IV SA/Wa 2771/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2018r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenie zezwolenia na pobyt stały postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. C. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2018r. nr [...], w przedmiocie odmowy udzielania zezwolenia na pobyt stały. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji będzie musiała opuścić terytorium RP, co może się wiązać z nieodwracalnymi skutkami zarówno dla niej, jak i członków jej rodziny, oraz co może przyczynić się do ograniczenia dochodzenia przez nią swoich praw. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie złożonego wniosku z uwagi na to, że zaskarżony akt nie nadaje się do wykonania, a tym samym nie kształtuje sfery praw i obowiązków skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302), powoływana dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności. Podkreślenia wymaga bowiem, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Przesłanką zaś wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., jest wykazanie we wniosku a zatem w jego uzasadnieniu, niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym wykazanie prawdopodobieństwa zaistnienia okoliczności wywołujących takie zagrożenia nie może polegać na tym, że sąd administracyjny samodzielnie, z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji, a także przywołany w skardze stan rzeczy dojdzie do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji analizowanej sprawy jest zasadne i znajduje podstawy w regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Należy podkreślić bowiem, że skarżąca, której odmówiono udzielenia zezwolenia na pobyt stały jest obowiązana opuścić terytorium RP w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. a ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, Dz.U. z 2017r., poz. 2206 ze zm.). Należy przy tym zaznaczyć, że opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca ma jednak charakter dobrowolny. Jeśli tego nie uczyni w określonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) i wydane rozstrzygnięcie. W aktualnym stanie prawnym niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium RP we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wykonania tego obowiązku. Zatem nie ma bezpośredniego powiązania między odmową zezwolenia na pobyt stały a koniecznością opuszczenia Polski, na którą powołuje się skarżąca. Brak dobrowolnego opuszczenia Polski we wskazanym terminie może być jednak podstawą do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 ww. ustawy). Wobec powyższego argumenty zawarte we wniosku skarżącej nie mogą zostać uwzględnione, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie posiada atrybutu wykonalności, tj. nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] nie orzeka o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani nie zawiera innych zakazów lub nakazów, które można egzekwować. Powyższe stanowisko jest zgodne z linią orzeczniczą sądów administracyjnych (np. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 sierpnia 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 1508/16, Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lutego 2017r. sygn. akt IV SA/Wa 58/17, Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 września 2017r. sygn. akt IV SA/WA IV SA/Wa 1731/17). W kwestionowanej decyzji trudno zatem upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro zobowiązanie do opuszczenia terytorium RP może nastąpić dopiero wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego Sąd uznał, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszym postępowaniu ochrony przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, należało stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym, że zachodzi konieczność przyznania żądanej ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.