IV SA/Wa 2782/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków oddala skargę IV SA/Wa 2782/18 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, dalej jako "Inspektor" lub "WIN" utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...], dalej jako "Prezydent Miasta", z [...] października 2015 r. nr [...]/[...]orzekającą o aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie oznaczeń ewidencyjnych zabudowy na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w dzielnicy [...] w [...]. W związku z przyjęciem w dniu [...] marca 2015 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowania geodezyjnego pod nr [...] dotyczącego inwentaryzacji powykonawczej budynków usytuowanych na terenie nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] z załączonym wykazem zmian danych ewidencyjnych oraz wpłynięciem wniosków dwóch z trzech współwłaścicieli działki o aktualizację danych ewidencyjnych na podstawie tego opracowania, Prezydent Miasta pismem z dnia [...] lipca 2015 r. zawiadomił wszystkich współwłaścicieli działki o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia danych ewidencyjnych dotyczących budynków usytuowanych na ww. działce wynikających ze wskazanego opracowania. W związku z kwestionowaniem wykazanych w opracowaniu danych przez trzeciego ze współwłaścicieli nieruchomości – R. B., organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków uzupełnił akta postępowania o dokumentację przesłaną przez organy architektoniczno-budowlane oraz dostarczoną przez zainteresowanych. Decyzją z [...] października 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie oznaczeń zabudowy na przedmiotowej działce ewidencyjnej poprzez: 1) wykreślenie budynków mieszkalnych o identyfikatorach [...] oraz [...] i ujawnienie w ich miejsce jednego budynku mieszkalnego o identyfikatorze [...] o pow. zabudowy 165 m2, o 4 kondygnacjach nadziemnych, dacie zakończenia budowy - [...] r. z atrybutem 1 (data z dokumentu), dacie przebudowy - [...] r. z atrybutem 1 (data z dokumentu), dacie oddania do użytkowania budynku po przebudowie - kwiecień [...] z atrybutem zakresu przebudowy 4 (nadbudowa ze zmianą), 2) ujawnieniu dla budynku o identyfikatorze [...] o 1 kondygnacji naziemnej, z datą zakończenia budowy - [...] r. z atrybutem 3 (data szacowana), pow. zabudowy - 54 m2 w miejsce dotychczas ujawnionej - 46 m2, daty przebudowy - [...] r. z atrybutem 3 (data szacowana), atrybutem zakresu przebudowy 6 (inny) w oparciu o opracowanie geodezyjne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji R. B. zarzucił, że niektóre dane i oznaczenia niezgodne są z rzeczywistością i dokumentami. Rozpatrując powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, dalej jako "Inspektor" lub "WIN" utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz dokonywanie w niej zmian reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), dalej jako "p.g.k.", oraz Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2015 r. poz. 542), dalej jako "Rozporządzenie". Cele aktualizacji operatu ewidencyjnego poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych wymienia § 45 Rozporządzenia. Zmiany takie winny wynikać z dokumentów przewidzianych prawem, wymienionych w § 35, 36, 46 ust. 2 Rozporządzenia. Dokumentem takim jest m.in. opracowanie geodezyjne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierające wykaz zmian danych ewidencyjnych. Inspektor zwrócił uwagę, iż w rozpatrywanej sprawie wykonawca opracowania geodezyjnego dotyczącego inwentaryzacji powykonawczej budynku mieszkalnego na przedmiotowej działce zaktualizował dane ewidencyjne dotyczące istniejących na działce budynków tj. mieszkalnego i gospodarczego. Następnie w związku ze zgłaszanymi przez R. B. zastrzeżeniami do oznaczeń dotyczących budynku mieszkalnego, organ ewidencyjny zwrócił się do wydziału Architektury i Budownictwa oraz Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego o przysłanie dokumentacji architektoniczno-budowlanej dotyczącej istniejącej na działce zabudowy. Kopie takiej dokumentacji złożyły również strony postępowania. Następnie WIN podniósł, że uzupełniony materiał dowodowy wykazał, że w sporządzonym przez geodetę wykazie zmian danych ewidencyjnych budynku mieszkalnego o identyfikatorze [...] wskazano niewłaściwą datę zakończenia budowy oraz nie wykazano danych dotyczących przebudowy budynku. Dane te zostały więc ustalone na podstawie dokumentacji architektoniczno-budowlanej i łącznie z prawidłowymi danymi zawartymi w wykazie zmian danych ewidencyjnych stanowiącym część operatu geodezyjnego nr [...], podlegają ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków w drodze decyzji administracyjnej, stosownie do art. 24 ust. 2b pkt 2 p.g.k. Zaznaczył również, iż w postępowaniu skorygowano także dane umieszczone w wykazie zmian danych ewidencyjnych dotyczące stopnia pewności daty zakończenia budowy budynku o identyfikatorze [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji uznał je za nieuzasadnione wskazując, iż nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak jest bowiem dowodów potwierdzających, że przebudowa budynku Id.: [...] nastąpiła przed datą zawarcia aktu notarialnego Rep. A nr [...]/[...]] tj. przed [...] marca 2006 r., a skarżący takiego dowodu nie okazał. Treść powołanego aktu notarialnego, dotyczącego umowy ustanowienia odrębnej własności lokali, przeczy argumentom skarżącego. Stawający do aktu oświadczyli, że działka gruntu nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym wybudowanym w 1968 r. rozbudowanym w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, o pow. zabudowy 128 m2. Na załączonej do odwołania mapce wydrukowanej [...] czerwca 2012 r. wykazano kontur budynków mieszkalnych wyznaczony przez prostokątny rzut na płaszczyznę poziomą. Zdaniem organu treść mapy świadczy o tym, że rozbudowa garażu została rozpoczęta, natomiast nie jest dowodem, że wykazany budynek nie jest w trakcie budowy. Wykazaną datę przebudowy należy rozumieć jako datę zakończenia przebudowy określoną na podstawie decyzji z [...] kwietnia 2015 r. o pozwoleniu na użytkowanie rozbudowanej i nadbudowanej części mieszkalnej nad garażem, bowiem innego materiału dowodowego w tej kwestii właściwe organy administracji ani strony nie udostępniły. Za bezzasadne organ odwoławczy uznał także uwagi dotyczące podanej daty zakończenia budowy budynku mieszkalnego tj. 1968 r. W sugerowanej dacie tj. w 1990 r. wydane zostało potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia o oddaniu do użytkowania rozbudowanej części budynku mieszkalnego o dotychczasowym identyfikatorze [...]. W wyniku dokonanych później prac budowlanych i zgodnie z aktualną dokumentacją architektoniczno-budowlaną 1990 r. był datą zakończenia pierwszego etapu rozbudowy istniejącego obecnie budynku [...]. Organ II instancji podzielił natomiast argumenty odwołania dotyczące błędnego wskazania w zaskarżonej decyzji budynku ujawnionego w księdze wieczystej nr [...], jednakże, zdaniem organu, nie miał on żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. R. B. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie ogólnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 67 § 1 pkt 5, art. 68 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 i 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego w akcie notarialnym z dnia [...] marca 2006 r. pominięto budynek o id. [...], który został wybudowany w 1996 r. w oparciu o pozwolenie na budowę - decyzja z dnia [...] lipca 1996 r. nr [...]/[...]. W związku z nieuregulowanym statusem prawnym ww. budynku stanowi on nieruchomość wspólną i wymaga spisania nowej umowy między współwłaścicielami tego budynku. Odnosząc się do mapki przedstawionej na etapie postępowania odwoławczego skarżący wyjaśnił, że wskazuje ona na błędy organu I instancji, który uznał, iż przebudowa budynku [...] nastąpiła w 2015 r. W ocenie skarżącego data przedstawiona na mapce - 2012 r. nie potwierdza daty rozbudowy, jednakże zaprzecza terminowi określonemu przez organy. Z mapki tej nie wynika również by rozbudowa garażu rozpoczęta została w 2012 r., bowiem powyższe nie znajduje oparcia w żadnych dokumentach. Skarżący uznał również za konieczne potwierdzenie przez organ daty rozbudowy budynku o id. [...] w 1996 r., która - jego zdaniem - zgodna jest z rzeczywistością, ale wymaga w tym zakresie udowodnienia. Ponadto organ odwoławczy używał błędnej terminologii posługując się terminem przebudowa zamiast rozbudowa oraz niezgodnie z rozporządzeniem z 2001 r. wykazał datę przebudowy. Skarżący podkreślił także, iż organ odwoławczy nie odniósł się do jego pism z [...] listopada 2015 r. i [...] stycznia 2016 r. będących odpowiedzią na pisma Biura Geodezji i Katastru Urzędu Miasta z [...] listopada i [...] grudnia 2015 r., w tym informacji o opóźnieniu w udzieleniu mu odpowiedzi przez BGiK na jego pismo z [...] lipca 2015 r. Nadto zarzucił, że organy nie sporządzały protokołów z każdej czynności mającej dla sprawy szczególne znaczenie, w szczególności z ogłoszenia decyzji i postanowienia. Wyrokiem z 13 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 778/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Wyrokiem z 4 września 2018 r., sygn. akt I OSK 2476/16 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej R. B. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Sąd rozpoznając sprawę ponownie zobowiązany był uwzględnić wskazanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że sąd pierwszej instancji nie odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów skarżącego dotyczących chociażby kwestii wadliwego określenia rodzaju robót budowlanych dotyczących ewidencjonowanego obiektu. Podstawą materialnoprawną w przedmiotowej sprawie są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2016r., poz. 1629 j.t) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2016r., poz.1034 j.t.). Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy ewidencja gruntów i budynków stanowi system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Istotą ewidencji jest więc systematyczne gromadzenie i aktualizowanie jednolitego dla kraju zbioru powyższych informacji. Z przepisów rozdziału 3 rozporządzenia regulującego prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych wynika, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, to znaczy zasada utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Według § 45 ust. 1 rozporządzenia aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych. Ustawowy obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi spoczywa na staroście (§ 44 pkt 2 rozporządzenia). Postępowanie aktualizacyjne ma na celu utrzymanie takiego stanu operatu ewidencyjnego, aby dane w nim zawarte były zgodne zarówno z okolicznościami faktycznymi jak i stanem prawnym. Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych może nastąpić w dwojaki sposób, tj. w drodze czynności materialno-technicznej albo w drodze decyzji administracyjnej. Według art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców; W drodze w drodze decyzji administracyjnej aktualizacja informacji następuje w pozostałych przypadkach (pkt. 2). Przyjąć zatem można, iż w praktyce w większości przypadków oraz w sytuacji braku wątpliwości starosty co do prawidłowości i zakresu przedłożonej dokumentacji, regułą będzie dokonanie aktualizacji operatu ewidencyjnego w ramach czynności materialno-technicznej. Należy podkreślić, że ewidencja gruntów i budynków ma wyłącznie charakter rejestrowy obrazujący stan faktyczno-prawny ustalony w innych trybach i przez inne organy i oparty na odpowiednich dokumentach. Ujawnienie danych w ewidencji ma więc charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan już istniejący. Zatem dla rozpatrzenia sprawy przez organ administracji nie jest konieczne aby z wnioskiem o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków występowali każdorazowo łącznie wszyscy współwłaściciele nieruchomości objętej wnioskiem, tym bardziej, że niewątpliwie posiadają oni interes prawny więc powinni uczestniczyć w ewentualnym postępowaniu jako jego strony. Dla merytorycznego rozpatrzenia sprawy wystarczające jest, aby z takim wnioskiem wystąpił jeden ze współwłaścicieli. Wystąpienie z wnioskiem przez jednego ze współwłaścicieli nie kształtuje bowiem nowego stanu prawnego nieruchomości. Zgłoszenie informacji ujawnianych w ewidencji związane jest wyłącznie z ujawnieniem aktualnej sytuacji dotyczącej nieruchomości i generalnym obowiązkiem rejestrowym. W ocenie sądu określenie w art. 24 ust. 2a pkt 2 ustawy, że aktualizacja dokonywana jest na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania odsyła do określenia grupy podmiotów których dane ujawniane są w ewidencji. Posłużenie się więc liczbą mnogą ma tylko takie znaczenie, nie oznacza zaś obowiązku kumulatywnego działania w zainicjowaniu postępowania o dokonanie aktualizacji ewidencji. W sytuacji, gdy wniosek o ujawnienie danych nie został złożony przez wszystkich współwłaścicieli, z uwagi na interes prawny pozostałych współwłaścicieli w tego rodzaju postępowaniu, wynikający z powyższych przepisów, zasadne było stanowisko organów, że brak wniosku wszystkich współwłaścicieli (a w tym przypadku nawet jednoznaczny sprzeciw), uniemożliwiał ujawnienie informacji w trybie czynności materialno-technicznej. Negatywne stanowisko jednego ze współwłaścicieli, skutkujące brakiem wniosku nie stanowiło w ocenie sądu przeszkody do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie zasadności i dopuszczalności ujawnienia wnioskowanej zmiany dotyczącej wprowadzenia danych ewidencyjnych dotyczących budynków usytuowanych na działce na podstawie przedłożonego staroście opracowania geodezyjnego. Organy rozpoznające złożony wniosek prawidłowo więc prowadziły postępowanie administracyjne z udziałem wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego i dokonał prawidłowej ich wykładni. Zdaniem sądu nie naruszył także przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Organ podjął czynności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a więc złożonej wraz z wnioskiem dokumentacji i tej, która stanowiła podstawę dotychczasowych wpisów w ewidencji oraz zasadnie uznał, że dysponuje materiałem dowodowym wystarczającym do ujawnienia zmian w ewidencji. Ustalił zatem stan faktyczny wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jedynym naruszeniem stwierdzonym przez sąd, jednak niemającym wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia jest naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., gdyż uzasadnienie nie zawiera wystarczająco przekonującej argumentacji co do zasadności ujawnienia w ewidencji stanu faktycznego wynikającego ze sporządzonego opracowania geodezyjnego i braku wpływu tej zmiany na sytuację związaną z ewentualnym ujawnieniem w ewidencji powierzchni lokali wyodrębnionych lub niewyodrębnionych w związku z nowopowstałą powierzchnią w wyniku przebudowy budynku. Organ z pewnością nie wyjaśnił w ogóle zasad wpisywania do ewidencji danych dotyczących przebudowy budynku, ani też wprowadzanych atrybutów i stosowanego na gruncie obowiązujących przepisów prawa materialnego pojęcia przebudowy. To zaniechanie organu skutkowało wniesieniem skargi na wydaną decyzję, gdyż wywołało po stronie skarżącego przekonanie o nieprawidłowym rozumieniu przez organ pojęcia przebudowy. Przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowanie geodezyjne mogło stanowić podstawę do ujawnienia w ewidencji aktualnych danych tylko w zakresie danych nim objętych, które znajdowały potwierdzenie w złożonej dokumentacji lub dokumentacji stanowiącej podstawę wcześniejszych wpisów. Z przedłożonego opracowania wynikała więc przede wszystkim potrzeba i podstawa do dokonania zmiany w zakresie ujawnienia w ewidencji jednego budynku mieszkalnego w miejsce nieprawidłowo dotychczas ujawnionych dwóch budynków mieszkalnych, a także ujawnienia danych dla budynku o identyfikatorze [...]. Skarżący nie kwestionuje, że jeden z dotychczasowych budynków ujawnionych w ewidencji był pierwotnie budynkiem garażowym, a nie budynkiem mieszkalnym. W wyniku dokonanej przebudowy na gruncie istnieje jeden budynek mieszkalny, w którego bryle zawarty jest dotychczasowy budynek garażowy. Tym samym uzasadnione jest zastąpienie w ewidencji gruntów i budynków nieprawidłowej i nieznajdującej odzwierciedlenia w stanie faktycznym informacji o istnieniu dwóch budynków mieszkalnych. Należy podkreślić, że złożony operat nie mógł stanowić podstawy do dokonania zmiany w ewidencji w zakresie pola powierzchni użytkowej budynku, ani też pola powierzchni użytkowej lokali wyodrębnionych czy lokali niewyodrębnionych, gdyż nie zawierał dokumentacji stanowiącej przesłankę do wprowadzenia innej niż dotychczas ujawniona powierzchnia użytkowa budynku (a więc obmiarów), ani powierzchni istniejących w budynku lokali. Wskazać należy, że stosownie do treści § 71 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dane ewidencyjne, dotyczące budynków, o których mowa w § 63 ust. 1 pkt 14 lit. a (pole powierzchni użytkowej budynku ustalone na podstawie obmiarów) i pkt 15 (łączne pole powierzchni użytkowej lokali wyodrębnionych, niewyodrębnionych i pomieszczeń przynależnych), oraz dane ewidencyjne dotyczące lokali, o których mowa w § 70 ust. 1, ujawnia się w ewidencji na wniosek właściwych podmiotów ewidencyjnych lub osób, jednostek organizacyjnych i organów, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, na podstawie doręczonego zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892), i dokumentów opracowanych zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie skarżący zdaniem sądu kwestionuje prawidłowość dokonanej w ewidencji gruntów i budynków zmiany przez wzgląd na obawę wprowadzenia do ewidencji danych dotyczących nowopowstałej w wyniku przebudowy budynku powierzchni, o którą współwłaścicielki nieruchomości zamierzają powiększyć wyodrębnione wcześniej lokale. Tymczasem kwestia dotycząca lokali wyodrębnionych i powierzchni objętej współwłasnością nie stanowi przedmiotu postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. W toku postępowania skarżący sygnalizował, że jego zdaniem powierzchnia powstała w wyniku przebudowy stanowi część wspólną nieruchomości i konieczne jest zawarcie umowy o wyodrębnieniu lokali. Na marginesie sąd wskazuje, że nowopowstała powierzchnia użytkowa z chwilą zakończenia przebudowy nie staje się automatycznie powierzchnią powiększającą powierzchnię dotychczas wyodrębnionych lokali. Do powstania nowego (większego) samodzielnego lokalu może dojść dopiero po ustanowieniu jego odrębnej własności, do czego niezbędny jest wpis w księdze wieczystej. Takie stanowisko wynika z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. III CZP 65/11, w której Sąd Najwyższy wskazał m.in., że "Właściciel wyodrębnionego lokalu, który zamierza go przebudować i przyłączyć do niego część nieruchomości wspólnej, może podejmować czynności przed władzami budowlanymi i po uzyskaniu zezwolenia przystąpić do konkretnych robót budowlanych, legitymując się uchwalą wspólnoty – podmiotu mającego tytuł prawny do części wspólnych budynku – zezwalającą na ich przeprowadzenie. Do czasu nabycia udziału w nieruchomości wspólnej odpowiadającego powierzchni, która w związku z zezwoleniem na przebudowę nieruchomości wspólnej ma być z niej wyłączona, pozostaje właścicielem samodzielnego lokalu mieszkalnego, który jest przedmiotem przysługującej mu odrębnej własności". W przedmiotowej sprawie skarżący niesłusznie kwestionuje ustaloną przez organ datę przebudowy budynku i zarzuca tym samym naruszenie przepisów prawa materialnego. W ocenie sądu organ prawidłowo posłużył się pojęciem przebudowy budynku w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne. Według § 63 ust. 1 pkt 8 i 9 rozporządzenia danymi dotyczącymi budynku wpisywanymi do ewidencji są data zakończenia budowy, a w przypadku przebudowy budynku, również data tej przebudowy oraz stopień pewności ustalenia tych dat. W ocenie sądu definicja przebudowy określona w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane z której wynika, że przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, ma zastosowanie dla potrzeb prawa budowlanego. Ustawa Prawo budowlane normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach (art. 1 ustawy). Przedmiotem niniejszego postępowania było wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Problematyka ta jest regulowana w rozdziale 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Należy zauważyć, że choć w ewidencji wpisywane są dane dotyczące budynków, to jednak w zakresie pojęcia przebudowy, wskazane przepisy nie odsyłają do definicji określonej w przepisach ustawy Prawo budowlane. Inaczej jest w przypadku pojęcia kondygnacji, których liczba wpisywana jest w ewidencji w odniesieniu do danych budynku. Z § 2 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia jednak wprost wynika, że pojęcie to oznacza kondygnację nadziemną lub podziemną, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Należy przypomnieć, że dla potrzeb ewidencji gruntów i budynków została przyjęta odrębna definicja budynku określona w § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji i budynków. Zgodnie z powołanym § 2 ust. 1 pkt 4 użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają "budynek - obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 oraz z 2002 r. Nr 18, poz. 170).". Dane zamieszczane w ewidencji wpisywane są według schematu i przy użyciu konkretnych atrybutów im towarzyszących określonych w załączniku nr 1a do w/w rozporządzenia o nazwie Specyfikacja Pojęciowego Modelu Danych Ewidencji Gruntów i Budynków. Z przedmiotowego załącznika stanowiącego część rozporządzenia, z diagramu nr 6 dotyczącego słownika danych przedmiotowych używanego na potrzeby wpisów w ewidencji wynika, że zakres przebudowy budynku określany jest przy użyciu 6 atrybutów. Atrybut 1 oznacza przebudowę w ramach dotychczasowej kubatury, atrybut 2 nadbudowę bez zmiany powierzchni zabudowy, atrybut 3 częściową rozbiórkę bez zmiany powierzchni zabudowy, atrybut 4 nadbudowę ze zmianą powierzchni zabudowy, atrybut 5 częściową rozbiórkę ze zmianą powierzchni zabudowy, a atrybut 6 inne zdarzenia. Oznacza to, że ustawodawca wprowadzając określony schemat umieszczania danych dotyczących zakresu przebudowy ustalił tym samym odrębne rozumienie pojęcia przebudowy, właściwe dla potrzeb ewidencji gruntów i budynków. Dlatego organ prawidłowo przyjął i wpisał do ewidencji informację o zdarzeniu polegającym na przebudowie budynku, wskazując dla określenia zakresu tej przebudowy atrybut 4, a zatem nadbudowę ze zmianą powierzchni zabudowy. Prawidłowo także określił datę przebudowy budynku i stopień pewności tej daty jako daty wynikającej z dokumentu. W sytuacji, gdy organ zgromadził w toku postępowania dokumentację w postaci wydanej przez właściwy organ architektoniczno - budowlany decyzji o dopuszczeniu budynku do użytkowania po przebudowie wynikającą z niej datę należało przyjąć jako najbardziej miarodajną dla określenia daty zakończenia przebudowy. Z § 63 ust. 5 rozporządzenia wynika, że dane ewidencyjne określające rok zakończenia budowy poszczególnych budynków przyjmuje się z ewidencji rozpoczynanych i oddawanych do użytkowania obiektów budowlanych, prowadzonej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego na podstawie przepisów prawa budowlanego lub, jeżeli ewidencja ta nie zawiera odpowiednich danych, przyjmuje się przybliżoną datę zakończenia budowy ustaloną na podstawie innych miarodajnych informacji. Wymóg ten należy odnosić zarówno do daty zakończenia budowy, jak też do daty zakończenia przebudowy, gdyż obie daty równorzędnie zostały wymienione w § 63 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Nie ma więc znaczenia jak długo trwała przebudowa zainicjowana uzyskaniem w 1996 r. pozwolenia na budowę i zarzuty skarżącego, że faktycznie została zrealizowana przed 2015 r. Prawidłowy jest także wpis dotyczący daty zakończenia budowy z atrybutem 1, gdyż również wynika z daty decyzji z [...] października 1968 r. o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Niewątpliwie organ nie spełnił wymogów wynikających z zasady przekonywania, sporządzając lakoniczne uzasadnienie, niewyjaśniające zagadnienia związanego z problematyką wpisów danych dotyczących budynków w ewidencji gruntów i budynków, jednak nie miało to wpływu na prawidłowość wydanej decyzji. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.