jak wynika z zapisów raportu na str. 20 oraz mapy, najbliżej położona zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ok. 4m od granic działki inwestycyjnej. Na str. 126-127 raportu zapisano, iż "chów trzody chlewnej jest źródłem emisji do atmosfery substancji, które mogą powodować pojawianie się uciążliwości zapachowej. W pomieszczeniach gospodarskich i w powietrzu w otoczeniu ferm występują liczne odoranty będące typowymi produktami biodegradacji biomasy: siarkowodór, amoniak, tiole, sulfidy i aminy alifatyczne, heterocykliczne związki organiczne zawierające siarkę i azot, alkohole alifatyczne i fenole, ketony, aldehydy, kwasy alifatyczne, estry. Stwierdzono również występowanie węglowodorów aromatycznych (toluenu i ksylenu). Źródłem emisji odorantów są systemy wentylacyjne pomieszczeń w których znajdują się zwierzęta, jak również zbiorniki na gnojówkę i gnojowicę oraz emisja z pól uprawnych zasilanych nawozami naturalnymi. Najbardziej bezpośrednią miarą imisji substancji zapachowo uciążliwych są opinie ludności, narażonej na ten rodzaj uciążliwości". Właśnie z tą imisją związane są obawy mieszkańców bezpośrednio sąsiadujących z działką inwestora. Substancje odorowe - powstające w wyniku przemysłowej produkcji trzody chlewnej - mają charakter chorobotwórczy. Związki te mogą wywoływać takie schorzenia, jak bóle głowy, podenerwowanie, alergie, nadmierne łzawienie, przekształcenie hemoglobiny w hematynę, skutkujące niedotlenieniem, zatkany nos i inne dolegliwości ze strony układu oddechowego oraz krążenia. Skutki ciągłego i długotrwałego przebywania w tak zanieczyszczonym powietrzu mogą ujawniać się po jakimś czasie i mogą być przyczyną wielu poważnych chorób. W ocenie Wójta realizacja tej inwestycji stanowi naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju oraz zasad równości wobec prawa. Powołano, że zrównoważony rozwój jest zasadą ujętą w Konstytucji RP i Traktatach UE, jego istotą jest powiązanie szybkiego rozwoju życia i zdrowia ludzi z poprawą stanu środowiska. Zasada ta nakazuje równorzędne traktowanie racji społecznych i ekonomicznych, a nie tylko racji ekonomicznych Inwestora. Wskazano, że przemysłowy tucz - chów trzody chlewnej generuje bardzo duże ilości substancji odorowych i mimo braku regulacji prawnych określających wartości odniesienia substancji zapachowych - odorowych - dla mieszkańców miejscowości [...], gm. [...] - zagrażają one w sposób bezpośredni - poprzez obniżenie komfortu życia i stanu zdrowia ludzi. Organ wskazał, że z uwagi na brak unormowań odorowych nie można dokładnie wyjaśnić problemu oddziaływania tej produkcji na środowisko oraz na życie i zdrowie ludzi. Brak tych norm, a także brak aktów prawnych określających minimalną odległość budynków inwentarskich do przemysłowego chowu trzody chlewnej od budynków mieszkalnych, nie daje podstaw żadnemu organowi administracji publicznej do naruszania interesu prawnego mieszkańców, który wyraża się Konstytucyjnymi gwarancjami prawa człowieka do życia w czystym i zdrowym środowisku. Powołano, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] opinią sanitarną [...] z dnia [...].06.2017 roku negatywnie zaopiniował realizację tego przedsięwzięcia argumentując, iż lokalizacja tej inwestycji znajduje się w odległości mniejszej niż 300m od terenów zabudowanych - zwarta zabudowa wsi [...], gm. [...]. Po przeanalizowaniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wskazał, iż "stężenia pojedynczych substancji emitowanych do powietrza mieszczą się w granicach norm, jednakże substancje te występujące w połączeniu, odczuwane są jako bardzo uciążliwe zapachowo dla otoczenia. Związki te działają drażniąco na organizm ludzki, co może być przyczyną uczucia dyskomfortu. Podkreślono, iż emisja substancji zapachowo czynnych z planowanych obiektów będzie wykraczać swym zasięgiem poza obszar planowanego przedsięwzięcia, ponadto będzie miała charakter długotrwały i ciągły". Analizując wariantowość, organ wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, albowiem wariant proponowany przez inwestora - chów rusztowy - pozornie tylko różni się od wariantu alternatywnego – chowu ściółkowego. Nie określono bowiem racjonalnego wariantu alternatywnego pod względem lokalizacji inwestycji. Powołano, że warianty zakładają realizację przedsięwzięcia dokładnie w tym samym miejscu i z technicznego punktu widzenia niewiele różniących się od siebie. Wójt uznał, że inwestor pozornie opisał wariantowości rozwiązań, która to pozorność jest sprzeczna z przepisami prawa i pozbawia organ przed którym toczy się postępowanie możliwości zapoznania się z wariantami oddziaływującymi w różny sposób na środowisko, a tym samym ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody dla wariantu, który nie tylko będzie uwzględniał interes inwestora, ale też maksymalnie chronił protestujących mieszkańców przed negatywnymi skutkami emitowanego odoru w postaci związków głównie amoniaku. Organ powołał, że pozytywne uzgodnienia organów współdziałających nie są wiążące dla organu określającego uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Pozytywne uzgodnienie nie obliguje organu do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji, gdy organ z uzasadnionych przyczyn nie akceptuje któregokolwiek z istotnych ustaleń lub warunków określonych w postanowieniu organu uzgadniającego. Po rozpatrzeniu odwołania Inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją Nr [...] z [...] listopada 2017 r. w pkt. 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w pkt. 2 ustaliło warunki realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa budynku inwentarskiego - chlewni o obsadzie 1550 sztuk warchlaków (108,5 DJP)" na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...], na warunkach szczegółowo wymienionych w decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podstawę materialnoprawną do rozpoznania przedmiotowej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2017 r. poz.1405.), oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U, nr z 2016r. poz. 71). Wskazano, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 2 pkt. 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 102 rozporządzenia RM. Organ ustalił, że planowana inwestycja ma polegać na budowie budynku inwentarskiego - chlewni o obsadzie 1550 sztuk warchlaków (108,5 DJP), na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...]. Chów będzie prowadzony w systemie rusztowym, pow. zabudowy budynku wyniesie ok. 650 m2. Budynek zostanie wyposażony w szczelne kanały (zbiorniki) podrusztowe o łącznej pojemności ok. 1225 m3. Dodatkowo powstaną 2 silosy paszowe oraz szczelny zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowe. W pomieszczeniu technicznym zostanie umieszczony agregat prądotwórczy. Inwestycja ma być zrealizowana w obrębie działki inwestycyjnej, na której znajduje się gospodarstwo rolne inwestora. Są tu zlokalizowane : 2 budynki mieszkalne, 1 budynek magazynowy oraz 3 budynki inwentarskie. W budynkach inwentarskich jest obecnie prowadzony chów świń w łącznej ilości 611 sztuk warchlaków (42,77 DJP). Po rozbudowie w gospodarstwie rolnym będzie utrzymywanych łącznie 2161 sztuk warchlaków (151,27 DJP). Wskazano, że organ pierwszej instancji zapewnił społeczeństwu udział w prowadzonym postępowaniu na każdym jego etapie, poprzez wywieszenie w Urzędzie Gminy [...] oraz w miejscu planowanego przedsięwzięcia (miejscowość [...] gm. [...]) zawiadomienia wydanego w trybie art. 33 ust. 1 uioś oraz poprzez zamieszczenie na stronie internetowej Urzędu. W aktach sprawy znajduje się raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez inwestora i następnie uzupełniony. Ponadto uzyskano wymagane przepisem art. 77 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 uioś uzgodnienie dla planowanego przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], który to organ jednocześnie uzgodnił warunki, pod którymi przedsięwzięcie to może być realizowane oraz negatywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Wskazano, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją o charakterze uznaniowym i organ jest zobligowany do jej wydania wraz z określeniem warunków realizacji planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, gdy zostały spełnione wszystkie warunki wymagane ustawą uioś. Kolegium podkreśliło, że uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] ma dla organu orzekającego w sprawie "środowiskowej" charakter wiążący, powołując stanowisko, jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w tezie pierwszej wyroku z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2544/11(LEX nr 11381812). Wskazano, że opinia wydawana w toku postępowania środowiskowego przez PPIS ma charakter niewiążący, zaś uzgodnienie RDOIŚ charakter wiążący. Stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie planowane przedsięwzięcie zostało uzgodnione pozytywnie przez RDOS w [...], tak więc jego treść powinna zdeterminować przyjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie. Opinia zaś (w tym przypadku negatywna) PPIS w [...] nie mogła mieć decydującego wpływu na podjęte orzeczenie. Kolegium ustaliło, że teren przedmiotowej inwestycji nie jest objęty planem miejscowym, a zatem uznało należy, iż planowane przedsięwzięcie nie pozostaje w sprzeczności z zapisami planu. Nie stwierdzono również niezgodności planowanej inwestycji z przepisami szczególnymi. Planowana inwestycja zlokalizowana będzie w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] [...] i [...] utworzonym na podstawie rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 15 kwietnia 2005 r. Nr 23 (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 r. Nr [...], poz. [...] ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 przywołanego rozporządzenia zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże w § 3 ust. 2 stwierdza się, iż ów zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć służących obsłudze ruchu komunikacyjnego, turystyce oraz przedsięwzięć bezpośrednio związanych z rolnictwem i przemysłem spożywczym. Planowana inwestycja zakładająca produkcję rolną nie narusza zapisów przywołanego rozporządzenia. Powołano, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie wpływać na prawnie chroniony teren Natura 2000 Jakkolwiek planowane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] [...] i [...] [...], to zgodnie z planem zadań ochronnych dla tego obszaru ustanowionym zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 [...] [...] i [...] [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r., poz. [...] ze4 zm.), w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji nie występują stanowiska ochrony wskazanego obszaru Natura 2000. Najbliższe stanowisko ochrony - kszyka jest zlokalizowane ok. 500 m od terenu planowanej inwestycji. Dla terenu wskazanego wyżej nie przewidziano działań ochronnych; najbliższe działanie ochronne - użytkowanie łąk i pastwisk przynajmniej 1 raz w ciągu roku oraz późne wykaszanie łąk po 1 sierpnia przewidziane jest na obszarze położonym w odległości ok. 200 m od terenu planowanej inwestycji. Kolegium wskazało, że nie zaistniała również sytuacja, w której organy współdziałające odmówiłyby uzgodnienia warunków realizacji - w przedmiotowej sprawie została wydana opinia PPIS w [...] (jakkolwiek negatywna), zaś RDOŚ w [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji inwestycji. Nie miał również miejsca przypadek, w którym organ zaproponowałby inwestorowi realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, zaś wnioskodawca by się na to nie zgodził. Ponadto z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Tak więc zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia określone w prawie materialnym – art. 80 ust. 2 i art. 81ustawy. SKO dokonało również złożonego w sprawie raportu i uznało, że raport (uzupełniany na wezwanie RDOŚ w [...]) zawiera racjonalny wariant alternatywny. W raporcie autor wskazuje, iż wariant ów miałby polegać na zmianie technologii chowu, tj. z rusztowego zakładanego w wariancie inwestorskim na chów na ściółce. Kolegium dokonało porównania technologii i uznało, że przedstawiony przez inwestora wariant alternatywny należy uznać za racjonalny. Jednocześnie zdaniem Kolegium wariant proponowany przez inwestora będzie korzystniejszy dla środowiska niż racjonalny wariant alternatywny, głównie z uwagi na: brak odpadów w postaci obornika (przy chowie na ruszcie powstaje wyłącznie gnojowica), który z uwagi na konieczność wywożenia generowałby substancje złowonne, mniejszą ilość wytwarzanego i emitowanego do powietrza amoniaku oraz mniejszą emisję hałasu na terenach chronionych akustycznie (przy chowie na płytkiej ściółce konieczne byłoby stosowanie ładowarki obornika zwiększającej emisje hałasu.) Wskazano, że inwestor w raporcie przedstawił wariant alternatywny, wykonał stosowne pomiary i w wyniku obliczeń dokonano powyższych ustaleń. Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, jakoby racjonalny wariant alternatywny był pozorny, zaś inwestor wskazał jako wariant najkorzystniejszy wariant przez siebie proponowany. W ocenie organu, wariant inwestorski może się pokrywać z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Powołano, że jeśli organ I instancji uznał, że raport nie jest pełny, to winien wezwać inwestora do dokonania stosownych uzupełnień. Odnosząc się zaś do obaw o stan zdrowia okolicznych mieszkańców Kolegium podkreśliło, że dokonując analizy raportu oddziaływania na środowisko (uzupełnianego na wezwanie RDOŚ w [...]), wyspecjalizowany organ, tj. RDOŚ w [...] wprowadził warunki realizacji inwestycji minimalizujące negatywne oddziaływania na zdrowie i życie ludzkie. Są to m.in. restrykcyjne zalecenia dotyczące gospodarowania odpadami i utrzymania czystości, gospodarowania gnojowicą, zapewnienie pasa ochronnego w postacie zieleni izolacyjnej itp. Podkreślono, że RDOŚ w [...] dostrzegł istnienie na terenie działki inwestycyjnej już funkcjonujących budynków inwentarskich oraz fakt, iż wraz z realizacją obecnie planowanej inwestycji zwiększy się zdecydowanie obsada zwierząt w obrębie gospodarstwa rolnego wnioskodawczyni, a tym samym zwiększą się emisje substancji do powietrza (w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonano analiz oddziaływania skumulowanego z już istniejącymi budynkami inwentarskimi) i stanął na stanowisku, iż o ile zostaną dotrzymane ściśle określone warunki eksploatacji planowanej inwestycji, dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu zostaną dotrzymane. Wskazano, że zasada udziału społeczeństwa w postępowaniu o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanej inwestycji nie może być utożsamiana z zasadą uwzględniania w toku postępowania wszystkich uwag i zastrzeżeń społeczeństwa, czy też wydawania decyzji w sprawach środowiskowych zgodnie z wolą społeczeństwa. Sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Organ odwoławczy przeprowadził analizę raportu. Wskazał, że źródłami emisji substancji do powietrza na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia będą systemy wentylacyjne budynku inwentarskiego, silosy paszowe, agregat prądotwórczy oraz środki transportu (wykorzystywane do zasiedlania budynku, dowozu paszy, odbioru gnojowicy i zwierząt padłych), poruszające się po terenie inwestycji. W sentencji decyzji organ określił maksymalną do zastosowania liczbę i parametry wentylatorów dachowych, parametry agregatu prądotwórczego oraz liczbę i pojemność silosów paszowych. Powołano, że w celu zminimalizowania emisji substancji odorotwórczych transport gnojowicy do miejsc przeznaczenia prowadzony będzie w sposób zabezpieczający przed niezorganizowaną emisją odorów, za pomocą specjalistycznego sprzętu. Zwierzęta padłe przechowywane będą w warunkach minimalizujących uciążliwość odorową. Emisja substancji do powietrza będzie ograniczana dzięki sprawnemu czyszczeniu budynku chlewni i systematycznemu wywozowi sztuk padłych. Zapewniona zostanie także systematyczna konserwacja silosów paszowych, a odpowietrzniki ww. silosów zaopatrzone zostaną w worki odpylające. Przeprowadzona w raporcie ooś analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia (w tym analiza oddziaływania skumulowanego z istniejącymi budynkami inwentarskimi) wykazała, że przy zachowaniu warunków określonych w sentencji niniejszej decyzji, dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu zostaną dotrzymane. Wskazano, że w chwili obecnej w Polsce brak jest możliwości oceny uciążliwości odorowej planowanej inwestycji, gdyż brak jest odpowiednich aktów prawnych regulujących te kwestie. Jednakże przeprowadzona ocena oddziaływania planowanej inwestycji na powietrze wykazała, iż na etapie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia poziomy substancji odoroczynnych, takich jak amoniak, czy siarkowodór, pochodzących z procesu technologicznego, nie spowodują przekroczenia aktualnie obowiązujących norm w tym zakresie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz.87). Z raportu ooś wynika, iż planowana inwestycja nie będzie istotnie wpływać na klimat. Powołano, że w czasie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia źródłami emisji hałasu będą wentylatory budynku inwentarskiego oraz środki transportu, poruszające się po terenie inwestycji. W sentencji decyzji SKO określiło rodzaj, liczbę i poziom mocy akustycznej planowanych do zainstalowania wentylatorów. W celu zminimalizowania emisji hałasu, ruch pojazdów po terenie inwestycyjnym, związany z obsługą przedmiotowego przedsięwzięcia, prowadzony będzie w godzinach od 6.00 do 22.00. Przeprowadzona w raporcie ooś analiza oddziaływania w zakresie emisji hałasu (w tym analiza oddziaływania skumulowanego z istniejącymi budynkami inwentarskimi) wykazała, że eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie. W konkluzji Kolegium uznało, iż skoro w przedmiotowej sprawie nie zaistniała jakakolwiek negatywna przesłanka uzasadniająca odmowę uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, analiza raportu i uzupełnienia do niego wykazała, iż eksploatacja planowanej inwestycji nie spowoduje negatywnych, ponadnormatywnych emisji do środowiska, RDOŚ w [...] uzgodnił środowiskowe uwarunkowania planowanej inwestycji, opinię w sprawie wydał również PPIS w [...] (jakkolwiek negatywną), zaś organ I instancji nie wykazał w zaskarżonej decyzji, iż w sprawie miały miejsce określone przepisami prawa okoliczności uzasadniające odmowę uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań, to należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i uzgodnić środowiskowe warunki dla planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy uznał, że o ile zostaną zachowane warunki określone w sentencji niniejszej decyzji, realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na środowisko. Powyższa decyzja SKO stała się przedmiotem skargi H. K. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 30 i art.39 ustawy z dnia 3 października 2008r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżąca wskazała, że SKO odrzuciło opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, opierając się tylko na uzgodnieniu RDOŚ. Zarzucono braki w raporcie w zakresie pominięcia konfliktów społecznych i lokalizację inwestycji w gęstej zabudowie zagrodowej. Powołano uciążliwości odorowe oraz hałasy zarówno z nowej inwestycji, jak też z kumulacji z dotychczas istniejącą, które negatywnie oddziaływać będą na zdrowie okolicznych mieszkańców. Skarżąca podniosła, że na skutek zrealizowania inwestycji zostanie obniżona wartość jej gospodarstwa. Zarzucono wydanie decyzji z pominięciem zapisów Studium Uwarunkowań i Kierunków Gospodarowania Przestrzennego Gminy [...] (2013r.), określających odległości chlewni od domów mieszkalnych. Skarżąca powołała również fakt prowadzenia postępowania przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie wykonania bez wymaganego prawem zezwolenia otworów okiennych w ścianie budynku inwentarskiego w odległości ok. 1,0 m od granicy działek oraz zamontowanie kalenicowych kominów wentylatorów wentylacji mechanicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonana sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przywołanym przepisem zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na okoliczność, że w przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji wydał decyzję reformatoryjną, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 kpa, należało w pierwszej kolejności dokonać oceny czy w sprawie zaistniały ustawowe przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia administracyjnego. W kontrolowanej sprawie organ odwoławczy uznał, że doszło do dokładnego i pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, i że zgromadzony w aktach postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji materiał dowodowo-wyjaśniający jest wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie polegającego na ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego – chlewni w systemie chowu rusztowego o obsadzie 1550 sztuk warchlaków (108,5 DJP). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405). Zawarte w wymienionej ustawie przepisy dotyczące ocen środowiskowych mają na celu weryfikację oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Dlatego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję (art. 72 ust. 1 ustawy). Postępowanie to dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyroki NSA: z dnia 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09; z dnia 30 czerwca 2010 r., II OSK 988/09). Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Planowane przedsięwzięcie, zgodnie § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 102 tego rozporządzenia, zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Postanowieniem z [...].03.2017 r. Wójt Gminy [...] nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W postępowaniu ocena okoliczności faktycznych dokonywana jest w oparciu o przygotowany raport, który stanowi istotny środek dowody i który organ obowiązany jest uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Z uwagi na swój charakter raport powinien być oceniany przez organ w świetle wymagań stawianych środkom dowodowym na gruncie art. 75 i nast. kpa. Raport ma zasadnicze znaczenie w postępowaniu zmierzającym do uzyskania decyzji środowiskowych, który chociaż nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa – a więc nie może zastąpić swobodnej oceny dowodów – zawiera jednak wiadomości specjalistyczne i podlega pełnej ocenie przez właściwy organ prowadzący postępowanie w świetle oceny całokształtu materiału dowodowego w rozumieniu art. 80 kpa czy dana okoliczność została udowodniona zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa i nie zwalnia organu od czynienia własnych ustaleń zmierzających do weryfikacji przedstawionych danych. Oznacza to, że nie powinien być uznany za środek dowodowy raport niespełniający ustawowych wymagań ustalonych w art. 66 ustawy. Podkreślenia wymaga przy tym, że Sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania ustaleń raportu i nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13). Sąd może oceniać raport jedynie pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności jego treści z przepisami określającymi sposób sporządzenia, logiki wywodów oraz weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną (zob. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2029/12). W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął raport z dnia [...].05.2017 r. sporządzony przez J. J. jako dowód w sprawie stanowiący postawę do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Raport ten został uzupełniony w lipcu 2017 r. w zakresie informacji o warunkach gruntowo – wodnych. Warunki, jakim powinien odpowiadać raport zostały wskazane w art. 66 ustawy ocenowej. Analizując zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy nie pochylił się z należytą atencją nad lekturą raportu i nie przeanalizował go w sposób dostatecznie wnikliwy i wszechstronny, a zauważyć należy, że to właśnie na organach orzekających w sprawie spoczywa obowiązek weryfikacji ustaleń sporządzonego raportu w zakresie oddziaływania na środowisko. W raporcie inwestor stwierdził, że inwestycja nie powinna być źródłem uzasadnionych konfliktów społecznych (str. 197 raportu). Tymczasem w sprawie występuje negatywne nastawienie okolicznych mieszkańców do planowanej na ich terenie inwestycji, którzy nie chcą mieć na swoim terenie kolejnej chlewni, o czym świadczą sprzeciwy sąsiada A. O. oraz H. K., wnoszone w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Wskazać należy, że Inwestor prowadzi już na działce [...] przedsięwzięcie w postaci hodowli 611 warchlaków w trzech budynkach gospodarczych, a w przedmiotowej sprawie ubiega się o wydanie decyzji umożliwiającej realizację kolejnego budynku o obsadzie 1550 sztuk warchlaków. Nieruchomość inwestora położona jest we wsi [...], w obszarze zwartej wiejskiej zabudowy zagrodowej. Budynek mieszkalny sąsiada A. O. położony jest w odległości 17,21 m do granic działki Inwestora, a H. K. w odległości 3,71 m. Inne domy - od strony południowo zachodniej - znajdują się w odległości 19-20 m od granic działki Inwestora. W toku rozprawy Inwestorka wskazała, że odległość od nowego projektowanego budynku do budynków mieszkalnych sąsiadów wynosić będzie około 30-40 m. Działka inwestora ma powierzchnię 0,42 ha i znajduje się na niej budynek mieszkalny inwestora, budynek magazynowy i 3 budynki inwentarskie. Sąsiedzi inwestora w zgłoszonych sprzeciwach negowali tak bliskie posadowienie nowego budynku inwentarskiego w stosunku do ich budynków mieszkalnych wyrażając obawy o swoje i swoich rodzin zdrowie z uwagi na uciążliwości odorowe oraz negatywny wpływ ulatniających się z chlewni substancji na zdrowie ludzi. Raport nie zawiera żadnego odniesienia do ujawnionych konfliktów społecznych do planowanej inwestycji i sposobów ich rozwiązania, nie był też uzupełniany w tym zakresie. Organ I instancji nie wzywał inwestora do złożenia takiego uzupełniania, również organ odwoławczy, który wydał pozytywną dla inwestora decyzje, nie uzupełniał materiału dowodowego. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy raport w ogóle nie spełnia kryterium określonego w art. 66 ust. 1 pkt. 15 ustawy. Kolejno wskazać należy, że przedstawione w raporcie obliczenia wskazują, że poziomy substancji odoroczynnych takich jak amoniak czy siarkowodór, pochodzących z procesu technologicznego, nie przekroczą aktualnie obowiązujących norm w tym zakresie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) poza terenem inwestycji. Jednak z uwagi na okoliczności podnoszone w sprawie, że planowana inwestycja ma powstać w zwartej zabudowie wiejskiej zagrodowej, w bardzo niewielkiej odległości od budynków mieszkalnych sąsiadów, na działce, na której prowadzona jest już hodowla ponad 600 warchlaków, a na skutek zrealizowania inwestycji hodowane będzie łącznie ponad 2000 warchlaków. Z raportu wynika, że wszelkie niekorzystne oddziaływania zamkną się na terenie nieruchomości inwestora. Natomiast faktem powszechnie znanym jest uciążliwość odorowa tego typu przedsięwzięć. Kolegium wskazało, że w chwili obecnej w Polsce brak jest możliwości oceny uciążliwości odorowej, gdyż brak jest odpowiednich aktów prawnych regulujących te kwestie. Powyższe jednak nie zwalnia organu od wnikliwego zbadania całego materiału dowodowego. W tym miejscu powołać się należy na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt. II SA/Łd 488/15, w którym Sąd wskazał że "nawet jeżeli w materiale dowodowym znajduje się zapis wskazujący, iż nie zostały przekroczone określone progi i nie doszło do naruszenia art. § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia to, z uwagi na podnoszone przez całe postępowanie zarzuty nie tylko skarżącego, ale i lokalnej społeczności, organ obowiązany był ustosunkować się do tych kwestii a nie wskazywać ogólnikowo i lakonicznie, iż nie dojdzie do przekroczenia progów parametrów charakteryzujących dane przedsięwzięcie". Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie jest możliwe zbadanie uciążliwości odorowych, albowiem inwestor prowadzi już chów 600 warchlaków, a więc można podczas oględzin na nieruchomościach sąsiednich, przy różnych warunkach pogodowych, ustalić, czy już chów 600 warchlaków generuje substancje złowonne i czy są one odczuwalne na nieruchomościach sąsiednich. Oczywistym jest, że zwiększenie hodowli o kolejne 1500 warchlaków wpłynie na podwyższenie emisji odorów. Ponadto należałoby ustalić, czy w budynku gospodarskim, posadowionym na działce [...] (str. 66 raportu) również jest prowadzona jakaś hodowla. Raport nie zawiera żadnych informacji w tym zakresie, a z fot. 2 str. 68 można wyprowadzić wniosek, że o ile jest to właśnie budynek zlokalizowany na ww. działce, to może być tam prowadzona działalność hodowlana. Powyższe jest istotne z zakresie ewentualnej kumulacji negatywnych oddziaływań. Zwrócić należy również uwagę, że jak wynika z raportu, we wsi znajdują się już inne obiekty inwentarskie (str. 23 raportu), położne w odległości 230 m od strony zachodniej i ok. 250 od strony północnej. Ze zdjęć na stronie 23 raportu wynika natomiast, że budynków gospodarskich, położonych w bliższej odległości od działki Inwestora jest natomiast więcej (duże gabaryty widocznych na zdjęciach budynków), co może budzić uzasadnione wątpliwości co do zasadności lokalizowania kolejnego budynku inwentarskiego we wsi. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie rozważył w ogóle czy wydanie pozytywnej decyzji dla inwestora nie będzie stanowić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju wynikającej art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która pełni rolę podobną do zasad współżycia społecznego czy społeczno-gospodarczego przeznaczenia w prawie cywilnym i zasadę tę zdefiniowaną w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie jest to Dz. U. z 2017 r. poz. 519 z późn. zm.) w pierwszej kolejności organ powinien mieć na uwadze stosując prawo. Niekiedy bowiem stan faktyczny sprawy wymaga rozważenia i wyważenia rozwiązań konstytucyjnych, stosując zasadę zrównoważonego rozwoju, tym bardziej, gdy weźmie się pod uwagę, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem istnieje zwarta zabudowa mieszkalna zagrodowa, a budowa kolejnej chlewni dodatkowo może spotęgować emisję uciążliwych substancji odorowych skutkujących bezpośrednim zagrożeniem życiu i zdrowiu dla mieszkańców. Organ odwoławczy nie rozważył skali wyżej opisanego zjawiska i wpływu tych uciążliwości wykraczających swym zasięgiem poza obszar inwestycji, szkodliwości emisji amoniaku, siarkowodoru i innych substancji organicznych na zdrowie i życie ludzi w aspekcie podnoszonych zarzutów na etapie postępowania, wynikających z bliskiego sąsiedztwa inwestycji z zabudowaniami mieszkalnymi. Podkreślić należy, że interes ekonomiczny inwestora nie ma prymatu nad wartościami w postaci zdrowia i życia ludzi mieszkających na stale w pobliżu planowanego przedsięwzięcia. Dodatkowo wskazać należy, że Inwestorka prowadzi już działalność w postaci chowu 600 warchlaków oraz jak sama przyznała w toku rozprawy, posiada inne nieruchomości w pobliskim obszarze. Tak więc przedsięwzięcie mogłoby być realizowane na innym terenie, a nie na działce położonej w środku wsi. Tym samym w ocenie Sądu organ naruszył przepisy art. 7 kpa, art. 77 kpa i art. 80 kpa, co ma wpływ na prawidłowość oceny możliwości realizacji inwestycji w określonym przez inwestora miejscu. W sytuacji, gdy inwestor planuje inwestycje, której efektem będą uciążliwości zapachowe, hałasy, wydzielanie się innych uciążliwości i zanieczyszczeń, zasadnym wydaje się chronić życie i zdrowie mieszkańców, na których jakość życia planowana inwestycja będzie miała bezpośredni i negatywny wpływ. Zasada zrównoważonego rozwoju służy do rozwiązywania konfliktów między wartościami konkurującymi ze sobą, przy czym jedną z tych wartości jest ochrona środowiska, w tym zdrowia ludzi, a drugą wolność gospodarcza oparta na własności prywatnej, o której mowa w art. 20 Konstytucji. Sąd stoi na stanowisku, że z obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej wynika powinność organów poszukiwania i przeprowadzenia dowodów służących dokładnemu wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy w szczególności, gdy istnieje spór pomiędzy stronami postępowania i lokalną społecznością, i gdy wskazują one na istnienie w tym zakresie istotnych wątpliwości, a określona decyzja może dotykać chronionych prawnie dóbr osobistych człowieka w postaci życia i zdrowia ludzkiego. W takiej sytuacji organ winien szczególnie zadbać o to, aby w pełni została zrealizowana zasada przekonywania, określona w art. 11 kpa. Dodatkowo na gruncie rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że równie istotne w dokonywaniu analizy danego przedsięwzięcia pod względem możliwości jego znaczącego oddziaływania na środowisko, jest uwzględnianie zasad ogólnych systemu prawnego ochrony środowiska, regulowanego nie tylko normami prawa krajowego, ale również wspólnotowego. W art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska zostały sformułowane zasady zapobiegania i przezorności dotyczące podejmowania działań mogących negatywnie oddziaływać na środowisko. Źródeł pierwszej z nich należy upatrywać m.in. w postanowieniach dyrektywy Rady [...] z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE z 1985 r. Nr L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą 97/11 i 2003/35, skodyfikowana dyrektywą 2011/92/eu ze zmianą 2014/52/UE. W myśl postanowienia art. 2 ust. 1 tego aktu prawnego - państwa członkowskie zobowiązane są do stosowania wszystkich koniecznych działań w celu zapewnienia, aby skutki przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, m.in. ze względu na swój charakter, rozmiary i położenie, zostały poddane ocenie, zanim zostanie udzielone im zezwolenie na przeprowadzenie tych przedsięwzięć. Z postanowień tego przepisu wynika, że do podejmowania działań o charakterze prewencyjnym w pierwszej kolejności zostały zobowiązane państwa członkowskie, w drugiej natomiast podmioty podejmujące działalność mogącą oddziaływać negatywnie na środowisko, ponieważ bez tego nie uzyskają niezbędnych zezwoleń. Sformułowanie prawnie wiążącego obowiązku zapobiegania i przewidywania negatywnego oddziaływania na środowisko, określonego w zasadzie przezorności, ma na celu zapobieganie przed nieodwracalnymi i nieznanymi skutkami degradacji środowiska w skali globalnej, regionalnej i lokalnej. Wszelkie czynności związane z korzystaniem ze środowiska, a więc również podejmowaniem działalności, powinny uwzględniać zasadę przezorności, nawet przy założeniu hipotetycznych zagrożeń dla środowiska. Zasada przezorności jest realizowana m.in. poprzez obowiązek uwzględniania zagrożeń, wynikający z zasady planowości. Nakreślenie zagrożeń na etapie planowania przedsięwzięcia, a następnie kierowanie się przezornością, pozwala bowiem podjąć możliwe środki zapobiegawcze. Poza tym kierując się zasadą przezorności stanowiącą zasadę prawa unijnego (art. 190 Traktatu o funkcjonowaniu UE) należy wszelkie prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych skutków traktować tak, jak pewność ich wystąpienia. Na płaszczyźnie oceny oddziaływania na środowisko, praktycznym wymiarem zastosowania zasady przezorności powinna być odmowa wyrażenia zgody na realizację działań, których skutki są niepewne, wątpliwe lub ryzykowne, tym bardziej przy tak ostrym sprzeciwie mieszkańców i negatywnym nastawieniu lokalnej społeczności, jak w niniejszej sprawie. Ponadto zwrócić należy również uwagę, że dokonanie uzgodnienia przez wyspecjalizowany organ środowiskowy nie zwalnia organu rozpoznającego sprawę od weryfikacji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również pozostałych przesłanek uzasadniających wydanie pozytywnej decyzji. Organ orzekając w sprawie nie może "automatycznie" ustalać środowiskowych uwarunkowań w przypadku pozytywnego uzgodnienia przez RDOŚ. Zgodnie bowiem z art. 7 i 77 kpa winien brać pod uwagę i rozważyć cały materiał zgromadzony w sprawie, również ten wynikający z udziału społeczeństwa, w tym właśnie celu ustawodawca przewidział udział społeczeństwa w tego typu postępowaniach. Również powinien przenalizować materiał w postaci opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego - brak wiążącego charakteru tej opinii nie dyskwalifikuje treści w niej zawartych, a organ ten posiada przecież wiedzę specjalistyczną w zakresie oddziaływania substancji odorowych pochodzących z budynków inwentarskich, gnojówki i gnojowicy oraz negatywnego ich wpływu na komfort życia i zdrowie ludzi. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. i zasad dotyczących udziału społeczeństwa w wydaniu decyzji, Sąd uznał, że zarzuty skargi nie są uzasadnione w tym zakresie. Skarżąca od początku brała udział w postępowaniu w charakterze strony. O wszelkich czynnościach podejmowanych przez wskazane organy społeczeństwo było informowane zgodnie zobowiązującym prawem, tj. tak przez ogłaszanie w Biuletynie Informacji Publicznej (o wszczęciu postępowania, zakończeniu postępowania przez organ I instancji, o wydaniu decyzji z dnia [...].10.2017 r.), poprzez informację wywieszoną na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] (od 5.06.2017 r. do 6.07.2017 r. zawiadomienie o wszczęciu postepowania, od 14.09.2017 r do 17.10.2017 r. zawiadomienie o zakończeniu postępowania, od 26.10.2017 r. do 10.11.2017 r. obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia [...].10.2017 r., od 4.12.2017 r. do 19.12.2017 r.obwieszczenie na tablicy ogłoszeń o wydaniu decyzji z [...].11.2017 r.) i w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (od 28.11.2017 r. do 15.01.2018 r. obwieszczenie na tablicy ogłoszeń o wydaniu decyzji z [...].11.2017 r.) oraz w miejscu planowanej inwestycji - miejscowość [...] gm. [...] (od 5.06.2017 r. do 6.07.2017 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania, od 14.09.2017 r do 17.10.2017 r. zawiadomienie o zakończeniu postępowania, od 30.10.2017 r. do 14.11.2017 r. obwieszczenie o wydaniu decyzji z dnia [...].10.2017 r., od. 7.12.2017 r. do 22.12.2017 r. obwieszczenie na tablicy ogłoszeń o wydaniu decyzji z [...].11.2017 r.), mieszkańcom zapewniono zatem możliwość składania uwag i wniosków (swój sprzeciw wobec planowanej inwestycji zgłosił na piśmie przykładowo A. O.). Również nieuzasadnione są zarzuty nieuwzględnienia zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], albowiem zapisy studium nie są wiążące przy wydawaniu decyzji środowiskowych. Okoliczności dotyczące obniżenia wartości gospodarstwa Skarżącej pozostają poza ramami przedmiotowego postępowania. Kwestia prowadzonego innego postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego również nie ma znaczenia przy rozstrzygnięciu sprawy. Reasumując, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez Skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy zarówno prawa procesowego, jak i materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące koniecznością jej uchylenia. Wobec powyższego, rzeczą organu odwoławczego ponownie rozpoznającego odwołanie będzie uwzględnienie przedstawionej przez Sąd oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania w tej sprawie. W konsekwencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.