IV SA/Wa 2789/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego (A. sp. z o.o. z siedzibą w S.) kwotę 100 zł (słownie: stu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. (znak: [...] działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bazy magazynowej zbóż z mieszalnią pasz i obiektami towarzyszącymi na działkach nr [...], [...], [...]w miejscowości [..., gm. [...], pod względem podłączenia komunikacyjnego do drogi krajowej nr [...]. Organ administracji wywiódł w uzasadnieniu postanowienia, że ze stanu faktycznego sprawy wynika, że działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...] i [...] znajdują się przy drodze krajowej nr [...] zaliczonej do klasy dróg głównych ruchu przyspieszonego oznaczonych symbolem "GP". Nieruchomość składająca się z tych działek posiada trzy zjazdy z drogi krajowej nr [...]: zjazd publiczny w km [...] str. lewa na działkę nr [...]oraz dwa zjazdy indywidualne w km [...]str. lewa na działkę nr [...] i w km [...] str. lewa na działkę nr [...]. Dalej Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zauważył, że zjazd w km [...] str. lewa na działkę nr [...] został przebudowany zgodnie z decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] [...] zezwalającą na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] w km około [...] str. lewa na działkę nr [...]. Natomiast, pomimo, że decyzjami z dnia [...]czerwca 2017 r. znak: [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] zarządca drogi zezwolił na przebudowę zjazdów indywidualnych na zjazdy publiczne, odpowiednio w km [...] str. lewa na działkę nr [...] oraz w km [...] str. lewa na działkę nr [...] , na dzień uzgodnienia ww. projektu decyzji brak jest faktycznego potwierdzenia przebudowania tych zjazdów. Następnie, uwzględniwszy charakter planowanej inwestycji (budynek bazy magazynowej z mieszalnią pasz i obiektami towarzyszącymi), organ administracji stwierdził, że zjazdy w km [...] str. lewa na działkę nr [...] oraz w km [...] str. lewa na działkę nr [...] nie spełniają wymagań z § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, co było również m.in. przedmiotem postanowienia zarządcy drogi z dnia [...] lutego 2018 r. znak: [...] odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bazy magazynowej zbóż z mieszalnią pasz i obiektami towarzyszącymi na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustalił, że w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy podłączenie komunikacyjne do drogi publicznej wskazano poprzez zjazd z drogi krajowej nr [...] w km [...] str. lewa na działkę nr [...]. Stwierdził jednak dalej, że w jego ocenie "(...) o ile możliwe jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji w sposób wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, to z uwagi na brak ograniczenia korzystania w terenie ze zjazdów indywidualnych z drogi krajowej nr [...] w km [...] str. lewa na działkę nr [...] oraz w km [...] str. lewa na działkę nr [...] , zapis wskazujący, iż dostęp do drogi publicznej przewidziano zjazdem z drogi krajowej nr [...] w km [...] str. lewa na działkę nr [...], jest zapisem martwym, niemożliwym w obecnym stanie do wyegzekwowania jako jedynego rozwiązania". Organ administracji wywiódł dalej, że posiadanie sposobności dojazdu do nieruchomości nieprzystosowanymi technicznie ww. zjazdami z drogi krajowej nr [...] powoduje niebezpieczeństwo faktycznego użytkowania również tych zjazdów przez pojazdy korzystające z usług budynku bazy magazynowej zbóż z mieszalnią pasz i obiektami towarzyszącymi, z czym zarządca drogi nie może się zgodzić. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaznaczył, że jako zarządca drogi jest zobowiązany do takiego działania, aby zjazd był wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem, a pod względem technicznym zapewniał bezpieczeństwo użytkownikom. Należało więc przedłożyć interes publiczny, nakazujący uwzględnić bezpieczeństwo użytkowników drogi krajowej, nad indywidualny interes inwestora. Właściciel działek nr [...], [...] i [...], wykorzystując zjazdy indywidualne w km [...] str. lewa na działkę nr [...] oraz w km [...] str. lewa na działkę nr [...], świadomie stwarzałby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu i naruszał obowiązujące przepisy. W końcowej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ administracji, przywoławszy treść art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, podniósł, że zakres uzgodnienia, którego dokonuje, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne uruchomione wnioskiem strony. Zatem organ ocenia jedynie projekt decyzji. Odwoławszy się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 2248/05, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaznaczył, że rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy powinno być bezwarunkowe. Propozycje rozwiązań zawartych w projekcie decyzji należy uzgodnić, albo odmówić ich uzgodnienia. Inwestor ([...]sp. z o.o. z siedzibą w [...]) zaskarżyła postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postepowania administracyjnego w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, wobec odmowy uzgodnienia projektu decyzji "z uwagi na brak ograniczenia korzystania w terenie ze zjazdów indywidualnych z drogi krajowej nr [...]", podczas gdy przedmiotem projektu nie są ww. zjazdy indywidualne, lecz jeden zjazd publiczny z dogi krajowej nr [...], którym – zdaniem organu – "możliwe jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji w sposób wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy", co w konsekwencji powinno stanowić podstawę uzgodnienia pkt 1 ppkt 2.3 lit. g) projektu decyzji, czyli dostępu do drogi publicznej z wykorzystaniem zjazdu publicznego (zjazd w km [...] str. lewa na działkę nr [...]). Podnosząc powyższy zarzut, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że sformułowanie "możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego" użyte w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych należy rozumieć, jako zapewnienie obsługi komunikacyjnej danej nieruchomości poprzez zjazd. Stwierdził, że mając na uwadze, iż przesłany do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy nieruchomości, w skład której wchodzą trzy działki o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...], poddał analizie zarówno wskazany w projekcie decyzji sposób podłączenia komunikacyjnego inwestycji do drogi krajowej nr [...], jak również wziął pod uwagę stan faktyczny istniejący w pasie drogowym. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zauważył przy tym, że przepisy prawa stanowiące o konieczności uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi projektu decyzji o warunkach zabudowy nie zawierają wskazań odnośnie do merytorycznego zakresu tych uzgodnień. Należy jednak uznać, że zakres uzgodnień z zarządcą drogi wynika z zadań, jakie zostały przekazane zarządcy drogi postanowieniami ustawy o drogach publicznych. W konsekwencji zarządca drogi dokonuje oceny zapisów projektu tej decyzji w zakresie ich zgodności z przepisami stanowiącymi podstawę jego działania, a zatem ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 tej ustawy wynika, że do zadań zarządcy drogi należy m.in. planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczeniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Z kolei zgodnie z § 77 powołanego rozporządzenia zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony oraz do wymagań ruchu pieszych. Szczegółowe parametry techniczne, jakim powinny odpowiadać zjazdy z drogi określają wprost przepisy § 78 ust. 2 i § 79 rozporządzenia. Przebudowa zatem istniejących zjazdów indywidualnych do parametrów zjazdów publicznych, ma na celu zapewnienie warunków bezpieczeństwa zarówno korzystających z tych zjazdów, jak również użytkowników drogi krajowej nr [...]. Jak dalej wyjaśnił Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, z powyższych względów, jako zarządca drogi krajowej nr [...], dokonując uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wziął pod uwagę nie tylko istniejący stan prawny w chwili dokonywania uzgodnienia, ale także stan faktyczny istniejący w pasie drogowym, w tym wszelkie okoliczności, które mogą wpłynąć na bezpieczeństwo ruchu drogowego (jak np. rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenie ruchu, kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania, względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także istniejące zjazdy indywidualne do przedmiotowej nieruchomości oraz możliwość ich wykorzystania do obsługi obiektów, w których będzie prowadzona działalność gospodarcza. Organ administracji zaznaczył następnie, że co prawda nie ma zastrzeżeń do określonego w projekcie decyzji o warunkach zabudowy sposobu podłączenia komunikacyjnego ww. nieruchomości do drogi publicznej (tj. zjazdem publicznym w km [...] + [...] str. lewa), jednakże z uwagi na fakt, że nieruchomość ta posiada nie jeden, a trzy zjazdy, przedmiotem zainteresowania na etapie prowadzonego przez organ postępowania, stały się również pozostałe dwa zjazdy (zjazdy indywidualne), których istnienie w projekcie decyzji zostało przemilczane (pomimo, że ich wykorzystanie na potrzeby planowanej działalności gospodarczej może wpłynąć na bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz płynność ruchu na drodze). Organ administracji stwierdził również, że uzyskanie decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wyrażających zgodę na przebudowę istniejących zjazdów indywidualnych do parametrów zjazdów publicznych, nie sprawia, że nieruchomość nabywa automatycznie status nieruchomości mającej odpowiedni dostęp do drogi publicznej, celem zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. Biorąc pod uwagę fakt, że właściciel nieruchomości dokonał przebudowy wyłącznie jednego ze zjazdów, a pozostałych dwóch zjazdów (indywidualnych) nie wyłączono z użytkowania, zachodzi domniemanie, że w przypadku uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy przewidującego podłączenie komunikacyjne planowanej inwestycji wskazanym zjazdem publicznym, pozostałe dwa zjazdy indywidualne będą również użytkowane, co stwarzałoby niebezpieczeństwo ruchu na drodze. Parametry techniczne ww. zjazdów indywidualnych nie są natomiast dostosowane do obowiązujących przepisów prawa w zakresie warunków, jakim muszą odpowiadać zjazdy publiczne, stąd nie mogą ona zapewnić prawidłowego i bezpiecznego dojazdu do przedmiotowej inwestycji. Organ administracji skonstatował, że jako zarządca drogi, który jednocześnie pełni funkcję zarządzającego ruchem, nie może się przyczynić do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz udzielić zgody na działanie sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – stan prawny na dzień wydania zaskarżonego postanowienia – dalej powoływana również jako "K.p.a."), jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Przepisami prawa, o których mowa w art. 106 § 1 K.p.a., są m.in. art. 60 ust. 1 oraz art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. – stan prawny na dzień wydanie zaskarżonego postanowienia; dalej powoływana również jako "u.p.z.p."). Wynika z nich, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienia dokonywane z organami współdziałającymi wymienionymi w art. w art. 53 ust. 4 dotyczą oceny zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami regulującymi konkretną sprawę, zatem organ uzgadniający rozstrzyga, opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Działa na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.). Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Z tak określonych zasad granic działania organu uzgadniającego wynika, że odmowa uzgodnienia może nastąpić tylko na podstawie wskazanego wprost przepisu prawa. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm. – stan prawny na dzień wydania zaskarżonego postanowienia; dalej powoływana również jako "u.d.p."). Zgodnie z nim zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Powołany przepis nie określa wytycznych, jakimi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją. Nie ma jednak wątpliwości, co do tego, że powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc przesłankę dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze - w przedmiotowej sprawie przy drodze krajowej nr [...] (zob. też np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1966/17. Niepublikowany. Dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wedle art. 106 § 5 K.p.a. zajęcie stanowiska przez organ współdziałający następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Obowiązkiem organu współdziałającego jest, zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Ustalenia poczynione przez organ powinny natomiast znaleźć odzwierciedlenie w przekonującym uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 126 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w uzasadnieniu wydanego postanowienia organ współdziałający zobowiązany jest zatem powołać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a ponadto wyjaśnić podstawę prawną postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2018 r. narusza przywołane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a stwierdzone naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ nie wiadomo, czy w istocie realizacja inwestycji polegającej na budowie bazy magazynowej zbóż z mieszalnią pasz i obiektami towarzyszącymi w sposób przewidziany w decyzji, której projekt przedstawiono do uzgodnienia, naruszy zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że dostęp planowanej inwestycji do drogi publicznej przewidziano przez zjazd z drogi krajowej nr [...] w km [...] str. lewa na działkę nr [...]. Z akt sprawy wynika również, że wskazany zjazd jest zjazdem publicznym powstałym w wyniku przebudowy (na podstawie zezwolenia udzielonego decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...]) istniejącego wcześniej zjazdu indywidualnego. Z akt sprawy wynika również, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bazy magazynowej zbóż z mieszalnią pasz i obiektami towarzyszącymi na działkach nr [...], [...] , [...], dla której przewidziano obsługę komunikacyjną istniejącym zjazdem z drogi krajowej nr [...] w km [...] str. lewa na działkę nr [...], po przebudowie tego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny godnie z decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu decyzji o warunkach zabudowy (część opisowa wyników analizy, która stanowi załącznik do decyzji) wynika ponadto, że każdy nowo projektowany zjazd z drogi należy uzgodnić z jej zarządcą. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ administracji wprost stwierdził, że możliwe jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji w sposób wskazany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, dalej zaś zauważył, że zakres uzgodnienia obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne. Pomimo przywołanej konstatacji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił jednak uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, stwierdziwszy, że brak ograniczenia korzystania z dwóch pozostałych zjazdów na nieruchomość składającą się z działek o numerach ew. [...], [...] i [...], które są zjazdami indywidualnymi, a zatem nie mogą służyć do obsługi komunikacyjnej obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza (§ 55 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie – Dz. U. z 2016 r., poz. 124), powoduje, że zapis określający obsługę komunikacyjną, zawarty w projekcie decyzji do uzgodnienia, "jest martwy", niemożliwy do wyegzekwowania, jako jedyne rozwiązanie. Z jednej więc strony organ współdziałający potwierdził, że prawidłowe jest rozwiązanie przewidujące obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji w sposób przewidziany w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, co powinno oznaczać, że realizacja inwestycji w sposób przewidziany w tej decyzji, nie doprowadzi do naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruch drogowym. Z drugiej jednak przyjął hipotetyczne założenie, że włączenie do drogi krajowej ruchu drogowego z nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy będzie się odbywać także poprzez dwa pozostałe (indywidualne) zjazdy, co doprowadzi do naruszenia zasad bezpieczeństw w ruchu drogowym. Przy założeniu, że prawidłowe (wystarczające) jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej zjazdem z drogi krajowej nr [...] w km [...] str. lewa na działkę nr [...], argumentacja organu, wskazująca na niespełnianie warunków technicznych przez pozostałe dwa istniejące zjazdy, których przecież nie przewidziano do obsługi komunikacyjnej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, nie mogła uzasadniać odmowy uzgodnienia. Trzeba bowiem podkreślić, że szczegółowe rozwiązania projektowe, w tym układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, będą określone w projekcie budowlanym (§ 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego – Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Projekt budowlany podlega natomiast zatwierdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. – stan prawny na dzień wydania zaskarżonego postanowienia; dalej powoływana również jako "P.b.") decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Stosownie natomiast do treści art. 34 ust. 1 P.b. projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl z kolei art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Projekt budowlany wydany dla planowanej inwestycji będzie zatem musiał pozostawać w zgodzie z decyzją o warunkach zabudowy, w szczególności z przewidzianym w niej sposobem skomunikowania nieruchomości objętej wnioskiem z drogą publiczną, do której pasa drogowego przylega. Wedle art. 66 ust. 1 pkt 2 P.b. w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bądź bezpieczeństwu mienia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Jeżeli zatem obiekt budowlany zrealizowany na podstawie pozwolenia budowlanego wydanego po stwierdzeniu zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, w której przewidziano skomunikowanie go z drogą publiczną wyłącznie za pomocą zjazdu publicznego, będzie użytkowany z wykorzystaniem dwóch pozostałych zjazdów (indywidualnych), właściwy organ nadzoru budowlanego będzie uprawniony i zobowiązany nakazać usunięcie stwierdzonych uchybień. Ewentualność faktycznego korzystania z tych zjazdów nie możne jednak stanowić podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy jednocześnie ustalenia organu współdziałającego doprowadziły do konstatacji, że rozwiązanie przyjęte w projekcie decyzji przedstawionym do uzgodnienia jest wystarczające do włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ustali zatem, czy przewidziany w przedstawionym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy sposób skomunikowania planowanej inwestycji z drogą publiczną nr [...] jest zgodny z przepisami ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. oraz nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Jeżeli w wyniku tych ustaleń potwierdzi zawartą w zaskarżonym postanowieniu konstatację, że możliwe jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej w sposób wskazany w projekcie, to nie będzie podstaw do odmowy uzgodnienia. Jeżeli natomiast ustalenia organu doprowadzą do wniosku, że założone w projekcie skomunikowanie z drogą publiczną jest niewystarczające do zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym (np. ze względu na rodzaj i rozmiary zamierzonej działalności i wiążące się z nią wymiary gabarytowe pojazdów, dla których przewidziany w projekcie zjazd będzie przeznaczony - zob. § 77 powołanego rozporządzenia), to ustalenia te oraz wnioski znajdą odzwierciedlenie w uzasadnieniu nowo wydanego postanowienia, spełniającym wymagania określone w art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O wniosku skarżącej o zwrot kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 209 w zw. z art. 205 § 1 tej samej ustawy.