IV SA/Wa 2747/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. R. o przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). W orzecznictwie i w piśmiennictwie przyjmuje się, że potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. J. Drachal., M. Jagielski, P. Gołaszewski, w: Hauser, Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2015 r., s. 979 i powołane tam orzecznictwo). Prawo pomocy nie przysługuje wiec m.in. w sytuacji, gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008 r., s 473, postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r. II OZ 608/08). Z akt sprawy wynika, że S. R. pismem z dnia 15 września 2015 r. została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 5 egzemplarzy odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem. Skarżąca w dniu 7 października 2015 r. przedłożyła pisma, które nie mogą zostać potraktowane jako odpisy skargi albowiem ani nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem (ani nie zostały podpisane przez skarżącą). Zgodnie bowiem z art. 47 § 2 P.p.s.a. odpisami pism w rozumieniu art. 47 § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej, o czym skarżąca została wyraźnie pouczona. Istotą uwierzytelnienia jest własnoręczny podpis osoby, która przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Jak wskazuje się w orzecznictwie, uwierzytelnić pismo może również strona, która była jego autorem (por. postanowienie NSA z 29 grudnia 2011 r. I OSK 2351/11; LEX nr 1149364). Zgodnie z aktualnymi poglądami orzecznictwa, niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie podlega odrzuceniu. Skoro zatem w rozpoznanej skarga S. R. nie została skutecznie złożona, zachodzą przesłanki do odmowy przyznania jej prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.