IV SA/Wa 273/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. V. M. złożyła w dniu 23 grudnia 2013r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2013r. orzekającą o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki – jej przymusowy wyjazd za granicę wiązałby się ze znacznymi kosztami, a przede wszystkim niekorzystnie wpłynął na rozwój psychofizyczny jej małoletnich dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek jest uzasadniony. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie tym ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależnia jednakże możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek w tym przepisie zawartych. Obowiązkiem strony jest więc wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, niepubl.). W literaturze przedmiotu podkreśla się też, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine P.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z 9 marca 2009 r., I GSK 40/10, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji orzekającej o jej wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polski może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd zauważa ponadto, że opuszczenie terytorium Polski przez skarżącą, przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonej decyzji pozbawi ją prawa do sądu, w szczególności możliwości osobistego uczestnictwa w niniejszym postępowaniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.