IV SA/Wa 2653/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy skargę oddala Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, zwany dalej w skrócie GDOŚ, po rozpatrzeniu zażalenia M.W., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], zwanego dalej RDOŚ, z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...], odmawiające uzgodnienia realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w miejscu istniejącego budynku mieszkalnego, przy istniejącym budynku młyna, położonego na działce nr ewid. [...] w obrębie D., gmina K., w granicach [...] Parku Krajobrazowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GDOŚ podał, iż pismem z dnia 29 grudnia 2010 r. Wójt gminy K. zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wymienionej powyżej inwestycji. RDOŚ wskazanym postanowieniem odmówił uzgodnienia projektu decyzji, z uwagi na sprzeczność projektowanych inwestycji z obowiązującym na obszarze [...] Parku Krajobrazowego zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek i jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ pierwszej instancji wskazał, iż nie znalazł podstaw do zastosowania odstępstw od wymienionych zakazów określonych w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] ze zm.) regulującym funkcjonowanie obszaru chronionego. Na powyższe postanowienie złożył zażalenie M.W., podnosząc, że planowane przedsięwzięcie nie narusza zapisów art. 17 ust. 1 punkt 7 w/w ustawy o ochronie przyrody oraz § 3 ust. 1 punkt 7 w/w rozporządzenia nr 3 Wojewody Mazowieckiego. Rozpoznając sprawę organ drugiej instancji wskazał, iż planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Ponadto teren inwestycji położony jest w obszarze Natura 2000 specjalnej ochrony ptaków – [...] (kod PLB 140001), utworzonego na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszaru specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. nr 229, poz. 2313 ze zm.) oraz projektowanego obszaru Natura 2000 [...] (PLH 140011). GDOŚ stwierdził, iż działka objęta wnioskiem położona jest w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzeki T., a tym samym planowana inwestycja koliduje z § 3 ust. 1 pkt 7 w/w rozporządzenia Wojewody [...], który zakazuje budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek i jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zdaniem GDOŚ realizację zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na dobudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego do istniejącego budynku młyna, należy rozumieć jako powstanie nowej zabudowy. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy wcześniej w danym miejscu istniała jakakolwiek zabudowa. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. 2010 r., Nr 243, poz. 623 ) przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z kolei obiektem budowlanym stosownie do art. 3 pkt 1 lit a, b, c w/w ustawy jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Dalej organ wskazał, że znaczenie pojęcia budynku zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W związku z faktem, iż przedmiotem uzgodnienia jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego polegającego na dobudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego do istniejącego budynku młyna – zdaniem organu - niezbędnym jest wyjaśnienie pojęcia zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z art. 3 pkt 2 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623, ze zm.) budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Z kolei w § 3 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.) przez pomieszczenie mieszkalne należy rozumieć pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego. W kontekście powyższych definicji organ stwierdził, że skoro planowana inwestycja ma służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, w związku z tym w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, dotyczące obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Skargę na powyższe postanowienie wniósł M.W.,zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 8 oraz art. 77 k.p.a.; - art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego poprzez bezzasadne uznanie, iż realizacja inwestycji polegająca na dobudowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego do istniejącego budynku młyna stanowi budowę nowego obiektu budowlanego w rozumieniu tych przepisów, i w konsekwencji podlega zakazom w nich wyrażonych, co stanowiło dla organu podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia; - art. 21 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazując na powyższe naruszenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia RDOŚ w [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie umieszczonego w projekcie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy opisu zamierzenia inwestycyjnego podjął się samodzielnej oceny robót budowlanych określając konieczność dokonania rozbiórki, co nie wynika z dokumentacji. Zdaniem skarżącego inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w miejscu istniejącego budynku mieszkalnego nie narusza przepisu art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, jak również § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Skarżący zaakcentował, że prawo właściciela do zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości, zarówno z punktu widzenia ochrony konstytucyjnej, jak i cywilnoprawnej, jest elementem prawa własności, które podlega stosownej, ochronie gwarantowanej przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji zakaz wydany w drodze rozporządzenia nie może ograniczać praw właściciela do dysponowania obiektem budowlanym, a działanie organów w niniejszej sprawie należy zakwalifikować jako niezgodne z prawem. Jednocześnie skarżący podniósł, iż organ w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że mowa jest o nowej zabudowie, gdyż inwestor występuje z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Według skarżącego błędne jest takie wnioskowanie i prowadzi do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a ponadto sugeruje podstępne działanie inwestora. Podkreślił, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy jest wymagane przy zmianie zagospodarowania terenu, a także zmian sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1744/11, stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2011r. W wyroku tym Sąd wskazał, iż organ pierwszej instancji przekroczył dwutygodniowy termin na dokonanie uzgodnienia, który upłynął 17 stycznia 2011r. W związku z tym postanowienie w sprawie uzgodnienia wydane [...] stycznia 2011r. Sąd uznał za dotknięte wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył GDOŚ. W wyniku jej rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2013 r. (sygn. akt II OSK 1100/12) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. NSA stwierdził, iż z ustalonego stanu faktycznego wynika, że organ współdziałający (RDOŚ) wyraził swoje stanowisko w terminie 21 dni od przedstawienia mu projektu decyzji o warunkach zabudowań. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647 ze zm. ) w przypadku uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy przed regionalnego dyrektora ochrony środowiska, uznaje się, że dokonano uzgodnienia, jeżeli stanowisko organu współdziałającego nie zostanie wyrażone w terminie 21 dni od daty otrzymania projektu decyzji o warunkach zabudowy. NSA zwrócił uwagę, iż są to przepisy szczególne w stosunku do art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wg których niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, powoduje, że uzgodnienie uważa się za dokonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zasadnym jest zaznaczenie, że sprawa niniejsza była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Fakt uprzedniego wydania w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 9 października 2013 r. (sygn. akt II OSK 1100/12) ma ten skutek, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 ustawy p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy. Tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 powołanej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05, LEX nr 238489). Stosownie bowiem do art. 190 ustawy p.p.s.a. zdanie pierwsze - sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy zostało uznane za błędne. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 ustawy p.p.s.a. należy rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez NSA nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy. Sąd pierwszej instancji jest zatem związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw (tak wyrok NSA z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06, LEX nr 384165). Odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2011r. odpowiada prawu. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] dokonał uzgodnienia z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z akt sprawy wynika, iż wnioskiem z dnia 29 grudnia 2010 r., Wójt Gminy K. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek ten wpłynął do organu uzgadniającego w dnu 3 stycznia 2011r. Tym samym termin 21 dni na dokonanie uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] upływał w dniu 24 stycznia 2011r. Organ wydał zaś rozstrzygnięcie w dniu 20 stycznia 2011r. a więc przed upływem ustawowego terminu zakreślonego dla tegoż organu na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym powyżej wyroku z dnia 9 października 2013 r., który wskazał, że w postępowaniu dotyczącym uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, ma zastosowanie art. 53 ust. 5c u.p.z.p., zgodnie z którym termin dla zajęcia stanowiska przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska wynosi 21 dni od otrzymania projektu decyzji. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscu istniejącego budynku mieszkalnego przy budynku istniejącego młyna położonego na działce o nr ewid. gruntów [...] w obrębie D., gm. K., w związku z jego położeniem na obszarze [...] Parku Krajobrazowego oraz w obszarze Natura 2000 specjalnej ochrony ptaków- [...] (kod PLB 140001) utworzonego na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. Urz. Nr 229, poz. 2313 ze zm.) oraz projektowanego obszaru Natura 2000 [...] (PLH140011). Zatem nie ulega nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja wymagała uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2013r .poz. 627 j.t.) parki krajobrazowe i obszary Natura 2000 stanowią formy ochrony przyrody. Stosownie zaś do art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów objętych tymi formami ochrony, wydaje się w uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Słusznie zauważył GDOŚ, iż w przypadku pokrywania się obszarowych form ochrony i obszarów Natura 2000, organ przyrody przy uzgadnianiu inwestycji tam zlokalizowanych w pierwszej kolejności bada, czy realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających te obszary. Następnie organ powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszary Natura 2000. Zachowanie wskazanej kolejności pozwoli bowiem na uniknięcie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne gdy inwestycja na danym terenie nie może zostać zrealizowana z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących. Mając na uwadze powyższe w przedmiotowej sprawie istotne było wyjaśnienie przez organ uzgadniający i wyrażenie stanowiska, czy w kontekście obowiązujących na obszarze [...] Parku Krajobrazowego zakazów i wymagań, wprowadzonych rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, dopuszczalna jest lokalizacja uzgadnianej inwestycji. Bezsporne w sprawie jest, że działka objęta wnioskiem położona jest w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzeki T. W § 3 ust.1 pkt 7 w/w rozporządzenia ustanowiono zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Zgodnie z przedstawionym do uzgodnienia organowi współdziałającemu projektem decyzji o warunkach zabudowy, inwestycja ma polegać na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscu istniejącego budynku mieszkalnego. Prawidłowo uznał organ uzgadniający, że skoro w sprawie nie mają zastosowania odstępstwa od ustanowionego zakazu, to realizacja projektowanej inwestycji naruszy zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Sąd podziela stanowisko organu, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia okoliczność, że planowany budynek mieszkalny powstanie w miejscu istniejącego budynku. Na gruncie przepisu § 3 ust.1 pkt 7 w/w rozporządzenia istotne jest, że powstaje nowa zabudowa, bez względu na to czy wcześniej, w danym miejscu istniała jakakolwiek zabudowa czy też nie istniała. Z treści przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w sposób jednoznaczny wynika, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nie ma racji skarżący twierdząc, że skoro inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w miejscu istniejącego budynku mieszkalnego, to nie można mówić o naruszeniu zakazu zawartego w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, jak również w § 3 ust. 1 pkt 7 w/w rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Brak uzgodnienia planowej przez skarżącego inwestycji niewątpliwie ogranicza jego prawo własności do dysponowania działką nr [...]. Jednakże prawo własności nie ma charakteru absolutnego. Sformułowana w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP zasada ustrojowa stanowi, że Rzeczpospolita Polska chroni własność. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Dopuszczalność ograniczenia prawa własności musi być ocenia także z punktu widzenia przesłanek z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Jak stanowi art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony m.in. środowiska. Granice wykonywania prawa własności wyznacza zatem również ustawodawstwo zwykłe, w tym przepisy publicznoprawne (patrz: Józef Nadler (w:) red. Edward Gniewek "Kodeks cywilny. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 292; Elżbieta Skowrońska-Bocian (w} red. Krzysztof Pietrzykowski "Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 430-431). Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Granice określone ustawą, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym to m.in. granice wyznaczone ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przypadku regulacji art. 53 ust. 4 pkt 8 tej ustawy, ograniczenia w wykonywaniu prawa własności wynikają z przepisów w/w ustawy o ochronie przyrody. Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody w parku krajobrazowym mogą być wprowadzone zakazy, w tym m.in. zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Przedstawiony zakaz wprowadzono w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, wydanym w oparciu o upoważnienie ustawowe (art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody) i na tym zakazie oparto odmowę uzgodnienia w kontrolowanej sprawie. Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji - w oparciu o przedstawiony stan sprawy, powołane przepisy i poczynione wywody oraz w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu - doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienia zostały wydane zgodnie z prawem, zatem i z przepisami, których naruszenie zarzucił skarżący. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.