IV SA/Wa 2748/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić sprzeciw od decyzji. Pismem z dnia 20 września 2018 r., sprecyzowanym następnie pismem z dnia 22 października 2018 r., K. O. wniósł w imieniu własnym sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zamieszkania zbiorowego z przeznaczeniem na aparthotel z garażem podziemnym, drogą dojazdową z włączeniem do ul. [...] i infrastruktury technicznej na działce nr ew. [...] i [...] oraz [...] i [...], obr. [...], przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...]. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie sprzeciwu od decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej zwanej "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Rozpoznając niniejszy sprawę Sąd stwierdza, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. K. O. nie brał udziału jako strona postępowania i w związku z tym ani zaskarżona decyzja, ani uchylona decyzja Zarządu Dzielnicy [...] [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] nie została mu doręczona. Stroną postępowania, której została doręczona decyzja, zarówno organu I instancji jak i organu II instancji, była Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Należy również wyjaśnić, że to zarząd wspólnoty mieszkaniowej (w niniejszej sprawie wykonywany przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...]) kieruje jej sprawami i reprezentuje ją na zewnątrz w sprawach związanych z zarządzaniem nieruchomością wspólną. Do tej kategorii spraw należy również uczestnictwo w charakterze strony w postępowaniach administracyjnych, w których źródłem interesu prawnego są uprawnienia właścicielskie względem nieruchomości wspólnej. Równocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w doktrynie przyjmuje się, że warunkiem uzyskania przymiotu strony przez indywidualnego członka wspólnoty mieszkaniowej w sprawie, której przedmiotem jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jest wykazanie przez tego członka jego indywidualnego interesu prawnego, mającego umocowanie w określonej normie, odrębnego od interesu wspólnoty mieszkaniowej. Taki interes prawny musi być aktualny i realny, a swoje umocowanie znaleźć musi w konkretnej normie prawnej. Aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., I OSK 2226/12, LEX nr 1356980, postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2016 r. II OZ 681/16, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 maja 2017 r. II SA/Kr 230/17). W odróżnieniu od interesu prawnego, interes faktyczny polega na sytuacji w której podmiot jest zainteresowany wynikiem postępowania, jednakże "zainteresowanie" to nie znajduje oparcia w normie prawa powszechnie obowiązującego. Zdarzenia przyszłe lub niepewne nie stanowią o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę na specyfikę postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z istoty decyzji o warunkach zabudowy wynika (art. 59, art. 61 oraz art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), że wydawana jest w przypadku braku na obszarze objętym wnioskiem obowiązującego planu miejscowego, dla zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Celem wydania tej decyzji jest ustalenie, czy zgodnie z obowiązującymi przepisami w ogóle jest możliwa realizacja wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, a jeśli tak, to jakie będą jego dopuszczalne parametry. Podmiot występujący z wnioskiem o wydanie takiej decyzji nie musi się legitymować żadnym tytułem prawnym do nieruchomości objętej wnioskiem, jak również decyzja ta – o ile zostanie wydana - nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dopiero bowiem w następnym etapie procesu inwestycyjnego tj. w przypadku składania wniosku o pozwolenie na budowę, inwestor musi legitymować się tytułem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec powyższego to w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, krąg stron postępowania ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zatem w przypadku prowadzenia przez właściwy organ postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dla ustalenia kręgu stron postępowania istotny jest obszar oddziaływania obiektu na nieruchomości sąsiednie. W świetle przywołanych wyżej przepisów, stwierdzić należy że decyzja o warunkach zabudowy nie wpływa na żadne indywidualne prawo K. O., które sankcjonowałoby jego (odrębny od wspólnoty mieszkaniowej) udział w charakterze strony w spornym postępowaniu. W szczególności legitymacja ta nie wynika z przepisów regulujących prawo własności. Decyzja o warunkach zabudowy nie ingeruje bowiem w żaden sposób w odrębną własność lokalu przysługującą wnioskodawcy. Takie okoliczności jak pogorszenie stanu bezpieczeństwa w okolicy i aspekt społeczny mogą być, co najwyżej źródłem interesu faktycznego mieszkańców okolicznych nieruchomości, tym bardziej, że odnoszą się do wielu osób w takim samym zakresie. Aby być stroną postępowania administracyjnego i obecnie sądowoadministracyjnego sprzeciwiający musiałby wykazać, że któryś z parametrów zabudowy wpływa na jego nieruchomość lokalową w sposób większy niż na lokale należące do innych członków wspólnoty mieszkaniowej. Takich okoliczności Sąd w niniejszej sprawie się nie dopatrzył. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że skoro K. O. nie było stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją i nie wykazał swojego interesu prawnego, wobec tego sprzeciw od decyzji został wniesiony przez stronę nie mającą przymiotu strony i nie posiadającą legitymacji do jej wniesienia, co czyni złożony sprzeciw od decyzji niedopuszczalnym i obliguje Sąd do jego odrzucenia. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Nadmienić jednocześnie należy, że rozpoznaniu będzie podlegał sprzeciw od decyzji złożony w oddzielnym postępowaniu przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości przy ul. [...] w [...].