IV SA/Wa 2742/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP - oddala skargę - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133), zwanej dalej: "ustawą o zalegalizowaniu pobytu" oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. S. (zwanego również: "skarżącym") od decyzji Wojewody [...] z dnia [...]maja 2012 r. [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i prawnych. W dniu [...] stycznia 2012r. M. S., obywatel [...], wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji wskazując, że przyjechał do Polski w dniu 10 sierpnia 2009 r. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy abolicyjnej, odmówił udzielenia zainteresowanemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, że cudzoziemiec nie spełnia żadnej z przesłanek określonych w art. 1ustawy o zalegalizowaniu pobytu. M. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto zwrócił się o złożenie zapytania do Trybunału Konstytucyjnego, czy przepis z art. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu jest zgodny z art. 32 Konstytucji w zakresie różnicowania praw cudzoziemców ze względu na podrzędne kryteria, zależne od szybkości działania organów administracyjnych i terminów wydania przez nich decyzji. W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że zgodnie z uzasadnieniem rządowego projektu ustawy abolicyjnej, jej celem było objęcie abolicją zwiększonego w 2009 r. napływu imigrantów z terytorium [...] ora [...]. Zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji dokonał błędnej interpretacji przepisu art. 1 pkt 2 i 3 ustawy abolicyjnej, nie stosując wykładni celowościowej. Ponadto, jego zdaniem, art. 1 ustawy o zalegalizowaniu jest sprzeczny z zasadą równości wobec prawa wyrażoną w art. 32 Konstytucji. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Rozpatrując odwołanie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że wydając decyzję w przedmiotowej sprawie posiłkował się zapisami w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT". Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu wejścia w życie ustawy abolicyjnej czyli w dniu 1 stycznia 2012 r. przebywał w Polsce nielegalnie oraz, że przedmiotowy wniosek złożył w terminie wskazanym w art. 3 ust. 1 tej ustawy. Organ podniósł, że – jak wynika to ze zgromadzonego materiału dowodowego – w dniu 10 sierpnia 2009 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o nadania mu statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję z [...] lipca 2010 r. W dniu [...] listopada 2010 r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy powyższą decyzję. Powyższe okoliczności, jak stwierdził organ odwoławczy, wskazują, że skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu ponieważ: - ostateczna decyzja o odmowie nadania stronie statusu uchodźcy zawierająca orzeczenie o wydaleniu została wydana po dniu 1 stycznia 2010 r. (tj. w dniu 25 października 2010 r.), - w dniu 1 stycznia 2010 r. wobec cudzoziemca nie toczyło się kolejne postępowanie o nadanie statusu uchodźcy. Ponadto organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący nie spełnia przesłanki określonej w art. 1 pkt 1 ustawy, ponieważ nie przebywa na terytorium Polski co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., bowiem w wniosku cudzoziemiec wskazał, że na terytorium Polski wjechał w dniu 10 sierpnia 2009 r. i potwierdził tę informację w zeznaniach do protokołu w dniu 4 kwietnia 2012 r. Odnosząc się do wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem w sprawie konstytucyjności przepisu z art. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, ze w świetle art. 191 Konstytucji, nie przysługuje mu uprawnienie do występowania w imieniu cudzoziemców do Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, niezasadne jest dokonywanie wykładni celowościowej przepisów art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu, ponieważ wykładnia gramatyczna ww. przepisu nie budzi żadnych wątpliwości. Z treści ww. artykułu wynika jednoznacznie jakie przesłanki musi spełnić cudzoziemiec, aby zalegalizować swój pobyt na terytorium Polski na podstawie tzw.: "abolicji". Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że cudzoziemiec nie wypełnia żadnej z przesłanek zawartych w art. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu. Na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł M. S., zarzucając jej: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu, poprzez różnicowanie prawa cudzoziemców do legalizacji pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na kryteria nieistotne i zależne od organu adminsitracyjnego (szybkości prowadzenia postępowania adminsitracyjnego w sprawie nadania statusu uchodźcy), - naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 9 K.p.a. , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niepoinformowanie skarżącego o wszystkich okolicznościach sprawy, mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw, tj. nieudzielenie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w zakresie przepisów prawa wspólnotowego regulujacych prawa cudzoziemów na obszarze Unii Europejskiej. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. a także przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjemu pytania prawnego co do zgodności art. 1 pkt 2 ustawy o zalegalizowaniu pobytu z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim odmawia prawa do legalizacji pobytu cudzoziemcom, wobec których decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy stała się ostateczna po dniu 1 stycznia 2010 r. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi skarżacy podniósł m. in., że zgodnie z uzasadnieniem do rządowego projektu ustawy o zalegalizowaniu pobytu, jej celem było objęcie abolicją zwiększonego w 2009 r. względem lat ubiegłych, napływu imigrantów z terytorium [...] oraz [...]. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, należy dokonać wykładni celowościowej przepisu art. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu i objąć nim imigrantów, wobec których decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy stała się ostateczna również po dniu 1 stycznia 2010 r. Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 9 K.p.a., stwierdził, że pismem z dnia 31 lipca 2012 r. wniósł o udzielenie wskazówek, jakie przepisy unijne regulują prawa cudzoziemców na obszarze Unii Europejskiej w celu zbadania zgodności ustawy krajowej z przepisami unijnymi. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odpowiedział na to pismo dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji – w dniu 10 września 2012 r., tym samym naruszył art. 9 K.p.a., co mogło nieć wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał m. in., że niezasadny jest zarzut skarżącego, że organy nie zastosowały w jego przypadku wykładni celowościowej przepisu art. 1 pkt 2. Organ podniósł, że przepisy abolicyjne mają charakter wyjątków od ogólnie przyjętych reguł dotyczących wjazdu i pobytu cudzoziemców i jako takie, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Stwierdził, że brak jest podstaw, aby w drodze wykładni celowościowej doprowadzić wbrew woli ustawodawcy do znacznego rozszerzenia stosowania wyjątku zawartego w omawianej regulacji, która sama w sobie stanowi odstępstwo od ogólnych reguł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., nr 191, poz. 1133), zwanej dalej "ustawą o z.p.c." Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawa określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007r., których pobyt na terytorium w dniu wejścia ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu wejścia w życie ustawy był nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust 1 ww. ustawy wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ww. ustawy, cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli: - nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia; - w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. W ocenie Sądu organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie zasadnie uznały, że cudzoziemiec M. S. nie spełnia żadnej z przesłanek wskazanych w art. 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu. Z ustaleń dokonanych przez organ na podstawie informacji udzielonych przez skarżącego wynika, że wjechał do Polski w dniu 10 sierpnia 2009 r. a zatem z oczywistych przyczyn nie mógł mieć do niego zastosowania art. 1 pkt 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu. Skarżący nie spełnił także kryteriów z art. 1 pkt 2 i pkt 3, bowiem ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy została wydana w dniu [...] października 2010 r. a zatem po dniu 1 stycznia 2010 r., jak tego wymaga pkt 2 omawianego przepisu. Ponadto w dniu 1 stycznia 2010 r. wobec cudzoziemca nie toczyło się kolejne postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Skarżący nie kwestionuje powyższych ustaleń organu, zarzuca natomiast organom, że powinny w rozpatrywanej sprawie zastosować wykładnię celowościową art. 1 pkt 2 ustawy o zalegalizowaniu pobytu argumentując, że celem ustawodawcy było objęcie abolicją zwiększonego w 2009 r. napływu imigrantów z terytorium [...] oraz [...], co wynika z uzasadnienia do projektu ustawy. Ponadto, jego zdaniem omawiany przepis art. 1 pkt 2 ustawy o zalegalizowaniu pobytu jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się do pierwszej z powyższych kwestii, Sąd nie podziela oceny skarżącego, że organ powinien uwzględnić jego wniosek, stosując celowościową wykładnię art. 1 pkt 2 ustawy o zalegalizowaniu pobytu. Przede wszystkim należy wskazać, że wykładnia celowościowa może mieć zastosowanie wtedy, gdy jej wyniki nie prowadzą do wniosków sprzecznych z literalnym brzmieniem przepisu. Ponadto należy podkreślić, że norm mających charakter wyjątków – a taki charakter bez wątpienia mają przepisy abolicyjne - nie należy interpretować w sposób rozszerzający. W pierwszej kolejności organ powinien zastosować wykładnię językową. Jeżeli wykładnia ta doprowadziłaby do wniosków niezgodnych z celami unormowania, wówczas należałoby się odnieść do celów analizowanego przepisu. W ocenie Sądu wykładnia literalna przepisu art. 1 pkt 2 ustawy o zalegalizowaniu pobytu, nie pozostaje w sprzeczności z celami ustawy. Analizując tę kwestię, Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę, że przepisy ustawy o zalegalizowaniu pobytu, stanowią odstępstwo od ogólnych zasad regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców, które zostały uregulowane w ustawie o cudzoziemcach. W regulacji abolicyjnej jako zasadę przyjęto legalizację pobytu cudzoziemców przebywających w Polsce nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r. i którym pobyt w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny. Z uzasadnieniu projektu ustawy o zalegalizowaniu pobytu wynika, że ustawodawca założył, że z tej instytucji powinni skorzystać cudzoziemcy, który przybyli do Polski, zanim została zniesiona w stosunku do naszego kraju kontrola na granicach wewnętrznych państw obszaru Schengen. W drodze wyjątku, przewidziano inne kryteria, bardziej korzystne dla pewnej kategorii uchodźców, w związku z odnotowaniem zwiększonego w 2009 r. względem lat ubiegłych, napływu imigrantów z terytoriów [...] oraz [...]. I tak, przyjęto, że zalegalizowanie pobytu będzie mieć także miejsce w stosunku do cudzoziemców którzy przebywają w Polsce krócej niż od 20 grudnia 2007 r., tj. nieprzerwanie od dnia 1 stycznia 2010 r. Ustawodawca w stosunku do tej kategorii osób przewidział także dodatkowy warunek stwierdzając, że te korzystniejsze zasady mogą być zastosowane jedynie w stosunku do cudzoziemców, którym przez dniem 1 stycznia 2010 r. została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu i których pobyt w Polsce w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny. Kolejną kategorią cudzoziemców, wobec których zastosowano wyjątek od wymogu nieprzerwanego pobytu od co najmniej 20 grudnia 2007 r., są cudzoziemcy, wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. Oba omówione wyjątki zawierają precyzyjną i niebudzącą wątpliwości regulację. Należy stwierdzić, że zastosowanie wykładni jaką zaproponował skarżący – który, należy przypomnieć, wjechał do Polski w dniu 10 sierpnia 2009 r., a ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy zawierająca orzeczenie o wydaleniu została wobec niego wydana w dniu [...] października 2010 r. - byłoby sprzeczne z literalnym brzmieniem przepisu art. 1 pkt 2 ustawy o zalegalizowaniu pobytu. W ocenie Sądu z uzasadnienia projektu ustawy (tekst dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX – VI.4394) wcale nie wynika, że abolicja ma objąć wszystkich imigrantów, którzy przybyli do Polski w 2009 r. z [...] i [...], a zatem Sąd nie dopatrzył się sprzeczności pomiędzy celami zamierzonymi przez ustawodawcę a brzmieniem omawianego przepisu. Jak już wyżej wskazano, omawiana regulacja ma charakter wyjątku od ogólniejszej regulacji, która także stanowi wyjątek od reguł przyjętych przez ustawodawcę określonych w ustawie o cudzoziemcach. W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, ustawodawca miał prawo precyzyjnie zakreślić kryteria stosowania tego wyjątku. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z zasady państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) w odniesieniu do prawa administracyjnego wynika obowiązek działania organów administracji publicznej na podstawie i w granicach prawa. W rozpoznawanej sprawie organy działały na podstawie prawa powszechnie obowiązującego i wydały decyzje w zgodzie z obowiązującymi przepisami regulującymi materię udzielania zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrażona zaś w art. 32 Konstytucji zasada równości wobec prawa stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, nikt zaś nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. W ocenie Sądu ustawodawca wprowadzając takie a nie inne kryteria w art. 1 pkt 2 ustawy o zalegalizowaniu pobytu, nie naruszył omawianej zasady. Należy powtórzyć, że chodzi o przepis stanowiący wyjątek od mniej korzystnych ogólnych zasad regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców na terytorium Polski. Formułując ten wyjątek ustawodawca miał prawo precyzyjnie zakreślić kryteria jego stosowania. Kryteria te (nieprzerwany pobyt co najmniej do dnia 1 stycznia 2010 r. wydanie ostatecznej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy z orzeczeniem o wydaleniu przed datą 1 stycznia 2013 r., nielegalny pobyt na terytorium Polski w dniu wejścia w życie ustawy) nie zostały sformułowane w sposób uzasadniający stwierdzenie, że naruszają zakaz dyskryminacji. Wobec powyższego Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego zawartego w skardze o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 1 pkt 2 ustawy o zalegalizowaniu pobytu art. 2 i art. 32 ust. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. Zdaniem skarżącego naruszenie tego przepisu polegało na nieudzielaniu przez organ odwoławczy odpowiedzi na pismo skarżącego opatrzone datą 31 lipca 2012 r. (nadane w urzędzie pocztowym w dniu 22 sierpnia 2012 r.) W piśmie tym skarżący wniósł o udzielenie wskazówek: "- czy w Rzeczypospolitej Polskiej istnieje organ chroniący prawa cudzoziemców a będący odpowiednikiem Rzecznika Praw Obywatelskich, - czy są organy Unii Europejskiej, które zajmują się ochroną prawa cudzoziemców na obszarze UE, - jakie przepisy unijne regulują prawa cudzoziemców na obszarze Unii Europejskiej w celu zbadania zgodności ustawy krajowej z nimi" Ponadto wniósł o poinformowanie Rzecznika Praw Obywatelskich o toczącym się postępowaniu. Przepis art. 9 K.p.a. ustanawia obowiązek organów udzielania informacji faktycznej i prawnej. Należy podkreślić, że obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron dotyczy okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący w skardze podniósł, że nieudzielenie odpowiedzi na jego pismo przed wydaniem zaskarżonej decyzji mogło mieć wpływ na wynik postępowania, nie precyzując jednak jaki. Sąd natomiast z urzędu takiego wpływu się nie dopatrzył. W ocenie Sądu, gdyby nawet organ udzielił skarżącemu żądanych przez niego w piśmie z dnia 22 sierpnia 2013 r. informacji, w żadnym stopniu nie wpłynęłoby na wynik postępowania. Ogólne pytania dotyczące ochrony cudzoziemców na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i przepisów unii europejskiej dotyczących tej kwestii, nie mają bezpośredniego związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym. Ponadto przepis art. 9 k.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Nie może być również utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów (por. wyrok NSA z 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1301/11, LEX nr 1991899). Nic nie wskazuje aby skarżący w rozpatrywanej sprawie wskutek nieudzielanie mu żądanej informacji poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, skarżący w przepisanym prawem terminie wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc obszerną argumentację, świadczącą o znajomości przepisów prawa na podstawie których toczyło się postępowanie z wniosku o zalegalizowanie pobytu. Następnie w ustawowym terminie przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika wywiódł skargę do sądu administracyjnego. Z kolei Sąd administracyjny rozpatrując skargę, rozstrzyga ją w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 153 P.p.s.a), co oznacza obowiązek kontroli zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie poniósł szkody z powodu nieudzielania mu przed wydaniem zaskarżonej decyzją żądanej przez niego informacji, jego prawo do czynnego udziału w postępowaniu jak i prawo do sądu zostało zrealizowane. Reasumując, zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego Sąd uznał za nieuzasadnione. Również z urzędu nie dopatrzył się innych uchybień, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego Mając powyższe na uwadze, na podstawi art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.