IV SA/Wa 2728/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wniosku o ustanowienie tłumacza przysięgłego języka [...] w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia: 1. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, 2. ustanowić dla skarżącego A. S. tłumacza przysięgłego języka [...]. Pismem z dnia 13 września 2017 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wniosek o ustanowienie dla skarżącego tłumacza przysięgłego języka [...]. W piśmie z dnia 11 lipca 2018 r. stanowiącym uzupełnienie skargi pełnomocnik skarżącego ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że z wywiadu lekarskiego wynika, że skarżący był narażony na ekstremalny stres związany z działaniami wojennymi w [...]. Wskazał, że powrót skarżącego na [...] skutkować będzie znacznym pogorszeniem jego stanu zdrowia. Ponadto, wykonanie decyzji zobowiązującej skarżącego do powrotu na [...] wyrządzi mu znaczną szkodę w postaci m.in. rozłąki z rodziną, powodując trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik wyjaśnił, że centrum rodzinne skarżącego i jego rodziny jest obecnie w Polsce, a nadto pomiędzy skarżącym a jego rodziną występują dodatkowe zależności, bowiem skarżący w ramach własnych możliwości stara się pomagać finansowo matce i siostrze mieszkającej w [...] oraz pomaga w opiece nad 11-letnią siostrą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 331 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990 ze zm.), w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. W ocenie Sądu, realność spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wynikających z zaskarżonej decyzji oraz okoliczności wskazane przez stronę skarżącą przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Udzielenie ochrony tymczasowej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego decyzji, która skutkuje wydaleniem cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i ma na celu urzeczywistnienie prawa strony do sądu. Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1330/05 (dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych; http:// orzeczenia.nsa.gov.pl), wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, pozbawia go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Jedynym środkiem ochrony dla cudzoziemca jest zatem uzyskanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji nakazującej cudzoziemcowi opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji zobowiązującej do powrotu jest związane ze standardami rzetelnej procedury i realizacją prawa do sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt II OZ 849/17; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 22 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 964/17, z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 965/17, z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1070/17, z dnia 12 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 877/17). Przymusowe opuszczenie przez skarżącego terytorium Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawiłoby go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a tym samym skorzystania w pełnym zakresie z prawa do sądu, ale także sprawiłoby, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi udzielona stronie skarżącej ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna, albowiem nie zostanie mu udzielona ochrona międzynarodowa zgodnie z Konwencją Genewską dotyczącą statusu uchodźców sporządzoną w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) oraz Protokołem Nowojorskim dotyczącym statusu uchodźców sporządzonym w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517). Reasumując, z przyczyn wyżej wskazanych stwierdzić należy, że wyjazd cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd mógłby spowodować trudne do odwrócenia skutki w związku z pozbawieniem strony możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a tym samym – skorzystania w pełnym zakresie z prawa do sądu. Ponadto, Sąd podzielił argumentację przedstawioną przez pełnomocnika skarżącego, zawartą w piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2018 r., iż rozłąka z pozostającą w Polsce rodziną mogłaby spowodować znaczną szkodę w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O ustanoweniu tłumacza przysięgłego (pkt 2 sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 5 § 2 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 23 ze zm.) w związku z art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.).