IV SA/Wa 2652/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M., E. K., T. K., A. L., E. L., B. P., A. K., I. K., H. M., D. M., B. S. i K. P. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia: 1. odrzucić skargę E. K., T. K., A. L., E. L., B. P., I. K., H. M., D. M., B. S. i K. P.; 2. umorzyć postępowanie sądowe zainicjowane skargą B. M. i A. K.; 3. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącej B. M. kwotę 500 (pięćset) złotych oraz solidarnie na rzecz E. L. i B. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W piśmie z dnia 30 września 2013 r. B. M., E. K., T. K., A. L., E. L., B. P., A. K., I. K., H. M., D. M., B. S. i K. P. wnieśli za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym polegającej na rozbudowie i przebudowie linii kolejowej [...] [...] na odcinku [...] od km [...] do km [...], do warunków technicznych Vmax ≤ 160/120 km/h (pasażerski/towarowe) nacisk na oś – 221 kN. Zarządzeniami z dnia 19 listopada 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał: 1) B. M., A. L., A. K., I. K., B. S. i K. P. do uiszczenia wpisów sądowych od skargi w kwocie po 500,-zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia ich skargi; 2) E. K. i T. K. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500,-zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia ich skargi oraz pouczył, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z tych skarżących zwalnia pozostałe osoby z tego obowiązku; 3) H. M. i D. M. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500,-zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia ich skargi oraz pouczył, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z tych skarżących zwalnia pozostałe osoby z tego obowiązku; 4) E. L. i B. P. do solidarnego uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300,-zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia ich skargi oraz pouczył, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z tych skarżących zwalnia pozostałe osoby z tego obowiązku. Wezwania powyższe, wraz ze stosownymi pouczeniami o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone skarżącym A. L., I. K., K. P., E. K., T. K., H. M., E. L. i B. P. w dniu 3 grudnia 2013 r., zaś B. M. i D. M. w dniu 4 grudnia 2013 r., A. K. w dniu 5 grudnia 2013 r., natomiast B. S. w dniu 9 grudnia 2013 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższych czynności bezskutecznie upłynął odpowiednio w dniach 10, 11, 12 i 16 grudnia 2013 r. Z akt sądowych sprawy wynika, że wpis sądowy od skargi uiszczony został jedynie przez B. M. oraz solidarnie przez E. L. i B. P. Natomiast do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia E. K., T. K., A. L., I. K., H. M., D. M., B. S. i K. P. nie uiścili wymaganych wpisów sądowych. W dniu 10 grudnia 2013 r. A. K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 grudnia 2013 r. przyznane zostało A. K. prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 18 lutego 2014 r. wpłynęło do akt sprawy pismo procesowe skarżących B. M. i A. K., cofające skargę. Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2014 r. wezwano skarżących E. L. i B. P. do solidarnego uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez nadesłanie jedenastu odpisów skargi. Wezwania powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone skarżącym E. L. i B. P. w dniu 7 marca 2014 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 14 marca 2014 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżący nie wykonali zarządzenia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, a pismem takim jest między innymi skarga. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 powołanej ustawy, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd, a jak wynika z akt sprawy, skarżący E. K., T. K., A. L., I. K., H. M., D. M., B. S. i K. P. nie wykonali zarządzenia Przewodniczącego Wydziału i nie uiścili wymaganych wpisów sądowych. Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 tej ustawy, Sąd odrzucił skargę E. K., T. K., A. L., I. K., H. M., D. M., B. S. i K. P. Skarga E. L. i B. P. również podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Jak wynika z akt sprawy, skarżący E. L. i B. P. nie wykonali zarządzenia Sądu i nie nadesłali wymaganych odpisów skargi dla doręczenia ich występującym w sprawie uczestnikom postępowania, co obliguje Sąd do odrzucenia ich skargi. Stanowisko to jest zgodne z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (dostępna na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w świetle której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 tej ustawy, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił skargę E. L. i B. P., rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Natomiast postępowanie sądowe zainicjowane skargą B. M. i A. K. podlega umorzeniu wobec skutecznego cofnięcia przez nich skargi. Zgodnie bowiem z treścią art. 60 powołanej ustawy, skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek B. M. i A. K. cofający skargę niedopuszczalnym. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i prawnie skuteczne. W tej sytuacji, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił umorzyć postępowanie sądowe zainicjowane skargą B. M. i A. K., rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.