IV SA/Wa 2767/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzena milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "Organ") postanowieniem nr [...] z [...] października 2020 r. wydanym na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), w związku z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1792), w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.; dalej: "Rozporządzenie 1013/2006"), art. 18 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1610 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od postanowienia własnego z [...] lipca 2020 r. nr [...], orzekającego o zobowiązaniu M. G. (dalej: "Strona", "Skarżąca") do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia 1013/2006 poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] (dalej: "pojazd"), wysłanego z terytorium [...] na terytorium [...] przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, uchylił to postanowienie w zakresie terminu jego wykonania, utrzymał w pozostałym zakresie i określił nowy termin wykonania na nie więcej niż 30 dni. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W wyniku zgłoszenia do procedury rejestracji przez Stronę Pojazdu inspektorzy Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w [...] ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadu, o czym zawiadomiony został GIOŚ w piśmie z [...] lipca 2019 r., przekazując jednocześnie dokumentację sprawy w postaci: – kopii dokumentu [...] Nr [...] wraz z tłumaczeniem; – kopii faktury zakupu pojazdu Nr [...] z [...] lutego 2019 r. wraz z tłumaczeniem; – kopii oświadczenia Strony z [...] lipca 2019 r., potwierdzającego zakup przedmiotowego pojazdu na terytorium [...] – kopii dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju. W wyniku powyższych działań Organ wszczął postępowanie w sprawie określenia sposobu gospodarowania przez Stronę odpadem o kodzie 16 01 04* w postaci pojazdu, z uwagi na fakt, iż to ona była odbiorcą odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie na terytorium [...]. Strona pismem z [...] listopada 2019 r. złożyła wyjaśnienia w sprawie, wskazując, że Pojazd nabyła w marcu 2019 r. na aukcji prowadzonej przez [...] w [...], z uwagi na jego nieznaczne uszkodzenia. Pojazd uruchamiał się oraz posiadał świadectwo własności [...]. Jak wskazała Strona, ww. pojazd został sprowadzony na terytorium Unii Europejskiej [...] kwietnia 2019 r., zostało uiszczone należne cło, podatek VAT oraz podatek akcyzowy. Następnie został on naprawiony, przeszedł badanie techniczne oraz został zgłoszony do procedury rejestracji na terytorium [...]. W wyniku analizy dokumentacji oraz po zapoznaniu się w powyższymi wyjaśnieniami, GIOŚ wydał postanowienie z [...] lipca 2019 r., którym zobowiązał Stronę do zagospodarowania odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci pojazdu przy pomocy przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. Pismem z [...] sierpnia 2020 r. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uchylenia ww. postanowienia i zarzucając Organowi naruszenie art. 6, 7 oraz 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie stosownych przepisów [...], jak również złożonych wyjaśnień, a także naruszenie zasady bezstronności. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że postanowienie zostało wydane w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zaznaczono, że z dołączonej do pojazdu dokumentacji nie wynikało, że nie może on być naprawiony poza terytorium [...]. Nie stanowił odpadu niebezpiecznego, a po przeprowadzeniu stosownych napraw nadawał się do zarejestrowania i używania. Podkreślono także, że Pojazd został naprawiony zgodnie ze sztuką, uzyskał zaświadczenie o możliwości jego użytkowania na drogach publicznych oraz przeszedł bardzo rygorystyczną procedurę dopuszczającą go do ruchu. Natomiast dokonana przez GIOŚ interpretacja w istocie uniemożliwia naprawę sytuacji i zmierza do udowodnienia odgórnie negatywnej dla Strony tezy. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania, GIOŚ wydał wskazane na wstępie postanowienie z [...] października 2020 r. W jego uzasadnieniu na wstępie wskazał, że pojęcie "odpad" zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm.) jako "każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Jednocześnie w oparciu o orzecznictwo wskazał, że decydujące znaczenie w ustalaniu, czy dany przedmiot jest odpadem - w kontekście przedmiotu sprawy - jest wola poprzedniego posiadacza oraz stan przedmiotu w momencie znalezienia się na terytorium [...]. W ocenie Organu, Pojazd spełniał warunki uznania za odpad, bowiem w momencie sprowadzenia do [...] wymagał przeprowadzenia napraw. Ponadto z treści dokumentu [...] Nr [...] wynikało, że nie może on być prowadzony na drogach publicznych tego stanu, dopóki nie zostanie naprawiony, przebudowany lub odnowiony oraz dopóki wymagany proces naprawionego pojazdu powypadkowego nie został zakończony. W momencie przemieszczenia na terytorium [...] Pojazd takich dokumentów nie posiadał, nie był też naprawiony, stanowił zatem odpad. GIOŚ wskazał, że w momencie przemieszczenia Pojazdu poza terytorium stanu [...] zaistniała trwała przeszkoda prawna dla zarejestrowania go, ponieważ niemożliwe stało się uzyskanie dla spornego pojazdu certyfikatu własności pojazdu naprawionego, przebudowanego lub odnowionego, co tym samym wykluczało dalsze jego użytkowanie zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, jak również prawną możliwość dopuszczenia do ruchu drogowego na podstawie przepisów ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.). Dodatkowo przedstawiony dokument nie mógł być w ocenie Organu równoważnym z wymienionymi przez art. 72 ust. 1 pkt 5 oraz art. 72 ust. 2a Prawa o ruchu drogowym. GIOŚ podkreślił, że kluczowa w sprawie jest kwestia dopuszczalności zarejestrowania i poruszania się Pojazdem zgodnie z przeznaczeniem na terytorium [...], co było niemożliwe - w świetle treści dokumentu [...] Nr [...] - przed dokonaniem stosownych napraw. To nie nastąpiło na terytorium [...], a dopiero w [...]. Zatem w momencie przemieszczenia pojazdu do naszego kraju przedmiotowy pojazd był odpadem. Dodatkowo, w oparciu o treść faktury zakupu Nr [...] z [...] lutego 2019 r. dotyczącej pojazdu Organ ustalił, że został on sprzedany jako "używane części pojazdu sprzedane w stanie rzeczywistym, bez gwarancji", a zatem poprzedni właściciel nie traktował go jako możliwy do ponownego wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. GIOŚ podkreślił, że aby pojazd, mógł być wykorzystany zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, wymagane było uzyskanie dla niego statusu pojazdu zrekonstruowanego, odbudowanego, po remoncie, którym Strona, przemieszczając ww. pojazd na terytorium [...], nie dysponowała i nadal nie dysponuje. Wobec powyższego zasadnie przedmiotowy pojazd należało uznać za odpad pojazdu wycofanego z eksploatacji. Natomiast w kwestii klasyfikacji pojazdu jako odpad niebezpieczny, GIOŚ przytoczył stosowną regulację załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 10), wedle którego pojazdy stanowiące odpady klasyfikuje się pod kodem 16 01 04* tj. "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy" (odpady niebezpieczne). Jak wynikało z dokumentacji fotograficznej, Pojazd w chwili przemieszczenia wyposażony był w jednostkę napędową, płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy, przez co możliwym było zakwalifikowanie go jako odpadu niebezpiecznego. Wobec niespornej w świetle stanu faktycznego okoliczności dokonania sprowadzenia przez Stronę, jednocześnie jest ona odbiorcą odpadu, a zatem jednocześnie to na nią spada odpowiedzialność za jego właściwe zagospodarowanie. W przypadku Pojazdu, na mocy art. 24 ust. 3 Rozporządzenia 1013/2006 w zw. z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, podmiotem właściwym jest wyłącznie przedsiębiorca prowadzący stację demontażu lub przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów. Zagospodarowanie ma zostać dokonane w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia zobowiązującego, wobec czego powstała konieczność uchylenia postanowienia z [...] lipca 2020 r. i wyznaczenia nowego terminu. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie GIOŚ, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: – art. 7. art. 77 § 1 i § 2 oraz art. 107 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy oraz poczynienie ustaleń faktycznych nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie i zaakceptowanie przez organ takich ustaleń, w szczególności nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia rzeczywistej woli sprzedającego sporny pojazd, co uniemożliwiło prawidłowe ustalenie zamiaru i woli zbywcy i w konsekwencji dowolne ustalenie przez organ, że wolą sprzedającego było wyzbycie się odpadów, pomimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy tego nie potwierdza. – art. 8 k.p.a. w zw. z § 8 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji oznaczenia pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U.2017.2355 z dnia 2017.12.18) poprzez nakazanie demontażu pojazdu dopuszczonego do ruchu z aktualnymi badaniami technicznymi oraz zarejestrowanego na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. – art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem Pojazdu za odpad; – art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie miał miejsce nielegalny międzynarodowy obrót odpadami. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej wskazał, że Organ poczynił znaczące zaniedbania w gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego, w szczególności w kwestii faktycznego stanu Pojazdu, jego naprawy i skutkującego nimi dopuszczenia do ruchu. Nie został powołany biegły, który ustaliłby stan uszkodzenia pojazdu. Pominięto dokument wydany przez Departament Pojazdów Silnikowych w [...] z [...] listopada 2020 r. wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym, z którego treści wynika, że sprowadzony pojazd to samochód powypadkowy, który może zostać naprawiony i dopuszczony do ruchu. Pominięto także fakt wydania [...] lipca 2019 r. decyzji o rejestracji pojazdu, nie wskazując w uzasadnieniu postanowienia, dlaczego odmówiono jej mocy dowodowej. W jego ocenie, fakt zarejestrowania Pojazdu, a także pobrania stosownych danin publicznych świadczy o legalnym sprowadzeniu go na terytorium Polski i niedopuszczalna jest sytuacja, w której równocześnie w dwóch postępowaniach administracyjnych ocenia się te same stany faktyczne lub prawne i wobec odmiennych konkluzji wydaje się orzeczenia o sprzecznych skutkach. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Niezasadne okazał się zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. błedną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach oraz art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Istotę sporu stanowi prawidłowość zobowiązania Skarżącej do zagospodarowania odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci pojazdu wysłanego z terytorium [...] do [...], przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. Wbrew zarzutom skargi przedmiotowy pojazd stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, co uzasadniło zastosowanie procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Stosowanie bowiem do treści do tego przepisu, przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W orzecznictwie wskazuje się natomiast, że pojęcie "pozbycia się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 506/17). Lektura akt bezsprzecznie prowadzi do wniosku, że poprzedni właściciel sprzedał uszkodzony pojazd nie dokonując wymaganych napraw i przekazując dla pojazdu dokument "[...]" , nr [...], czyli "[...]". Na podstawie tego dokumentu zakazana jest prowadzenie lub rejestracja mechanicznego pojazdu powypadkowego, dopóki pojazd nie zostanie naprawiony, przebudowany lub odnowiony oraz dopóki wymagany proces naprawionego pojazdu powypadkowego nie zostanie zakończony, a dokumentacja uzupełniona i dostarczona. Skarżący w toku postępowania nie przedstawił świadectwa własności pojazdu naprawionego, przebudowanego lub odnowionego ("[...]"). Trafnie organ uznał, że pojazd stracił swoje dotychczasowe przeznaczenie już na terenie [...] i w takim stanie technicznym został przemieszczony do [...]. Właściwe władze [...] wydały dokument, na podstawie którego nie była możliwa rejestracja pojazdu. Wymagane dla pojazdu było uzyskanie statusu pojazdu zrekonstruowanego, którym Skarżący w chwili sprowadzenia pojazdu na terytorium [...] nie dysponowała. Organ w sposób prawidłowy zakwalifikował zatem pojazd do kategorii odpadu. Nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem czy może on poruszać się po drogach. Z tej przyczyny w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To, co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu. (por. wyrok NSA z 18.10.2019 r., II OSK 2974/17, LEX nr 2755496, wyrok NSA z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2874/13). Fakt rejestracji i stan techniczny pojazdu na dzień orzekania pozostaje więc bez znaczenia dla zapadłego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 5 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 961/17). Trafnie również organ administracji wskazał, że przemieszczając pojazd poza granice Stanów Zjednoczonych tymczasowa przeszkoda prawna stała się trwałą przeszkodą prawną, gdyż niemożliwe jest obecnie uzyskanie certyfikatu własności pojazdu naprawionego, przebudowanego lub odnowionego. Sporny pojazd dotarł na terytorium [...] z dokumentem, który nie dawał podstaw do ponownej rejestracji, oraz uniemożliwiał jego użytkowanie z pierwotnym przeznaczeniem. Dla oceny, czy dany przedmiot jest odpadem, decydujące znaczenie ma status prawny, status faktyczny oraz wola jego poprzedniego posiadacza (por. wyrok NSA z 12.11.2019 r., II OSK 3190/17, LEX nr 2754916). Decyzja właściciela o sprzedaż uszkodzonego pojazdu, który bez jego naprawy, przebudowy lub odnowy oraz uzupełnienia dokumentacji i spełnienia wymogów administracyjnych w [...], nie może legalnie zostać użyty do przemieszczenia się po drogach, oznacza, że wolą właściciela było wyzbycie się takiego pojazdu. W sprawie doszło zatem do pozbycia się pojazdu na rzecz Skarżącego, co z kolei oznacza spełnienie przesłanki do uznania pojazdu za odpad w myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Międzynarodowe przemieszczenie pojazdu winno było więc być poprzedzone zgłoszeniem właściwemu organowi. Nie jest natomiast kwestią sporną, że takie zgłoszenie nie miało miejsca w sprawie, co kwalifikowane jest jako nielegalny obrót odpadem. W konsekwencji prawidłowo zastosowano art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit a Rozporządzenia Nr 1013/2006. Prawidłowo zaliczono odpad do kodu 16 01 04* - "zużyte lub też nienadające się do użytkowania pojazdy", zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), oraz art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, a nadto art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Trafnie organ zakwalifikował przedmiotowy pojazd jako odpad niebezpieczny opierając się na dokumentacji fotograficznej, gdyż samochód w chwili przemieszczenia wyposażony był w jednostkę napędową, płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy. Nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zakres postępowania dowodowego wyznaczony jest przez przedmiot postępowania. Organ administracyjny zgromadził pełny, wystarczający do rozstrzygnięcia materiał dowodowy i dokonał jego prawidłowej oceny. Wbrew zarzutom skargi GIOŚ trafnie ustalił, że właściciel uszkodzony pojazdu wyzbył się, co wynika z faktu, że sprzedał go w stanie uszkodzonym, uniemożliwiającym jego poruszenia się po drogach stanu [...]. Przedmiotowy pojazd jest odpadem, co zostało już wskazane wyżej. Nie ma również żadnego wpływu na ocenę poprawność rozstrzygnięcia decyzji to, że pojazd został naprawiony, przeszedł badanie techniczne i został zgłoszony do procedury rejestracji na terytorium [...]. Przy czym w skardze skarżąca podnosi, że w dniu [...] lipca 2019r. pojazd został zarejestrowany w na terenie [...]. Z akt sprawy wynika natomiast, że w dniu [...] listopada 2019r. Starosta Powiatowy w [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu do czasu zakończenia sprawy przez GIOŚ. Wynika z tego, że nie doszło dotychczas do rejestracji pojazdu. Należy jednak zaznaczyć, że nawet gdyby tak było, nie ma to wpływu na ocenę tego, czy doszło do międzynarodowego przemieszczenia odpadu. Jak już zostało wyżej wskazane ewentualny fakt rejestracji i stan techniczny pojazdu na dzień orzekania pozostaje bez znaczenia dla zapadłego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 5 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 961/17). GIOŚ zgromadził cały niezbędny materiał dowodowy i dokonał jego prawidłowej oceny. Organ nie naruszył art. 7 k.p.a oraz art. 77 § 1 i § 2 k.p.a . Uzasadnienie spełnia wszystkie wymagania zawarte w art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.