IV SA/Wa 2733/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. D. G. wraz ze skargą na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w niniejszej sprawie. Uzasadniając wniosek D. G. wskazał, że jest bez pracy i korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P. Dalej skarżący wywiódł, że nie ma środków finansowych na bieżące utrzymanie, a tym bardziej nie jest w stanie zapłacić wymierzonej bezpodstawnie kary pieniężnej. Jednocześnie skarżący podniósł, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje powstanie dodatkowych kosztów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wskazał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostawia do rozstrzygnięcia przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pierwszą z nich jest wyrządzenie znacznej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, którą należy rozumieć za taką, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast za drugą przesłankę - trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki - rozumieć należy wywołanie istotnej i trwałej zmiany rzeczywistości, gdzie powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ustalenie, czy w konkretnej sprawie sądowej zachodzi choćby jedna ze wskazanych przesłanek możliwe jest z jednej strony w oparciu o twierdzenia wnioskodawcy i przedstawioną przez niego dokumentację, z drugiej zaś strony w wyniku analizy całokształtu okoliczności faktycznych danej sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych, zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zarówno fakty przedstawione przez skarżącego w przedmiotowym wniosku, jak również dokumenty przedstawione w ramach przyznania pomocy prawnej obrazujące aktualną sytuację finansową skarżącego D. G. wskazują na okoliczność niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczność zapłaty wymierzonej kary, przed zbadaniem legalności decyzji wymierzającej tę karę może rodzić poważne trudności finansowe dla skarżącego i jego rodziny, których skutków w przyszłości nie będzie można odwrócić. Nadto, w razie nie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wymierzona kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Z kolei postępowanie egzekucyjne wygeneruje dodatkowe obciążenie finansowe, które skarżąca zobowiązana byłaby ponieść, ze szkodą dla siebie i swoich bliskich. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.