IV SA/Wa 2658/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia I. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2658/15 odmówił skarżącej I. B. wstrzymania wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Niniejsza decyzja obejmuje również M. S. i M. S. urodzonych w dniu [...] kwietnia 2012 r. Odpis powyższego postanowienia doręczony został skarżącej I. B., jako przedstawicielowi ustawowemu małoletnich uczestników postępowania: M. S. i M. S., która – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 40 akt) – potwierdziła jego otrzymanie w dniu 28 września 2015 r. Ponadto odpis przedmiotowego postanowienia przesłano również profesjonalnemu pełnomocnikowi, będącemu radcą prawnym, jako pełnomocnikowi skarżącej, ustanowionemu w ramach przyznanego postanowieniem referendarza sądowego z dnia 4 września 2015 r. prawa pomocy. Jak wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej przesyłki skierowanej do profesjonalnego pełnomocnika skarżącej nie doręczono z powodu nieobecności adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 28 września 2015 r. i awizo powtórne z dnia 6 października 2015 r.), po czym w dniu 14 października 2015 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi, który uznał zwróconą przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 12 października 2015 r. W piśmie z dnia 2 października 2015 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) skarżąca w imieniu własnym i w imieniu małoletnich uczestników postępowania wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, co oznacza, że zgodnie z dyspozycją art. 178 tej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 194 § 2 powołanej ustawy zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Wskazany w tym przepisie termin do wniesienia środka odwoławczego liczy się od dnia doręczenia postanowienia stronie, a jeżeli ta jest reprezentowana przez pełnomocnika, od dnia doręczenia postanowienia temu pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie skarżąca reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, ustanowionym w ramach przyznanego prawa pomocy. Ustanowienie radcy prawnego w ramach prawa pomocy – w myśl art. 244 § 2 powołanej ustawy – jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. W świetle natomiast art. 67 § 5 powołanej ustawy, jeżeli ustanowiono pełnomocnika w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Od momentu wyznaczenia dla skarżącej przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w [...] pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A. D. wszelkich doręczeń Sąd dokonuje temu pełnomocnikowi. Zatem, gdyby doręczeń dokonano bezpośrednio skarżącej, czynności te byłyby bezskuteczne i nie wywołałyby skutków prawnych, a przede wszystkim nie byłyby zdarzeniami, od których rozpoczynałby swój bieg termin do wniesienia środka odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego wymienionemu pełnomocnikowi, jako pełnomocnikowi skarżącej I. B., Sąd dokonał doręczenia odpisu postanowienia z dnia 17 września 2015 r. wraz z uzasadnieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast I. B. Sąd dokonał doręczenia odpisu wymienionego postanowienia, ale jako przedstawicielowi ustawowemu małoletnich uczestników postępowania: M. S. i M. S., a nie jako skarżącej. Z tego wynika, że skarżąca I. B. mogła wnieść zażalenie jedynie w imieniu małoletnich uczestników postępowania: M. S. i M. S., jako ich przedstawiciel ustawowy. Natomiast zażalenie wniesione przez skarżącą w imieniu własnym w dniu 2 października 2015 r., a więc przed doręczeniem jej profesjonalnemu pełnomocnikowi w dniu 12 października 2015 r. postanowienia jest przedwczesne. Zażalenie wniesione przedwcześnie należy uznać za niedopuszczalne, w rozumieniu powołanych przepisów. Jednocześnie wyjaśnić należy, że w świetle art. 73 § 3 powołanej ustawy, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie zaś do art. 73 § 4 powołanej ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu licząc – w myśl § 3 tegoż artykułu – od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Oznacza to, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki. Wobec powyższego, odpis postanowienia z dnia 17 września 2015 r. wraz z uzasadnieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skierowany do pełnomocnika skarżącej radcy prawnego A. D., uznać należy za skutecznie doręczony w dniu 12 października 2015 r. W ocenie Sądu, wniesienie środka odwoławczego od orzeczenia sądu przed jego doręczeniem jest oczywistą przyczyną, z uwagi na którą ten środek odwoławczy musi być odrzucony. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 kwietnia 2012 r., II OZ 305/12; z dnia 17 czerwca 2011 r., I OZ 425/11 i z dnia 11 grudnia 2014 r., I OZ 1139/14 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ma on także oparcie prakseologiczne – po pierwsze, trudno byłoby sformułować środek odwoławczy bez znajomości skarżonego orzeczenia sądu, a po wtóre – odmienne założenie umożliwiałoby składanie środków zaskarżenia na długo przed doręczeniem objętego nimi aktu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd postanowił jak w sentencji.