IV SA/Wa 2801/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.), Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na czynność Burmistrza [...] z [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zmiany numeru porządkowego dla nieruchomości 1. stwierdza bezskuteczność czynności; 2. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącego A. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...] Burmistrz [...] zawiadomił A. B., że z uwagi na podwójny numer "[...]" przy ulicy [...] dla istniejącego, naziemnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...], obręb [...] przy ulicy [...], został z urzędu zmieniony na numer porządkowy z "[...]" na "[...]". Pismem z dnia 19 sierpnia 2016 r. skarżący wezwał Burmistrza [...] do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 9 września 2016 r. Burmistrz [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zawiadomieniu z dnia [...] sierpnia 2016 r. i odmówił uwzględnienia wezwania skarżącego. Zauważył, że skarżący nie wskazał który przepis prawa został naruszony przez nadanie budynkowi na nieruchomości nr ew. [...], obręb [...], gmina [...] numeru "[...]". Wskazał, że zgodnie z art. 47a ust. 5 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. Powołując się na interes społeczny oraz obowiązujące przepisy tj. m. in. rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie ewidencji, ulic, miejscowości i adresów z dnia 9 stycznia 2012 r. organ wskazał, że zachowując w miarę możliwości istniejące numery porządkowe ujawnione w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości oraz dotychczasowe zasady tej numeracji najbardziej zasadnym jest zmiana numeru jednemu budynkowi, zlokalizowanemu na działce nr ew. [...] obręb [...], gmina [...], który nie tworzy ciągłego zbioru numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność. Numery porządkowe o strukturze niespełniającej wymogów określonych w w/w rozporządzeniu mogą być ujawnione i nadal stosowane w ewidencji, jeżeli w takiej strukturze były przyjęte w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości, a jednocześnie zapewniają unikalność związanych z nimi adresów i ich czytelną identyfikację w terenie w powiązaniu z adresami sąsiednimi. Reasumując organ stwierdził, że po przeprowadzeniu analizy wszystkich dostępnych materiałów i dowodów podjęto decyzję o zmianie numeru z "[...]" na "[...]". Nadany numer porządkowy wynika z zachowania w miarę możliwości istniejących numerów przy ulicy [...] w [...] oraz zachowania przyjętych zasad numeracji porządkowej określonej w przepisach prawa. W skardze na w/w czynność materialno – techniczną Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący A. B. zarzucił naruszenie prawa polegające na przyjęciu niewłaściwej zasady przy ustalaniu numeru porządkowego dla jego zmiany określonej rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie ewidencji ulic, miejscowości i adresów z dnia 9 stycznia 2012 r. i wniósł o: 1) wstrzymanie wykonania powyższej czynności materialno – technicznej; 2) stwierdzenie bezskuteczności w/w czynności materialno – technicznej zmieniającej numer ewidencyjny z "[...]" na "[...]"; 3) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał w szczególności, że w skarżonym zawiadomieniu nie wskazano konkretnego punktu rozporządzenia będącego podstawą procedowania, ale domniemywać należy że za taką podstawę uznano § 5 ust. 5 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem numer porządkowy składający się z liczby zgodnej z liczbą numeru porządkowego sąsiedniego budynku objętego ewidencją oraz pierwszej, niewykorzystanej litery alfabetu łacińskiego z zachowaniem przyjętych dla danej ulicy ogólnych zasad numeracji stosuje się w przypadku nowo wybudowanego budynku, który nie był przedmiotem prognozy wyrażonej w ewidencji. Skarżący podniósł, że przedmiotowy budynek wybudowany został w stanie surowym w 1973 r., a oddany do użytku w 1979 r., zatem nie jest budynkiem nowo wybudowanym. Zarzucił, że organ telefonicznie poinformował go o zamiarze zmiany numeru ewidencyjnego, jako wniosek z wizji lokalnej, odrzucając bez głębszej analizy sugestię, że budynek którego jest właścicielem ma prawidłowo nadany numer "[...]" oraz propozycje korekty numeru budynku z "[...]" na "[...]". Wskazał, że istotnym dla sprawy jest pełne wyjaśnienie okoliczności zdublowania numeru "[...]" na ulicy [...] bowiem ustalenia, którego budynku numer jest wadliwy jest podstawową kwestią w sprawie i od tego zależy któremu budynkowi należy zmienić przydzielony numer ewidencyjny. Zdaniem skarżącego zasadnym byłaby zmiana numeru na "[...]", którego organ w sposób nieformalny używał dla odróżnienia od drugiego budynku oznaczonego tym samym numerem np.: dla tworzenia list wyborczych lub w dokumentach np.: w akcie notarialnym. Zauważył, że do występowania dwóch numerów "[...]" przyzwyczajeni są, co najmniej od 35 lat, listonosze, kurierzy. Tak znaczna zmiana numeru ewidencyjnego może spowodować odsyłanie paczek, korespondencji z powodu "adresat nieznany" tym bardziej, że drugi właściciel zdublowanego numeru wystawił nieruchomość do sprzedaży, a nowy właściciel w ogóle nie będzie zorientowany w całej sytuacji. Dodał, że zmiana numeru budynku na tej działce będzie dotyczyła 5 – ciu osób zameldowanych pod tym adresem, w tym jednej która prowadzi pod tym adresem działalność gospodarczą, co będzie łączyć się z kosztami dotyczącymi wymiany dokumentów: praw jazdy, paszportów, dowodów rejestracyjnych, kosztami powiadomienia kontrahentów o zmianie adresu itp. Dla porównania, podobna zmiana numeru dla drugiego właściciela zdublowanego numeru "[...]", związana jest tylko z jedną osobą zameldowaną pod tym numerem, a ponieważ nieruchomość właśnie zmienia właściciela, więc obecnie zmiana tego numeru nie wiązałaby się z żadnymi kosztami dla właściciela. W ocenie skarżącego korekta numeru "[...]" budynku będącego jego własnością lub budynku sąsiada z tym samym numerem spowoduje, że zbiór numerów porządkowych nie zapewnia przestrzennej regularności ale nie powoduje to skutków w postaci wprowadzenia w błąd wielu osób, utrudnienia dla dostawców energii, karetek pogotowia, straży pożarnej, błędów w różnego rodzaju dokumentacji. Odległość między budynkami oznaczonymi numerami "[...]" i "[...]" rozdzielonymi ulicą Poprzeczną i działką nr [...], jest porównywalna z odległością między obecnie zdublowanymi numerami "[...]". W przypadku zmiany numeru na "[...]" budynek skarżącego sąsiadowałby z budynkiem nr "[...]" po przeciwnej stronie ulicy. Proponowany wariant sekwencji nadanych numerów parzystych np.: [...], [...], [...], [...]/[...] (nowy budynek), [...], [...], [...]... zachowuje zdaniem skarżącego unikatowość numeracji, zgodność z ustawą minimalizując przestrzenną nieregularność numeracji. W bardzo obszernej odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ wskazał między innymi, że miało miejsce zgłoszenie przez właścicielkę działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...], na której zlokalizowany jest budynek z nr "[...]" problemów wynikających z podwójnego numeru "[...]" przy ulicy [...] w [...]. Następnie szczegółowo przedstawił przebieg postępowania, opinie właścicieli nieruchomości ze zdublowanymi numerami posesji i stanowiska organu odnośnie możliwości ich uwzględnienia w świetle treści § 9 ust. (nie wskazano) rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie ewidencji ulic, miejscowości i adresów z dnia 9 stycznia 2012 r. oraz motywy jakimi kierował się organ dokonując zmiany numeru porządkowego dla budynku skarżącego i obowiązujące w tym przedmiocie regulacje prawne. Wskazał też, który z budynków oznaczonych numerami "[...]" został wybudowany jako pierwszy oraz zwrócił uwagę na sposób zabudowy ulicy przy której zlokalizowany jest budynek skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, podzielane w całości przez skład orzekający w sprawie niniejszej, że czynność właściwego organu gminy polegająca na nadaniu lub zmianie, albo odmowie nadania lub zmiany numeru porządkowego nieruchomości nie następuje w drodze decyzji, czy postanowienia, ale jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 1.02.2008 r., sygn. akt I OSK 6/07, LEX nr 447879, z 7.12.2011 r., sygn. akt I OSK 30/11, LEX nr 1149370). Kontrola sądowoadministracyjna takich czynności dokonywana jest na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwane dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (tak, jak w sprawie niniejszej), skargę na akty inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. decyzje administracyjne lub postanowienia lub na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący spełnił powyższe wymogi do wniesienia skargi. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej czynności w pierwszej kolejności wskazać należy, że materialnoprawną podstawę do podjęcia czynności nadawania i zmieniania numerów porządkowych dla nieruchomości stanowią przepisy prawa ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) w szczególności rozdziału 8a zatytułowanego "Ewidencja miejscowości, ulic i adresów", a także rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz. 125). Stosownie do treści art. 47a ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne, do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów oraz umieszczanie i utrzymywanie w należytym stanie tabliczek z nazwami ulic i planów w miastach oraz innych miejscowościach na obszarze gminy. W myśl art. 47a ust. 3 pkt 1 tej ustawy ewidencje miejscowości, ulic i adresów zakłada się między innymi na podstawie ewidencji numeracji porządkowej miejscowości. Zgodnie zaś z art. 47 a ust. 4 pkt 5 lit a) ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera między innymi dane adresowe określające numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania. Z kolei, zgodnie z art. 47 a ust. 5 ustawy kompetencja do ustalania numerów porządkowych budynków przysługuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który czyni to z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. Należy następnie podkreślić, że przepisy wskazanej wyżej ustawy nie normują szczegółowych zasad, według których następuje nadanie numerów porządkowych nieruchomościom lub ich zmiana. Szczegółowe reguły dotyczące nadawania numerów porządkowych nieruchomościom lub ich zmiany ustalone zostały przepisami w/w rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 9 stycznia 2012 r. Rozporządzenie to określa zakres informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizacje i tryb tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz danych ewidencji oraz wzór wniosku o ustalenie numeru porządkowego budynku (§ 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, numery porządkowe o których mowa w art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a) ustawy, ustala się w procesie zakładania ewidencji, a w uzasadnionych przypadkach także w procesach jej aktualizacji, uzupełnienia lub zmiany wykorzystując do tego celu: 1) ewidencje numeracji porządkowej nieruchomości, 2) ewidencje gruntów i budynków, 3) BDOT500, 4) BDOT10k), 5) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku braku takich planów – decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, 6) ortofotomapę cyfrową. Stosownie do treści § 5 ust. 2 rozporządzenia, dla każdej ulicy i każdego placu posiadającego nazwę tworzy się odrębne, ciągłe zbiory numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność każdego z tych zbiorów oraz unikalność jego elementów, zachowując w miarę możliwości istniejące numery porządkowe, ujawnione w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości oraz dotychczasowe zasady tej numeracji. Natomiast dla każdej wsi lub części wsi stanowiącej miejscowość oraz dla każdego osiedla na obszarach miast w których ulice i place nie posiadają nazw tworzy się jeden ciągły zbiór numerów porządkowych, w sposób zapewniający jego przestrzenną regularność oraz unikalność jego elementów (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja danych ewidencji, ich uzupełnienia lub zmiany dokonuje się z różnych przyczyn wymienionych w tym przepisie, w tym między innymi jeżeli istniejąca numeracja porządkowa budynków zawiera wady utrudniające jej wykorzystywanie (§ 9 ust. 1 pkt 6). W orzecznictwie sadowym podkreśla się, że postępowanie w sprawie zmiany numeracji porządkowej budynków nie jest klasycznym jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym, nie znajdują zatem do tego postępowania wprost zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej jednak postępowanie takie stanowi rodzaj postępowania administracyjnego, a więc zapewnione w nim powinny być podstawowe standardy takiego postępowania. Zatem do tego postępowania odpowiednie zastosowanie znaleźć powinna zasada wyrażona w art. 6 kpa obligująca organ władczo rozstrzygający o prawach i obowiązkach strony do działania na podstawie i w granicach prawa. Zasada praworządności jest nie tylko ogólna zasada postępowania administracyjnego, lecz również zasada konstytucyjna wynikającą z art. 7 Konstytucji RP, który stanowi, ze organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa oraz art. 2 Konstytucji RP, który stanowi, że Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Mając zatem na uwadze powyższe, należy uznać, że w sprawie numeracji porządkowej nieruchomości organ administracyjny obowiązany jest nie tylko wskazać stronie podstawę prawną swego działania, przedstawić stan faktyczny, ale przede wszystkim przekonująco uzasadnić konieczność zmiany numeracji porządkowej nieruchomości z powołaniem się na materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie organ nie sprostał powyższym wymogom. Po pierwsze, w piśmie z dnia 2 sierpnia 2016 r. organ, poza wskazaniem podstawy kompetencyjnej, nie wskazał podstawy prawnej dokonanej czynności zmiany z urzędu numeru porządkowego z "[...]" na "[...]", nie przedstawił stanu faktycznego sprawy, ani nie uzasadnił szczegółowo swego stanowiska. Po drugie, w piśmie z dnia 9 września 2016 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ wskazał, że z uwagi na interes społeczny i obowiązujące przepisy tj. m. in. rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 9 stycznia 2012 r. zachowując w miarę możliwości istniejące numery porządkowe ujawnione w ewidencji numeracji porządkowej oraz dotychczasowe zasady tej numeracji najbardziej zasadnym jest zmiana numeru tylko jednemu budynkowi, zlokalizowanemu na działce o nr ewidencyjnym [...], który nie tworzy ciągłego zbioru numerów porządkowych w sposób zapewniający przestrzenną regularność. Numery porządkowe o strukturze niespełniającej wymogów określonych w powyższym rozporządzeniu mogą być ujawnione i nadal stosowane w ewidencji, jeżeli w takiej strukturze były przyjęte w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości, a jednocześnie zapewniają unikalność związanych z nimi adresów i ich czytelną identyfikację w terenie w powiązaniu z sąsiednimi adresami. Po przeprowadzeniu analizy wszystkich dostępnych materiałów i dowodów podjęto decyzję j.w. W ocenie Sądu ustaleń organu w powyższym zakresie nie sposób zweryfikować na podstawie nadesłanych akt administracyjnych. W szczególności materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na zrewidowanie stanowiska organu, co było podstawą zmiany danych ewidencji. Domniemywać można, że w sprawie niniejszej taką podstawą była przesłanka z § 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia - istniejąca numeracja porządkowa budynków zawiera wady utrudniające jej wykorzystywanie. W takiej sytuacji, brak opisanych wyżej (§ 5 ust. 2 rozporządzenia) cech numeracji porządkowej dla każdej ulicy posiadającej nazwę, a więc jeżeli numery porządkowe powtarzają się (nie są unikalne) lub jeżeli zbiór numerów porządkowych nie jest ciągły i nie zapewnia przestrzennej regularności numeracji porządkowej, może być podstawą do rozważenia zmiany numeracji porządkowej budynku. Jednakże samo stwierdzenie takiej wadliwości numeracji porządkowej nie jest wystarczającą przesłanką do wprowadzenia zmiany numeracji porządkowej, ponieważ ta wadliwość powinna mieć skutek w postaci utrudnienia wykorzystywania numeracji. Z drugiej strony okolicznością która może przemawiać przeciwko wprowadzeniu zmiany numeracji, nawet jeśli jest ona wadliwa z powodu braku ciągłości i przestrzennej regularności, jest potrzeba zachowania dotychczasowej, ukształtowanej nieraz w długim okresie numeracji porządkowej. Zmiana tak ukształtowanej numeracji nieruchomości, nawet jeżeli wprowadzona zostanie ciągłość i przestrzenna regularność numeracji, może bowiem prowadzić także do utrudnienia wykorzystywania nowej numeracji na przykład ze względu na ukształtowane przyzwyczajenia mieszkańców. Okoliczność ta została uwzględniona przez ustawodawcę w taki sposób, że wprowadzona została zasada zachowania w jak najszerszym zakresie dotychczasowych danych adresowych. Wynika to wprost z art. 47b ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, formułującego upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia wykonawczego oraz wytyczne dotyczące treści tego aktu. Według treści wytycznych określenie szczegółowego zakresu informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizacja i tryb tworzenia, aktualizacja i udostępnianie tych baz danych powinno nastąpić z zachowaniem w jak najszerszym zakresie dotychczasowych danych adresowych. Wprawdzie przepis ten bezpośrednio skierowany jest do ministra, który wydał rozporządzenie wykonawcze, jednakże sformułowana w nim zasada powinna być uwzględniona także przez organy stosujące prawo jako reguła interpretacyjna dotycząca przepisów rozporządzenia wykonawczego. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawa orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwy organ administracji. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane, a także dowody uzupełniające z dokumentów o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie dokonuje zatem własnych ustaleń faktycznych w danej sprawie, a temu służyłoby ustalanie określonych faktów. Sąd bada czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej odpowiadają prawu. Po trzecie. Szczegółowe wyjaśnienie swego stanowiska przez organ na etapie postępowania sądowego w złożonej odpowiedzi na skargę jest spóźnione i nie może prowadzić do naprawienia wadliwej czynności organu. Sąd administracyjny nie ma kompetencji do przejęcia sprawy administracyjnej, jako takiej, do jej końcowego załatwienia i rozstrzygnięcia co do istoty. Nie może zastępować organu w realizacji powierzonych mu zadań. Załatwienie sprawy administracyjnej należy do organu administracji publicznej, a nie do sądu administracyjnego. Rolą sądu jest kontrola i ocena działań organu z punktu widzenia zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności. Powyższe uchybienia przepisom prawa prowadzić musiały do stwierdzenia bezskuteczności czynności organu. Stwierdzenie bezskuteczności czynności Burmistrza [...] nie przesądza o sposobie rozstrzygnięcia sprawy przez organ w przyszłości. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Burmistrza [...] na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. ----------------------- 9