IV SA/Wa 2742/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi O. P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę IV SA/Wa 2742/17 UZASADNIENIE Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez adwokata I. J., pełnomocnika obywatela [...] O. P., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] r. nr [...], orzekającą o zobowiązaniu w/w cudzoziemca do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wydania decyzji. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. W dniu [...] r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu O. P. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekł o zobowiązaniu w/w cudzoziemca do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że cudzoziemiec wypełnia przesłanki wskazane w art. 302 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie stwierdzono, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych określone w art. 348 ustawy o cudzoziemcach oraz zgody na pobyt tolerowany określone w art. 351 ww. ustawy. Pełnomocnik strony złożył odwołanie od ww. decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść przepisów ustawy o cudzoziemcach znajdujących zastosowanie w tej sprawie. Następnie omówił przebieg postępowania przed organem I instancji. Organ odwoławczy zauważył, że jak wynika z akt sprawy O. P. przebywa w Polsce od dnia 29 lipca 2012r. Cudzoziemiec wjechał do Polski legalnie na podstawie swojego ważnego paszportu oraz wizy krajowej. Celem przyjazdu cudzoziemca na terytorium Polski było podjęcie przez niego pracy. W trakcie swojego pobytu w Polsce O. P. nie podjął legalnego zatrudnienia. Cudzoziemiec podejmował różne prace dorywcze, jednakże nie podpisał żadnej umowy o pracę. Przebywając w Polsce cudzoziemiec dość często zmieniał miejsca zamieszkania - było to zależne od pracy. W trakcie pobytu w Polsce cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] [...]Wydział [...] (sygn. akt [...]) z dnia [...] r. za przestępstwo z art. 178 a § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk. Sąd skazał cudzoziemca na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 3 lata oraz karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość stawki na kwotę 10 zł. Powyższe spowodowało wpis jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany (data obowiązywania wpisu: 13.07.2018r.). Po upływie ważności posiadanej przez cudzoziemca wizy nie podjął on starań w celu zalegalizowania swojego pobytu na terytorium Polski. W trakcie przesłuchania O. P., które miało miejsce w dniu [...] r. zeznał on, iż posiada przy sobie środki finansowe w wysokości 500 złotych. W ocenie organu odwoławczego, zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, iż wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach, gdyż jak wskazano powyżej przebywa on nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada środków finansowych, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach oraz obowiązuje wpis jego danych osobowych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany. Organ odwoławczy wskazał, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie (por. wyroki ETPCz: Glil p-ko Szwajcaria z dnia 19 lutego 1996, skarga nr [...], Rodrigues da Silva i Hoogkamer p-ko Królestwu Niderlandów z dnia 31 stycznia 2006r. skarga nr [...], Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii z dnia 31 lipca 2008r. skarga nr [...], Nunez p-ko Norwegii z dnia 28 czerwca 201 lr. skarga nr [...], wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2010r. sygn. akt II OSK 27/09, niepubl., NSA z dnia 12 września 2007r. sygn. akt II OSK 1706/06 LEX nr 384287, z dnia 16 maja 2008r. II OSK 438/07 LEX nr 505306). W/w regulacja nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, jak również w/w przepis nie stanowi normy gwarancyjnej o charakterze generalnym zakazującej wydalenie cudzoziemca prowadzącego w kraju goszczącym życie rodzinne. Ingerencja w prawa chronione art. 8 Konwencji, aby mogła zostać uznana za dopuszczalną musi służyć ochronie określonych dóbr (bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób), jednak nie oznacza to, że ingerencja taka może zostać uznana za dopuszczalną wyłącznie w przypadku popełnienia jedynie ciężkich przestępstw. Ingerencja w prawa chronione na mocy art. 8 Konwencji jest dopuszczalna zarówno w sytuacjach, w których cudzoziemcy dopuszczają się relatywnie ciężkich przestępstw o charakterze czysto kryminalnym (Amrollahi p-ko Danii ([...]), Baghli p-ko Francji ([...]Keles p-ko Niemcom, nr [...]) jak również naruszenia np.: przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców (Darren Omoregie i Inni p-ko Norwegii, wyrok z dnia 31 lipca 2008r, skarga nr [...], Nunez p-ko Norwegii, wyrok z dnia 28 czerwca 201 lr., skarga nr [...], Antwi i inni p-ko Norwegii (skarga nr [...] wyrok z dnia 14 lutego 2012r.). To czy ostatecznie wydanie decyzji o wydaleniu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji zależeć będzie od tego, czy naruszenia prawa, których się dopuścił cudzoziemiec i zagrożenia jakie w związku z tym stwarza pozostają w należytej proporcji do stopnia ingerencji w życie rodzinne, czy prywatne. Dopiero wówczas możliwe będzie uznanie, że wydalenie cudzoziemca jest "konieczne w demokratycznym społeczeństwie" (art. 8 ust. 2 Konwencji). Organ odwoławczy wyjaśnił, że w trakcie postępowania przed organem I instancji cudzoziemiec powołał się na prowadzenie w Polsce życia rodzinnego. Z akt sprawy wynika, że na terytorium naszego kraju zamieszkuje matka cudzoziemca, V. P. i jego ojczym, S. K. Cudzoziemiec jest osobą dorosłą i utrzymuje się sam. Zdaniem organu odwoławczego pomiędzy cudzoziemcem i jego matką nie występuje żadna szczególna zależność. V. P. nie pozostaje na utrzymaniu syna. Przeprowadzony w dniu [...] . przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej [...] wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania V. P. i S. K., nie potwierdził faktu zamieszkiwania cudzoziemca pod ww. adresem. Ponadto o braku więzi rodzinnych w ocenie organu odwoławczego świadczą również niespójności w zeznaniach V. P. i O. P. dotyczące miejsc zamieszkania cudzoziemca. W trakcie postępowania przed organem I i II instancji cudzoziemiec nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających istnienie silnych więzi emocjonalnych lub materialnych pomiędzy nim i jego matką. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedstawiona przez stronę kserokopia książeczki wojskowej oraz wezwania dotyczącego obowiązku odbycia służby wojskowej nie stanowi przesłanki do odstąpienia od wydania wobec cudzoziemca decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Organ odwoławczy doszedł do wniosku, że wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach. Organ podkreślił, iż cudzoziemiec nie był prześladowany w kraju pochodzenia i nic mu tam nie grozi. Cudzoziemiec został pouczony o możliwości złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, jednakże nie skorzystał z tej możliwości. W ocenie organu odwoławczego O. P. nie prowadzi życia rodzinnego na terytorium Polski, które podlegałoby ochronie w myśl art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej dnia 04.11.1950r. w Rzymie. Zainteresowany nie prowadzi w Polsce życia prywatnego, które wskazywałoby na wysoki stopień integracji ze społeczeństwem, które uzasadniałoby przyznanie ochrony z art. 8 Konwencji rzymskiej. Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy w niniejszej sprawie jest wystarczający do stwierdzenia, że wobec strony zachodzą przesłanki określone w art. 302 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach oraz nie zachodzą okoliczności skutkujące udzieleniem jej zgody na pobyt humanitarny lub zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji słusznie wskazał art. 315 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, nie określa się terminu dobrowolnego powrotu cudzoziemca, gdy istnieje prawdopodobieństwo ucieczki cudzoziemca. Orzeczenie zakazu ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen jest obligatoryjne, w przypadku stwierdzenia przez organ administracji, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Wobec cudzoziemca orzeczono minimalny okres zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen określony w art. 319 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach. Pełnomocnik O. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. przepisu art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w przedmiocie ustalenia czy pomiędzy O. P. a jego matką V. P. istnieje silna więź rodzinna, 2. przepisu art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w przedmiocie ustalenia jaka jest aktualna sytuacja polityczna na [...]; - naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. przepisu art. 303 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 roku o cudzoziemcach(Dz.U.2013.1650 z późn. zm.- dalej ustawa o cudzoziemcach) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o zobowiązaniu O. P. do powrotu; 2. przepisu art. 348 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż w przypadku O. P. nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, rozważenie uchylenia również decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w doktrynie podnosi się, iż "Wydalenie lub ekstradycja cudzoziemca z terytorium państwa, w którym żyją członkowie jego rodziny, mogą prowadzić do naruszenia prawa do poszanowania życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 Konwencji. Również w sprawach dotyczących młodych osób dorosłych, które jeszcze nie założyły rodziny, Trybunał się zgodził, iż ich stosunki z rodzicami i innymi członkami bliskiej rodziny były "życiem rodzinnym" N., M. Art. 8. W: Komentarz do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, [w:] Wokół Konwencji Europejskiej. Komentarz do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, wyd. VII. System Informacji Prawnej LEX, 2015). W przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych albowiem zobowiązanie O. P. do powrotu naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego. Niezależnie od powyższego wskazano, iż A. P. jest w wieku poborowym co oznacza, iż w przypadku powrotu na [...] zostanie on powołany do wojska i wysłany na front. W 2015 roku A. P. byl kilkukrotnie wzywany do stawienia się na Komisji Wojskowej co ukazują dokumenty załączone do akt sprawy. Powyższych okoliczności organ nie wziął pod uwagę. Wbrew twierdzeniom Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców aktualna sytuacja na [...] nie jest stabilna. Na stronie Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP w dniu [...] stycznia 2017 roku zamieszczono następujący komunikat: "Z uwagi na niesłabnące napięcie w obwodach [...] i [...], utrzymujące się poważne zagrożenie dla ludności cywilnej i prowadzoną na tych terenach operację antyterrorystyczną, Ministerstwo Spraw Zagranicznych ponownie wzywa obywateli RP do natychmiastowego opuszczenia obwodów [...] i [...] oraz do niepodejmowania pod żadnym pozorem podróży na ich teren" W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2016r., jak też utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] czerwca 2016r. nie naruszają przepisów prawa. Stosownie do treści art. 302 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U.2013.1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm) wobec potwierdzenia, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na terytorium Polski, nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu, aktualny jest wpis jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, jak też braku przesłanek do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (art. 303 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 348 pkt 1 oraz art. 351 pkt 1 tej ustawy), wydanie decyzji zobowiązującej do powrotu było obligatoryjne. Materiał dowodowy wskazuje, że O. P. wjechał na terytorium Polski w lipcu 2012r. Podróżował wówczas legalnie na podstawie ważnego paszportu oraz wizy krajowej wydanej w celu wykonywania pracy. Wobec zeznań samego skarżącego nie może być wątpliwości, że jedynym celem jego przyjazdu do Polski było podjęcie pracy. Zeznał on w toku postępowania, że pracował w wielu różnych miejscach, nie podpisywał umów o pracę, nie posiada w Polsce żadnego stałego adresu zamieszkania, a kwatery wynajmuje tam, gdzie jest praca. Potwierdził także, że był sprawcą wypadku drogowego, który spowodował pod wpływem alkoholu, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w [...]. Cudzoziemiec miał świadomość tego, że przebywa w Polsce nielegalnie, jednak mimo to nie podjął próby zalegalizowania swojego pobytu. Składając zeznania w dniu [...] marca 2016r. oświadczył, że w kraju pochodzenia nie był prześladowany i nie grozi mu tam żadne niebezpieczeństwo, jak też, że zamieszkują tam członkowie jego rodziny tj. dwie siostry i brat. Dlatego za niewiarygodne należy uznać zdaniem sądu twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i podtrzymane w skardze, że powrót do kraju pochodzenia naruszy jego prawo do życia rodzinnego prowadzonego tutaj w Polsce i stanowi dla niego zagrożenie zarówno ze względu na niestabilną sytuację na [...], jak też prawdopodobieństwo powołania do wojska i wysłania w rejon walk. Twierdzenia o prowadzonym wspólnie z matką i ojczymem życiu rodzinnym w Polsce stoją w sprzeczności z wcześniejszymi, niedawnymi zeznaniami cudzoziemca złożonymi w toku postępowania administracyjnego. Skarżący jednoznacznie określił wówczas zarobkowy cel przyjazdu do Polski. Przeczy temu również tryb życia jaki tutaj prowadził, a więc podejmowanie dorywczej, niestabilnej pracy w różnych miejscach, w których w związku z tym również przejściowo zamieszkiwał. Z zeznań matki skarżącego i jej męża wynika, że skarżący prowadził własne niezależne życie, odwiedzając niekiedy swoją matkę i ojczyma. Jego dłuższy stosunkowo pobyt w ich domu miał miejsce tylko bezpośrednio po przyjeździe skarżącego do Polski. Niewątpliwie zarówno matka skarżącego, jak też jej mąż, deklarują, że skarżący może zamieszkiwać w ich domu, a nawet oczekiwaliby od niego pomocy w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Jednak ani ta deklaracja, ani ewentualna przydatność skarżącego w prowadzeniu gospodarstwa nie powodują, że tego rodzaju więzy podlegają szczególnej ochronie. W ocenie sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że wobec skarżącego nie zachodzą okoliczności określone w art. 303 ust. 1 ustawy uniemożliwiające wydanie decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu. Nic nie wskazuje na istnienie okoliczności zagrażających prawu do życia, wolności i bezpieczeństwa cudzoziemca w kraju pochodzenia, możliwości skazania, poddania torturom, karania, zmuszania do pracy, poniżania, pozbawienia prawa do rzetelnego procesu. Skarżący składając zeznania nie wyraził jakiejkolwiek obawy przed powrotem do kraju pochodzenia, w którym żyją przecież bliscy członkowie jego rodziny tj. siostry i brat. Powszechnie znanym faktem jest to, że większość terytorium [...] to rejon bezpieczny, gdzie nie występują zagrożenia związane z działaniami zbrojnymi. Komunikat ze strony Ministerstwa Spraw Zagranicznych na który powołuje się skarżący na dowód istniejącego na [...] niebezpieczeństwa, nie zmienia tej oceny, bowiem przede wszystkim dotyczy obywateli polskich, a ponadto zagrożeń występujących w rejonie, który nie jest kontrolowany przez władze w [...]. Cudzoziemiec nie spełnia więc przesłanek określonych w art. 348 pkt 1 lit a-d oraz art. 351 w/w ustawy, które uzasadniałyby przyznanie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Wskazywana przez skarżącego dopiero w odwołaniu i w skardze obawa przed powołaniem do wojska i możliwością skierowania go w rejon działań zbrojnych, również nie stanowi okoliczności usprawiedliwiającej brak możliwości zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Należy wskazać, że odbycie służby wojskowej stanowi obowiązek obywatelski, a zagrożenia z tą służbą związane, nie mogą być utożsamiane z zagrożeniem prawa do życia w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W ocenie sądu organ prawidłowo uznał, że wobec skarżącego nie zachodzą także pozostałe przesłanki określone w art. 348 pkt 2 ustawy, gdyż zobowiązanie do powrotu nie naruszy jego prawa do życia rodzinnego. Nie może być wątpliwości co do tego, że suwerenne państwo uprawnione jest do określenia warunków po spełnieniu których obywatele innego kraju mogą przebywać na jego terytorium. Skarżący takiego warunku nie spełniał, gdyż nie posiadał wizy, ani innego dokumentu uprawniającego do legalnego pobytu na terytorium Polski lub obszaru Schengen. Musiał zatem liczyć się z tym, że zamieszkiwanie i wykonywanie pracy na terytorium Polski w takiej sytuacji jest niepewne i obarczone ryzykiem braku możliwości kontynuowania. Ochrona przed wydaleniem z kraju goszczącego stanowi wyjątek i muszą przemawiać za nią szczególne względy, które w niniejszej sprawie nie występują. Skarżący przebywa w Polsce od kilku lat w celach zarobkowych. Nie podejmował jednak prób zalegalizowania pobytu tutaj i uzyskania zezwolenia na wykonywanie legalnej pracy. Jest osobą dorosłą. Nie założył jeszcze rodziny. Nie ma przesłanek do stwierdzenia, że w Polsce prowadzi on życie rodzinne, które mogłoby stanowić przedmiot ochrony. Od kilku lat przebywa tutaj jego matka, która pozostaje w związku małżeńskim z obywatelem polskim. Skarżący utrzymuje z nią relacje lecz są one oparte wyłącznie na więzach emocjonalnych. Cel jego przyjazdu i pobytu tutaj miał jedynie charakter zarobkowy. Okoliczności te wskazują na to, że jego więzi z krajem goszczącym nie są trwałe i silne, by mogły stanowić podstawę uznania, że zobowiązanie do powrotu może stanowić nieuzasadnioną ingerencję w prawa chronione Konwencją Rzymską. Nie każda bowiem sytuacja związana z posiadaniem przez cudzoziemca członków rodziny na terytorium Polski stanowi usprawiedliwienie dla dalszego pobytu cudzoziemca. Z uzasadnienia skargi wynika, że zdaniem skarżącego jego prawo do życia rodzinnego w Polsce wymaga poszanowania ze względu na silne więzy emocjonalne z matką i potrzebę pomocy ojczymowi i matce w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. W ocenie sądu wynikający z materiału dowodowego sprawy charakter i historia relacji między skarżącym, a jego matką nie uprawnia do oceny, że osoby te prowadzą tutaj wspólnie życie rodzinne. Co do zasady życie rodzinne obejmuje niewątpliwie relacje między najbliższymi członkami rodziny, a więc małżonkami (konkubentami), rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, a także pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Relacje zaś pomiędzy dorosłymi członkami rodziny, a więc dorosłymi dziećmi i ich rodzicami można oceniać jako stanowiące o prowadzeniu życia rodzinnego w kontekście wzajemnej zażyłości i stopnia zależności w codziennym życiu. Istniejące między skarżącym i jego matką i jej mężem więzy i relacje nie wskazują na istnienie faktycznej, całkowitej zależności między tymi osobami, której zerwanie należałoby traktować jako zniweczenie życia rodzinnego. Matka skarżącego opuściła kraj pochodzenia o wiele wcześniej niż skarżący i zawarła tutaj związek małżeński. Prowadzi własne życie, niezależne od więzów ze skarżącym. Intensywność kontaktów tych osób była raczej znikoma, co wynika zarówno z zeznań skarżącego, jak też jego matki i ojczyma, a także z wywiadu środowiskowego. Nie może dziwić, że podczas odwiedzin czy nawet czasowego pobytu w miejscu zamieszkania matki, jej syn pomagał w wykonywaniu czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, ale z pewnością nie był to cel jego przyjazdu do Polski. Materiał dowodowy nie wskazuje, by istniała jakakolwiek zależność w codziennym życiu między skarżącym oraz jego matką i jej mężem. Oczekiwania na przyszłość ze strony matki skarżącego i jej męża (którzy nie są osobami w podeszłym wieku, radzącymi sobie dotychczas samodzielnie) co do możliwej roli skarżącego jako osoby, która mogłaby być ich wsparciem w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, takiej zależności nie tworzą. Relacja skarżącego z matką świadczy o typowych więzach pomiędzy spokrewnionymi dorosłymi osobami, nie zaś o prowadzeniu życia rodzinnego. Z powyższych względów zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Wobec brzmienia art. 302 ust. 1 pkt 1, 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach odmowa udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy była obligatoryjna. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.