IV SA/Wa 2742/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - M. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący podniósł, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, grozi mu wydalenie z Polski, co z kolei spowoduje, że skarżący nie będzie mógł realnie skorzystać z prawa do sądu tj. z prawa do osobistego uczestnictwa na rozprawie w postępowaniu sądowym. Po wydaleniu będzie też miał bardzo utrudniony kontakt z pełnomocnikiem, co utrudni, jeśli nie uniemożliwi obronę praw skarżącego. Dodatkowo we wniosku wskazano, że w razie wydalenia skarżący straci stały dochód z pracy pozwalający mu utrzymać się w Polsce i próbować ułożyć sobie życie w naszym kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 grudnia 2012 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, podnosząc m. in., że wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony każe traktować pobyt cudzoziemca w Polsce jako legalny do czasu dokonania przez sąd kontroli prawidłowości decyzji objętej skargą, to brak przyznania cudzoziemcowi ochrony tymczasowej na czas postępowania sądowego jest równoznaczny z uznaniem pobytu skarżącego w tym okresie za nielegalny. Nadanie przebywaniu skarżącego w Polsce takiego charakteru daje z kolei podstawę, by wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć z zaistnieniem przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., skoro okoliczność ta wymaga od skarżącego opuszczenia terytorium Polski zanim decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i zawarta w niej argumentacja zostaną poddane kontroli sądowej pod względem jej zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącego i wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2012 r. W wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na ww. postanowienie sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 61/13 uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdzając, ze w uzasadnieniu wniosku skarżący nie wskazał żadnych takich okoliczności, które uzasadniałby wniosek co do tego, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.1270) - dalej w skrócie: "p.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku okoliczności niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i muszą one mieć bezpośredni związek z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że uprawdopodobnienie okoliczności mających uzasadniać wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej jest obowiązkiem strony, a Sąd nie jest uprawniony do ich domniemywania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). W rozpatrywanej sprawie skarżący co prawda uzasadnił wniosek, lecz okoliczności jakie wskazał nie wynikają bezpośrednio z wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że grozi mu wydalenie z terytorium RP, co utrudni, jeżeli nie uniemożliwi mu obronę swoich praw, bowiem nie będzie mógł skorzystać z praw osobistego uczestniczenia w rozprawie, a jego kontakt z pełnomocnikiem będzie utrudniony. Podniósł także, że straci stały dochód z pracy pozwalający utrzymać się w Polsce. Przedstawione powyżej argumenty nie mogą przemawiać za zasadnością zastosowania ochrony tymczasowej w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie odmowy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem wydalenie nie jest bezpośrednim skutkiem wydania takiej decyzji - co przesądził NSA uchylając wcześniej wydane postanowienie, a którym to poglądem prawnym WSA jest z mocy art. 190 p.p.s.a. związany. Wskazywane przez skarżącego skutki nie są wywoływane zaskarżoną decyzją i nie pozostają zatem z nią w związku a tylko w takim wypadku można by mówić o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż skoro skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.