IV SA/Wa 2740/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. I. Burmistrz W. decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] ustalił w stosunku do A.O. jednorazową opłatę w wysokości 22 652 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja dotyczyła zbytych działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] , [...],[...],[...] i [...] położonych przy ul. [...] we wsi Z. II. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. (dalej "Kolegium") decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...]. III. Na powyższą decyzję Kolegium A.O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. IV. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1366/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...]. V. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 905/09 oddalił skargę kasacyjną A.O. od wyroku z dnia 14 stycznia 2009 r. VI. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r., uzupełnionym następnie wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. "o stwierdzenie niezgodności z obowiązującym prawem decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r." A.O. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Uzupełniając na wezwanie Kolegium przedmiotowy wniosek A.O. w piśmie z dnia [...] maja 2012 r. wyjaśnił, że wnosi o uchylenie zarówno decyzji Burmistrza W. z dnia [...] marca 2008 r., jak i utrzymującej ja w mocy decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2008 r. z uwagi na fakt, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa. VII. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza W. z dnia [...] marca 2008 r. VIII. A.O. z zachowaniem ustawowego terminu wystąpił do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. IX. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Kolegium utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej wskazał, między innymi, co następuje: 1. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 Kpa do stwierdzenia nieważności decyzji należy uwzględnić stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. 2. Decyzja Burmistrza W. z dnia [...] marca 2008 r. została wydana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999. r. Nr 15, poz. 139zezm.). Ustawa ta utraciła moc obowiązującą z dniem 11 lipca 2003 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niemniej jednak z art. 85 cyt. ustawy wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. 3. Uchwałą [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] grudnia 2000. r. w sprawie zatwierdzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy W. (Dz.U. Woj. [...] z [...]r., Nr [...], poz. [...]) dokonano zmiany przeznaczenia m.in. działki nr [...] z obrębu [...] położonej we wsi Z. przy ul. [...] z terenów o priorytecie funkcji rolniczej (oznaczony symbolem [...]) na teren przeznaczenia pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (oznaczony symbolem [...]). W uchwale tej ustalono stawkę procentową opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości objętych zmianą w wysokości 30 %. 4. Zdaniem Kolegium postępowanie w sprawie ustalenia renty pianistycznej zostało wszczęte przed upływem okresu, o którym mowa w art. 36 ust. 7 ustawy (zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2003 r. oraz z dnia [...] maja 2003 r.) zaś wysokości renty planistycznej ustalona została w oparciu o prawidłowo sporządzone operaty szacunkowe nieruchomości, które podlegały ocenie organów administracji. 5. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 36 ust. 6, 7, 8 i 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium powołało się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt IVSAM/a 1366/08, wskazując, że w wyroku tym dokonano oceny legalności kwestionowanej decyzji w powyższym zakresie. Podkreślono, iż na mocy art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. 6. Kolegium podniosło, że istotą wyroku oddalającego skargę jest ustalenie, że zaskarżona decyzja nie była prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych na mocy art. 145 P.p.s.a. kryteriów zgodności z prawem decyzji administracyjnych. W takim zakresie decyzji tej przysługują cechy prawomocności, odróżniające ją od wszelkich innych decyzji ostatecznych. Na skutek wyroku oddalającego skargę decyzja administracyjna staje się prawomocna, co w ocenie Kolegium oznacza, że nie może być zmieniana lub uchylana w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, bowiem została ona uznana już za niewadliwą mocą orzeczenia sądowego. Sąd badając legalność decyzji nie jest związany granicami skargi i ma obowiązek badania, niezależnie od treści skargi, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 Kpa. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że skoro zarówno decyzja Burmistrza W. z dnia [...] maja 2008 r. jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Kolegium z dnia [...] lipca 2008 r. były przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, a ten - po zbadaniu obu decyzji oddalił skargę - decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem i nie ma podstaw do stwierdzenia ich nieważności. X. A.O. w skardze do Sądu na decyzję Kolegium z dnia [...] października 2013 r. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja Kolegium z dnia [...] lipca 2008 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 36 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podniósł, że w cyt. przepisie ustawodawca zawarł zawity termin dochodzenia roszczeń z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W ocenie skarżącego, w niniejszej sprawie orzekający organ ustalił jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości pomimo upływu ustawowego terminu do je jej ustalenia. Decyzja ustalająca rentę planistyczną została wydana pomimo, że nieobowiązywania już od 5 lat ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto zdaniem skarżącego w materiałach spawy brak było aktualnych operatów szacunkowych dla zbytych działek, co świadczyło o braku dostatecznych dowodów stanowiących podstawę dochodzenia roszczeń. XI. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji. XII. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r., ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko skarżącego wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Kolegium oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] grudnia 2012 r. z uwagi na zaistnienie przesłanek z art. 156 1 pkt 2 i 7 Kpa. Pełnomocnik podniósł, że roszczenie o rentę planistyczną gmina miała prawo wnosić w terminie 5 lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące. Uchwała Rady Miasta W. w sprawie zmiany planu, w tym zmiany przeznaczenia działki nr [...], weszła w życie z dniem [...] marca 2010 r., a więc okres 5 lat na wszczęcie postępowania w tej sprawie obowiązywał do [...] marca 2006 r. Decyzja Burmistrza W. została natomiast wydana w dniu [...] marca 2008 r. w ramach kolejnego, nowego postępowania. Tym samym w ocenie pełnomocnika decyzja ta oraz podtrzymująca ją późniejsza decyzja Kolegium zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: XIII. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie przez Sąd skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Sąd skargę oddalił, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób upoważniający Sąd do wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu prawnego. XIV. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że kwestionowane przez skarżącego w trybie nieważnościowym decyzje były już objęte kontrolą sądów administracyjnych. Jak słusznie zauważyło Kolegium, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt IVSA/Wa 1366/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.O. na decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2008 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] marca 2008 r., ustalającą w stosunku do skarżącego jednorazową opłatę w wysokości 22 652 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok ten uzyskał przymiot prawomocności po tym jak wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 905/09, oddalono skargę kasacyjną A.O. XV. Kolegium dokonując oceny legalności zarówno decyzji Burmistrza W. z dnia [...] marca 2008 r. , jak i utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2008 r., pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa podniosło, że na skutek prawomocnego wyroku sądu oddalającego skargę A.O. kwestionowane przez skarżącego decyzje stały się prawomocne, co oznacza, że nie mogą być zmienione lub uchylone w trybie nadzwyczajnym, o którym mowa w art. 156 § 1 Kpa. Kolegium przywołując treść art. 134 P.p.s.a. wskazało, że sąd administracyjny nie będąc związany granicami skargi dokonał oceny zaskarżonych decyzji również pod kątem wystąpienia wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. Odnosząc się do powyższego stwierdzenia Kolegium należy powołać się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, która została podjęta w celu uporządkowania rozbieżnego orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie reżimu prawnego, właściwego dla załatwienia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skarga została uprzednio oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. W uchwale tej zaprezentowaną tezę, że żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą oddalono skargę prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 §3 Kpa) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § Kpa. Analiza uzasadnienia powyższej uchwały prowadzi do wniosku, że fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednak tylko w takim zakresie w jakim przyczyny tej wadliwości objęte zostały zakresem orzekania sądu administracyjnego. Ocena zatem możliwości załatwienia żądania strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej uprzednio ocenie sądu powinna, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, być poprzedzona dokonaniem oceny, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 Kpa). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracyjnemu drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Należy również mieć na uwadze, na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium, iż zgodnie z przepisem art. 134 § 1 P.p.s.a sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd winien z urzędu badać legalność kontrolowanych przez siebie rozstrzygnięć również (a nawet przede wszystkim) w zakresie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Oddalenie skargi z innych przyczyn niż brak legitymacji procesowej po stronie skarżącego oznacza, że sąd nie dostrzegł takich naruszeń prawa (w tym również kwalifikowanych), które miałyby wpływ na wynik sprawy. Nawet jeśli w uzasadnieniu wyroku brak jest odniesienia się do tego czy zaistniały (nie zaistniały) przesłanki wymienione w art. 156 § 1 Kpa to nie oznacza to, że nie były one przedmiotem oceny sądu. Strona niezadowolona z treści takiego rozstrzygnięcia ma prawo wywiedzenia skargi kasacyjnej i podnoszenia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., który wskazuje elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Takie stanowisko wynika także - w ocenie Sądu - z analizy uzasadnienia przedmiotowej uchwały. XVI. Analiza treści uzasadnienia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt IVSA/Wa 1366/08, którym dokonano już kontroli zakwestionowanych przez skarżącego aktualnie w trybie nieważnościowym decyzji, wskazuje, że kwestie podnoszone przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności, a dotyczące naruszenia art. 36 ust. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktualności operatów szacunkowych dla zbytych działek były oceniane przez sąd administracyjny. Jak wynika z treści uzasadnienia przedmiotowego wyroku, sąd oddalając zarzut skarżącego odwołujący się do kwestii przedawnienia roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że w tym zakresie związany jest oceną prawną wyrażoną w tej kwestii w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt IVSA/Wa 561/06. W wyroku tym Sąd stanął natomiast na stanowisku, że orzekający w sprawie renty planistycznej organ nie mógł naruszyć art. 36 ust. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ postępowanie o ustalenie opłaty zostało wszczęte w 2003 r., a więc przed upływem terminu 5 lat od dnia [...] marca 2001 r. w którym to dniu zmiana planu zagospodarowania przestrzennego zawarta w uchwale Rady Miasta W. z dnia [...] grudnia 2000 r. stała się obowiązująca. Sąd zajął jednoznaczne stanowisko, że pomimo wydania decyzji w sprawie opłaty planistycznej z naruszeniem terminu o którym mowa w art. 36 ust. 9 cyt. ustawy, orzekające organy zachowały ustawowo określony w art. 36 ust. 7 termin do wszczęcia postępowania o jej wydanie. Termin ten miał natomiast decydujące znaczenie w zakresie ustalenia, iż w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzenny. Badając legalność zaskarżonych decyzji Sąd dokonał również oceny prawidłowości kontrolowanych decyzji pod kątem wyeliminowania wad wskazanych w prawomocnym wyroku IVSA/Wa 561/06, a dotyczących zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. opinii o wartości nieruchomości. W tym zakresie uznano, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy nieprawidłowości te zostały przez organy administracyjne wyeliminowane. W szczególności rzeczoznawca potwierdził, iż ustalona w operacie wartość nieruchomości na dzień uchwalenia zmiany planu miejscowego była tożsama, z mającą przesądzające znaczenie w sprawie, wartością tej nieruchomości na dzień jego wejścia w życie. W klauzuli do operatu z dnia [...] stycznia 2008 r. potwierdzono także aktualność wartości określonych w operacie szacunkowym z uwagi na treść art. 156 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ocena zawarta w wyroku wydanym sprawie sygn. akt IV SA/Wa 561/06 przesądziła również o braku możliwości odliczenia kosztów poniesionych przez skarżącego na podział nieruchomości w myśl art. 36 ust. 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że stosownie do art. 153 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę A. O. w sprawie IVSA/Wa 1366/08 związany był oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Sądu w sprawie IVSA/Wa 561/06. Dokonana w tym wyroku ocena prawna wiązała również skład orzekający w niniejszej sprawie. Dokonując oceny zestawionych - we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., uzupełnionym następnie pismami z dnia [...] sierpnia 2011 r. i [...] czerwca 2012 r. oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] stycznia 2013 r - argumentów i wniosków, organ zasadnie uznał, iż dotyczą one w istocie nieprawidłowości postępowania w przedmiocie ustalenia renty planistycznej i są tożsame z tymi, które były prezentowane już na etapie postępowania administracyjnego, a następnie sądowego, zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt IVSA/Wa 1366/08. W konsekwencji uznał, iż argumenty te stanowiły przedmiot oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę strony na decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu organ szczegółowo przywołał okoliczności i fakty, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia. Powyższe wskazuje na zasadność stanowiska zaprezentowanego przez Kolegium w zaskarżonej decyzji, iż jest związane tym wyrokiem i ma zamkniętą drogę do samodzielnej oceny, czy postanowienie będące obecnie przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, a które wcześniej było przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, w tym samym stanie faktycznym i prawnym, jest dotknięte przesłankami nieważnościowymi z art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem Sądu, przedmiotowe żądanie skarżącego wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Jak wskazano już powyżej, Sąd dokonał kompleksowej oceny prawidłowości kwestionowanych przez skarżącego decyzji w przedmiocie ustalenia renty planistycznej, zarówno pod kątem rażącego naruszenia art. 36 ust. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jak i prawidłowości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie można zatem podzielić zarzutów skargi jakoby kwestionowane aktualnie w trybie nieważnościowym decyzje nie były kontrolowane w tym względzie przez sądy administracyjne. Skoro zatem kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym decyzje były przedmiotem oceny sądu administracyjnego, a ten oddalając skargę uznał, iż są one prawidłowe również pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 Kpa, nie było podstaw do stwierdzenia ich nieważności. Dlatego Kolegium rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, po uprzednim dokonaniu kontroli czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące dopuszczalność wniosku, prawidłowo uznało, że zachodzą podstawy do odmowy stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji. XVII. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 250 P.p.s.a.