IV SA/Wa 268/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] Prezydent W. orzekł o wymeldowaniu A. S. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu decyzji organ odwołując się do przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które mają przede wszystkim charakter porządkowy podniósł, iż rejestracja osoby w danym miejscu powinna być zgodna ze stanem faktycznym. Dla zapewnienia takiej zgodności niezbędne jest aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelach pewne czynności techniczne służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez własne rozstrzygnięcia zastępować takie czynności, które zmierzają do uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem faktycznym. W niniejszej sprawie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oparte na zeznaniach stron, w tym A. S. pozwoliło stwierdzić, że faktycznie w w/w lokalu skarżący nie zamieszkuje od [...] sierpnia 2008r., tj. od dnia w którym została wykonana eksmisja do lokalu socjalnego nr [...] przy ul. [...] w W.. Na skutek odwołania A. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. , Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. października 2008 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest fakt opuszczenia przez skarżącego lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. na skutek wykonanej w dniu [...] sierpnia 2008 r. przez komornika sądowego eksmisji na podstawie wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia 16 września 2005 r. A. S. potwierdził, iż obecnie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W konsekwencji należy zdaniem organu uznać, iż została spełniona przesłanka określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 139). Zgodnie bowiem z utrwaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny linią orzeczniczą wykonanie przez uprawniony organ egzekucyjny (komornik) wyroku orzekającego eksmisję jest równoznaczne z opuszczeniem lokalu. Egzekucja wyroku orzekającego eksmisję z lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. , Nr [...] wniósł A. S. zarzucając naruszenie art. 39, 40, 41 pkt 5 i 47 Konstytucji RP. Skarżący podniósł, iż lokal socjalny nie spełnia jego oczekiwań i wyraził chęć powrotu do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Badając legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Wojewody [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. , Nr [...] w przedmiocie wymeldowania A. S. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 139). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ww. ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Z wymienionego przepisu wynika więc, iż warunkiem decydującym o wymeldowaniu danej osoby jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracji, czy osoba ta faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego i czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny. Bezspornym jest, że prawomocnym wyrokiem z dnia 16 września 2005 roku Sąd Rejonowy [...] nakazał A. S. opróżnienie lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., przyznając jednocześnie prawo do otrzymania lokalu socjalnego. Orzeczenie eksmisji zostało wykonane w dniu [...] sierpnia 2008 r. w drodze egzekucji przez komornika, czego potwierdzeniem jest protokół z wykonania eksmisji z dnia [...] sierpnia 2008 r. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do podjęcia decyzji o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego pod wskazanym adresem z uwagi na spełnienie przesłanki jego opuszczenia. Zgodnie bowiem z utrwalonym już w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem przez opuszczenie lokalu rozumie się nie tylko dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, ale także pozostawienie tego miejsca pobytu w drodze postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z dnia 6 października 2005r. sygn. akt II OSK 65/05). Oznacza to, że opuszczenie lokalu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności może mieć charakter dobrowolny bądź wymuszony w wyniku postępowania egzekucyjnego. Egzekucja wyroku orzekającego eksmisję jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i nawet jeśli po wykonaniu egzekucji eksmitowana osoba przebywa w spornym lokalu nie stanowi to pobytu stałego z zamiarem stałego przebywania będącego przesłanką zameldowania i nie uchyla zaistniałej przesłanki wymeldowania. (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2003r., sygn. V SA 1398/02). Wymeldowanie skarżącego było konsekwencją wydanego wyroku nakazującego skarżącemu opuszczenie spornego lokalu. Fakt wykonania tego wyroku był równoznaczny z opuszczeniem lokalu. W tej sytuacji organ uprawniony był do stwierdzenia, że zostały spełnione przesłanki stanowiące podstawę podjętej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.