IV SA/Wa 2802/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skarg Narodowego Funduszu O. i H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty oraz zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego Narodowego Funduszu O. kwotę 25022 (dwadzieścia pięć tysięcy dwadzieścia dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 5617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2013r., znak: [...], , po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej określenia wysokości zobowiązania H. Spółki z.o.o. z siedzibą w W., dalej Spółka, z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. należnej z mocy prawa na rzecz Narodowego Funduszu O. oraz określenia nadpłaty, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202 ze zm.), dalej ustawa o recyklingu, w zw. z art. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2012 r., poz. 267), dalej ustawa zmieniająca, oraz art. 74 a w zw. z art., 77 § 1 pkt 2 oraz § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012, poz. 749 ze zm.), dalej o.p., utrzymano w mocy decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2013 r. znak: [...]. 1. określającą wysokość zobowiązania H. Spółki z.o.o. z siedzibą w W. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 115 679 zł; 2. określającą wysokość nadpłaty w wysokości 1 664 755,29 zł dla tego podmiotu w związku z nadpłaconą wpłatą na poczet zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Decyzją z [...] lipca 2013 r. określono wysokość zobowiązania H. Spółki z.o.o. z siedzibą w W. z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. w wysokości 115 679 zł. Odpis decyzji został doręczony skarżącemu i Narodowemu Funduszowi O., (dalej skarżący, Fundusz). Skarżący i Spółka wnieśli o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżący zarzucił naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez błędne uznanie Funduszu za stronę tego postępowania administracyjnego i wniósł o uchylenie decyzji w części wskazującej Fundusz jako adresata decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że nie brał udziału w postępowaniu, nie został zawiadomiony ani o jego wszczęciu ani zakończeniu i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Nie posiada legitymacji do bycia stronę tego postępowania. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został także złożony przez Spółkę, która zaskarżyła decyzję w części ustalającej wysokość należnej opłaty tj. 115 679 zł wskazując na naruszenie art. 14 ust. 3 ustawy zmieniającej poprzez wliczenie do okresu niezapewnienia sieci terminów, które z mocy prawa nie powinny być do niego wliczone. Była to kolejna decyzja w tej sprawie. Poprzednia, z [...] listopada 2008 r. utrzymująca decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2008 r. o naliczeniu opłaty w kwocie 1 469 323,29 zł, została uchylona wyrokiem WSA w Warszawie z 20 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 192/09. NSA wyrokiem z 8 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 2372/12 oddalił skargę kasacyjną organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał wtedy, że wniesiona przez Spółkę skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, zapadły z naruszeniem art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 176, poz. 1236). Dokonując wykładni tego przepisu sąd uznał, że organ powinien dla obliczenia wysokości opłaty za brak sieci zastosować przepisy ustawy zmieniającej, jako względniejsze dla podmiotu zobowiązanego. Zdaniem Sądu: 1. eliminacja z porządku prawnego przepisu niezgodnego z Konstytucją może nastąpić nie tylko na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Przepis taki może być wyeliminowany z porządku prawnego również przez samego ustawodawcę dostrzegającego jego niekonstytucyjność. Takiego zabiegu dokonał ustawodawca zmieniając art. 14 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. 2. ustawodawca zawarł w ustawie zmieniającej przepis przejściowy. Zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji do obliczania opłaty za brak sieci za 2006r. stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r.) w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. weszła w życie z dniem 10 października 2007 r. Ponieważ przepis ustawy nie wspominał o zasadach obliczania opłaty za brak sieci za 2006 r., stosując wykładnię a contrario należałoby uznać, tak jak uczynił to organ administracji, iż do obliczania opłat za brak sieci za 2006 r. stosować należy przepisy ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. Zdaniem Sądu rodzi to jednak wątpliwość, czy przepis art. 14 ust. 1 w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. może być podstawą obliczania przez podmioty wprowadzające pojazdy opłaty za brak sieci, oraz czy źródłem takiego obowiązku może być przepis, który przez samego ustawodawcę określony został jako niewykonalny i naruszający zasadę proporcjonalności. Na tak postawione pytania, zdaniem Sądu, należało udzielić odpowiedzi przeczącej. 3. powodem dla którego do obliczania opłaty za 2006 r. pozostawiono stare zasady rozliczeń był fakt, iż wprowadzający pojazdy mieli obowiązek samodzielnie je obliczyć i uiścić do dnia 30 marca 2007 r. Ustawodawca założył, że opłaty te zostały już obliczone i uiszczone. W tej sytuacji podmioty zobowiązane do uiszczenia tych opłat nie mogłyby naliczać ich ponownie na nowych zasadach. Stworzenie możliwości naliczenia opłat na nowych zasadach pociągałoby za sobą konieczność stworzenia w ustawie procedury ponownego ich naliczania oraz ewentualnego zwrotu opłat już uiszczonych. 4. celem ustawodawcy było wprowadzenie w życie rozwiązań ustawowych normujących zasady tworzenia sieci zbierania pojazdów, które byłyby wykonalne oraz rozwiązań, które uwzględniałyby przy określaniu wysokości opłaty za brak sieci zasadę proporcjonalności. Przemawia to za odejściem od literalnej wykładni art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji na rzecz jego wykładni celowościowej. Wykładnia celowościowa przemawia zaś za tym, by przepis ten, w zakresie w jakim nakazuje stosować poprzednie rozwiązania ustawowe dotyczące tworzenia sieci zbierania pojazdów i zasad obliczania opłat za brak takiej sieci, był rozumiany w sposób zawężający. Nowe uregulowania prawne winny obejmować jak najszerszy zakres przypadków. 5. przepis ten, w ocenie Sądu, winien odnosić się jedynie do sytuacji, w której podmiot wprowadzający dokonał samodzielnie obliczenia opłaty za brak sieci i opłatę tę uiścił oraz do sytuacji, gdy organ administracji wydał ostateczną decyzję o naliczeniu opłaty przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. 6. z ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji nie wynika jakie przepisy mają być stosowane w sytuacji, gdy podmiot wprowadzający pojazdy nie dokonał samodzielnego obliczenia wysokości opłaty za brak sieci, zaś organ administracji nie wydał ostatecznej decyzji o naliczeniu opłaty przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W takim przypadku należy więc, zdaniem Sądu, stosować reguły postępowania wypracowane w tym zakresie przez orzecznictwo sądów administracyjnych a te prowadzą do wniosku, że w sytuacji gdy podmiot wprowadzający pojazd nie obliczył samodzielnie i nie uiścił opłaty za brak sieci, a organ administracji nie wydał w tym przedmiocie ostatecznej decyzji przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, to przy określaniu wysokości opłaty za brak sieci organ administracji winien stosować zasady wynikające z art. 14 ust. 1 - 6 w jego znowelizowanej wersji. Za stosowaniem przepisów nowej ustawy przemawia interes publiczny. 7. brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, iż przepis art. 14 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, w jego znowelizowanym ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. brzmieniu, nie spełniał konstytucyjnych standardów. 8. sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydając rozstrzygnięcie winien zastosować zasady obliczania opłaty określone w art. 14 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał natomiast, że: 1. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 9 lipca 2012 r., sygn. akt P 8/10 potwierdził konstytucyjność art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, uznając, że w zakresie w jakim nie różnicuje wysokości opłaty za brak sieci z uwagi na stopień pokrycia siecią terytorium kraju, jest zgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do celu regulacji. Za zgodny z art. 2 Konstytucji RP i wynikającą z tego artykułu zasadą adekwatności rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji Trybunał Konstytucyjny uznał także przepis art. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r., w zakresie w jakim nakazuje stosować do obliczania opłaty za brak sieci w 2006 r. – art. 14 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. w pierwotnym brzmieniu. Wskazał, że nie mógł dokonać oceny kwestionowanych przepisów na podstawie innych wzorców, niż wywodzona z art. 2 Konstytucji zasada adekwatności. Będąc związanym skargą konstytucyjną Trybunał nie odnosił się do innych wzorców konstytucyjnych. W związku z tym NSA dokonał wykładni tych przepisów z innego punktu widzenia niż przyjęty przez T.K. 2. biorąc pod rozwagę także inne wartości wywodzone z art. 2 Konstytucji, w tym zwłaszcza zasadę prawidłowej legislacji, zasadę zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa, zasadę racjonalności prawa oraz zakaz retroakcji NSA uznał, że wykładnia dokonana przez WSA nie jest błędna. 3. Przepis intertemporalny tj. art. 2 ustawy zmieniającej odnosi się jedynie do 2007 r. Przepis ten nie reguluje sprawy obliczania nieuiszczonych opłat za 2006 rok i tym samym ustalenie przepisów mających zastosowanie do obliczania opłat za 2006 rok musi nastąpić przy zastosowaniu także innych metod wykładni, w tym celowościowej i rozumowań prawniczych i uwzględniać zasady utrwalone w orzecznictwie sądowym. Te prowadzą do wniosku, że w odniesieniu do opłat za brak sieci za 2006 r. powinny mieć zastosowanie przepisy nowe. 4. opłata za brak sieci nosi znamiona sankcji administracyjnej. 5. wejście w życie, po dokonaniu czynu sprzecznego z obowiązującymi normami, mniej represyjnych nowych postanowień, powinno działać na korzyść podmiotu, co do którego rozważa się nałożenie sankcji. Stosowanie wykładni in dubio pro cive ma w rozpoznawanej sprawie uzasadnienie podwójne, z jednej strony wynika z nakazu stosowania – przy orzekaniu po wejściu w życie przepisów nowej ustawy, w razie braku odmiennych postanowień nowej ustawy (ustawy zmieniającej) - nowych przepisów, pod warunkiem zapewnienia procedury umożliwiającej zainteresowanym ochronę ich praw, a z drugiej strony, z uwagi na charakter opłat za brak sieci, z nakazu stosowania – w razie braku odmiennych postanowień – przepisów obowiązujących w dacie orzekania, jeśli są one korzystniejsze dla podmiotów zobowiązanych do ich uiszczania (podobnie w wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2377/12 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). 6. wykładnia dokonana przez WSA nie narusza konstytucyjnej zasady równości, ponieważ zasada ta obowiązuje w odniesieniu do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą istotną (relewantną). Podmioty, które zrezygnowały z budowy sieci i uiściły opłatę za rok 2006 i podmioty, które budowę sieci zrealizowały w bardzo szerokim zakresie, nie znajdują się w takiej samej sytuacji prawnej i stosowanie do nich, w roku 2006, przepisu art. 14 w nowym brzmieniu, wprowadzonym ustawą nowelizującą w 2007 r., nie oznacza faworyzowania. Mając powyższe na uwadze, ponownie rozpoznając sprawę GDOŚ ustalił, że spółka od momentu podjęcia działalności tj. od 4 stycznia 2006r. do 27 kwietnia 2006 r zapewniła sieć obejmującą poniżej 95% ale nie mniej niż 90% terytorium kraju, a od 28 kwietnia 2006 r. do końca 2006 r. sieć została zapewniona na poziomie co najmniej 95% wobec czego Spółka od 28 kwietnia 2006 r, została zwolniona z opłaty za brak sieci. W okresie od 4 stycznia 2006 do 27 kwietnia 2006 r., wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 r. tj. za 114 dni uległa obniżeniu o 75% i wyniosła 115 679 zł. Brak było, zdaniem organu, podstaw do zastosowania art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu, ponieważ nie wystąpiły przyczyny o jakich mowa w art. 11 ust. 3 tej ustawy. Ponieważ Spółka wpłaciła wcześniej na konto Funduszu z tego tytułu kwotę 1 806 945,29 zł, należało orzec o zwrocie nadpłaty. Ponownie rozpoznając sprawę GDOŚ, co do zarzutów Funduszu, powołując się na orzecznictwo sądowoaministracyjne wskazał, że zgodnie z art. 401 ust. 7 pkt 9 ustawy Prawo ochrony środowiska przychodami Funduszu są wpływy z opłat, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 i art. 17 ust 1 i 2 ustawy o recyklingu pojazdów. Na podstawie art. 410 a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska Fundusz finansuje recykling pojazdów wycofanych z eksploatacji. Z art. 17 ust. 3 ustawy o recyklingu wynika, że do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Nadpłata na rzecz Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej podlega zwrotowi przez ten Fundusz w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę – stosownie do odpowiednio stosowanego przepisu art. 77 § 1 pkt 2 i § 3 ordynacji podatkowej. Poza tym, stosownie do art. 400 ust. 1 ustawy Poś Fundusz jest państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 157, poz. 1240), dalej f.p. Prowadzi samodzielną gospodarkę finansową, pokrywając z posiadanych środków i uzyskiwanych wpływów wydatki na finansowanie zadań określonych w ustawie oraz kosztów działalności. Zgodnie z art. 40 § 1 Kodeksu cywilnego nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania Skarbu Państwa gdyż jest państwową osobą prawną. W związku z tym przysługuje mu ochrona prawna w związku z wykonywaniem przez niego zadań publicznych. Powinien być traktowany jako podmiot, który ma określone zadania i dochody na ich wykonanie ale również prawne możliwości ochrony tych dochodów w odpowiednich postępowaniach administracyjnych i sądowych. Ponieważ co do zasady o interesie prawnym danego podmiotu można mówić gdy decyzja rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub o prawach i obowiązkach innego podmiotu który wpływa na prawa i obowiązki tej osoby, to prowadzi to do wniosku, że Fundusz ma interes prawny w tym postępowaniu. W tym wypadku treść decyzji w zakresie określenia wysokości zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci bezpośrednio wpływają na prawa Funduszu. Stwierdzenie nadpłaty w tej opłacie wpływa na prawo do posiadania przez Fundusz podstawy prawnej przysporzenia w zakresie tej opłaty. Wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatą wskazuje istnienie podstawy prawnej do wcześniej wpłaconej opłaty przez Spółkę na rzecz Funduszu. Materialnoprawnym źródłem interesu prawnego Funduszu w tego rodzaju sprawie jest w szczególności art. 16 ust. 2 ustawy o recyklingu oraz art. 72 § 1 pkt 1 ustawy ordynacja podatkowa. Jednocześnie organ podkreślił, że Fundusz nie występuje w tym postępowaniu ani w zakresie dotyczącym określeniu wysokości zobowiązania spółki z tytułu opłaty za brak sieci w 2006 ani w zakresie dotyczącym określenia wysokości nadpłaty w tym zobowiązaniu, jako organ administracji publicznej, który mógłby podejmować jakiekolwiek władcze rozstrzygnięcia w sprawie. Organem tym jest wyłącznie Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Fundusz jest jedynie jedną ze stron postępowania a decyzja będzie miała bezpośrednie przełożenie na prawa i obowiązki Funduszu. Stosunek jaki zachodzi między Funduszem a GIOŚ jest stosunkiem władczym o charakterze administracyjnoprawnym, gdyż decyzja GIOŚ przesądza w sposób władczy i jednostronny, iż opłata za brak sieci, którą wniósł podmiot na rzecz Funduszu była nienależna w całości lub części. Po wydaniu decyzji Fundusz nie ma już podstawy prawnej do utrzymywania kwoty, którą otrzymał, gdyż decyzja w sposób władczy przesądza, iż kwota jest nienależna i stosownie do art. 77 ordynacji podatkowej polega zwrotowi przez Fundusz. Zdaniem organu fakt, że podmiot jest stroną danego postępowania może być wywodzony z wykonywania przez ten podmiot zadań publicznych wynikających z przepisów prawa, ponieważ art. 28 K.p.a. w żadnej sposób nie wskazuje, że interes prawny lub obowiązek ma wynikać jedynie z przepisów dotyczących interesu prywatnego (n.p. samorząd notarialny w postępowaniach dotyczących powołania i odwołania notariuszy). W związku z tym organ uznał, że Fundusz jako samodzielna osoba prawna jest w tego rodzaju sprawie stroną, ponieważ postępowanie dotyczy zarówno jego interesu prawnego jak i obowiązków wynikających z norm prawnych zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska w związku z ustawą o recyklingu. Interes faktyczny (ekonomiczny) w tym wypadku jest połączony z interesem prawnym. Ponadto organ wskazał, że Fundusz był stroną postępowania przed organem I instancji. Decyzja została mu doręczona 30 lipca 2013r. a wcześniej był informowany przez GIOŚ, że może wziąć udział w postępowaniu jako jego uczestnik (pismo GIOS z 11.03.2013r.). Mimo tego Fundusz nie żądał przeprowadzenia żadnych dowodów – co czyni niezasadnym zarzut dotyczący nie informowania Funduszu o prowadzonym postępowaniu. Powtórzono argumenty co do niemożności zastosowania ulgi w ustalaniu wysokości opłaty, z uwagi na niespełnienie wymogów ustawowych z art. 11 ust. 3 ustawy o recyklingu jak i co do tego, że Spółka na dzień 28 kwietnia 2006 r. pokryła siecią 95,02 % terytorium kraju. Organ przy tym wziął pod uwagę wszystkie stacje demontażu, z którymi Spółka zawarła bezpośrednie umowy jak i umowy pomiędzy S. Spółka z.o.o. a innymi stacjami demontażu (łącznie 129 stacji demontażu) i punktami zbierania pojazdów (61 punktów). Uznał, że przez cały rok 2006 poza siecią utworzoną przez Spółkę znajdowały się takie miejscowości jak T., K., K. Jednocześnie spółka wprowadziła na terytorium Polski 2 963 pojazdy. Prowadzi to do wniosku, że Spółka w 2006 r. nie zapewniła sieci przez 362 dni tj. od dnia podjęcia działalności w dniu 4 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. ponieważ na terytorium Polski były miejsca nie objęte siecią. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiedli: H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżący lub Spółka) oraz Narodowy Fundusz O.– (dalej Fundusz). H. Spółka z.o.o zaskarżyła decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] października 2013 r. w części określającej wysokość zobowiązania dla Spółki w kwocie 115.679 zł, skutkujące ustaleniem zbyt niskiej nadpłaty i wniosła o uchylenie decyzji obu organów i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 14 ust. 3 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez wliczenie do okresu (rzekomego) niezapewnienia sieci terminów, które z mocy prawa nie powinny być wliczone. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka wskazała, że organ wadliwie nie zastosował regulacji wynikającej z art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu, nie zastosował się też do wytycznych zawartych w wyroku NSA z 8 stycznia 2013r., co w konsekwencji doprowadziło organ do wadliwych ustaleń faktycznych i błędnej decyzji. Skarżąca zapewniła sieć powyżej 95 % a taki podmiot jest traktowany jako taki, który pokrył siecią 100% powierzchni całego kraju. W okresie od 2 stycznia 2006 do 2 marca 2006 r. upłynął okres krótszy niż 3 miesiące a zatem sieć została przez Spółkę zapewniona w terminie 3 miesięcy od wystąpienia przyczyny uniemożliwiającej zapewnienie sieci. Brak zapewnienia w tym okresie sieci nastąpiło z przyczyny wskazanej w art. 11 ust. 3 ustawy o recyklingu tj. cofnięcia pozwolenia zintegrowanego albo innej decyzji w zakresie gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu przedsiębiorcy prowadzącemu taką stację oraz cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów (a więc przyczyn wskazanych w art. 11 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o recyklingu pojazdów). Wygaśnięcie z mocy prawa decyzji i pozwoleń należy traktować identycznie jak cofnięcie decyzji lub zezwolenia, o których mowa w art. 11 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o recyklingu. Cofnięcie decyzji lub pozwolenia dotyczy bowiem konkretnego podmiotu, wygaśnięcie z mocy prawa odnosi się natomiast do wszystkich przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie tzw. autozłomów. Skutek prawny w obu przypadkach jest jednak identyczny — brak możliwości prowadzenia działalności w zakresie recyklingu pojazdów wskutek utraty stosownego zezwolenia. Oznacza to, że fakt wygaśnięcia z mocy prawa decyzji / pozwoleń dla tzw. autozłomów, jest właśnie przesłanką z art. 11 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o recyklingu. Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w piśmie Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Środowiska p. Teresy Warchałowskiej z 27 grudnia 2005 r. nr DIOŚ 073/38/11261 /05/ŁT/JSD (w aktach sprawy) adresowanym do Prezesa Zarządu Związku Motoryzacyjnego SOIS. Brak stosownych koncesji, czy pozwoleń uniemożliwiło większości właścicielom stacji demontażu, czy punktów zbierania pojazdów prawidłowe, zgodne z prawem funkcjonowanie na rynku, co w konsekwencji utrudniło Spółce stworzenie sieci w wystarczającym stopniu. Bezsporne jest to, że liczba dni, w których sieć nie została w wystarczającym stopniu zapewniona nie przekroczyła 90 dni. Okres, w którym pokrycie siecią obejmowało mniej niż 95% terytorium kraju wyniósł 59 dni. Powyższa analiza jednoznacznie wskazuje, iż w niniejszej sprawie wystąpiły łącznie wszystkie przesłanki, od których zaistnienia ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 14 ust. 3 ustawy o recyklingu. a) niezapewnienie sieci wynikało z przyczyn niezależnych od Spółki, które w świetle stanowiska Ministerstwa Środowiska stanowi przesłankę do skorzystania ze zwolnienia (pomimo nie wymienienia jej wprost w art 14 ust. 3 ustawy o recyklingu), b) sieć w stopniu zapewniającym zwolnienie z opłaty za brak sieci została przez Spółkę zapewniona w terminie 3 miesięcy od wystąpienia przyczyny uniemożliwiającej zapewnienie sieci, c) liczba dni, w których sieć nie została zapewniona nie przekroczyła 90 dnia. A zatem stanowisko GIOŚ, iż z uwagi na fakt, że Spółka nie miała zapewnionej sieci zbierania pojazdów przez cały 2006 r. oraz nie wystąpiła u niej którakolwiek z przyczyn wskazanych w art. 11 ust. 3 ustawy o recyklingu uniemożliwiło GIOŚ uwzględnienie pierwszych 90 dni w 2006 r. przy obliczaniu wysokości zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. jest błędne i nie znajduje uzasadnienia zarówno w stanie faktycznym jak i prawnym niniejszej sprawy. Odebranie Spółce możliwości wynikającej z przysługującego jej uprawnienia wskazuje na profiskalne działanie GIOŚ, które w państwie prawa nie powinno mieć jednak miejsca. Co do kwestii Narodowego Funduszu O. wskazała, że nie przysługuje mu przymiot strony postępowania administracyjnego. NFO. odpowiada za techniczne wykonanie decyzji. GIOŚ i NFO. to dwa niezależne podmioty, których wspólne działanie jest konieczne do prawidłowego wykonywania nałożonych na nie przez ustawodawcę obowiązków. Drugi skarżący, Narodowy Fundusz O. zaskarżył decyzję w części uznającej go za stronę postępowania administracyjnego i wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 15 K.p.a. i 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 p.p.s.a. ewentualnie o jej uchylenie i wstrzymanie wykonania tej decyzji w stosunku do Funduszu, jak również zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Fundusz wskazał, że nie brał udziału w postępowaniu, nie przysługuje mu przymiot strony, ponieważ nie posiada legitymacji materialnej do bycia stroną postępowania administracyjnego. Wskazał, że brak jest normy materialnej, która nakładałaby na Fundusz obowiązek zwrotu nadpłaty podmiotowi gospodarczemu zgodnie z nakazem prawnym istniejącym w dacie zapłaty. Opłata za brak sieci nosi znamiona sankcji administracyjnej, a nie tak jak wywodzi organ, zobowiązania podatkowego (wyrok NSA z 5 grudnia 2012r, sygn. akt II OSK 2377/12). Powstanie nadpłaty rodzi po stronie organu obowiązek jej zwrotu, zgodnie z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, i adresatem tej normy jest wyłącznie organ, który wydał decyzję a nie żaden inny podmiot. Państwowe osoby prawne – a taką jest Fundusz, nie odpowiadają za zobowiązania Skarbu Państwa. Zobowiązanie do zwrotu nadpłaty powstało po stronie Skarbu Państwa tj. centralnego organu administracji państwowej jakim jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Opłata za brak sieci jest dokonywana jedynie na rachunek Funduszu a nie na jego rzecz. Wierzycielem, co wynika z art. 17 ust. 3 ustawy o recyklingu jest GIOŚ. Fundusz jest instytucją ochrony środowiska, państwową osobą prawną, której celem działania jest finansowanie przedsięwzięć i zadań proekologicznych wskazanych w ustawie, m.in. z wpływów z opłat za brak sieci i środki te może przeznaczać na ściśle wskazane w art. 401c ustawy Poś, cele. Dyspozycja wypłaty środków finansowych na ustalony w zaskarżonej decyzji cel nie mieści się w tym katalogu ani nie wynika z innych przepisów rangi ustawowej. Wskazanie w art. 16 ust. 2 ustawy o recyklingu rachunku bankowego na który zobowiązani mają wpłacać opłaty za brak sieci nie jest normą o charakterze materialnym z której można wywieść zobowiązanie majątkowe Funduszu. Wpłata H. była rozdysponowana na cele jakie wskazywał ustawa o ochronie środowiska a beneficjent tej wpłaty (Fundusz), nie musiał się liczyć z obowiązkiem zwrotu a więc nie ma mowy o jakimkolwiek bezpodstawnym wzbogaceniu. Fundusz ma interes ekonomiczny w otrzymywaniu środków finansowych na działalność proekologiczną ale nie ma ani wpływu na wysokość tych środków, ani nie może być stroną toczących się postępowań administracyjnych, bowiem nie jego praw i obowiązków dotyczą decyzje ustalające zobowiązania podmiotów korzystających ze środowiska lub nakładające sankcje za naruszenie obowiązków związanych z jego ochroną. Fundusz wskazał nadto, że o tym, że jest uznawany za stronę postępowania dowiedział się dopiero z decyzji z 26 lipca 2013 r., podczas gdy postępowanie wszczęto 5 lat wcześniej. Wobec tego, że został złożony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy organ wydał decyzję ostateczną na mocy której wskazał Fundusz jako podmiot właściwy do zwrotu na rzecz Spółki nadpłaty. Takie postępowanie narusza art. 61 § 4 i 10 K.p.a. oraz 15 K.p.a. Doręczenie decyzji II instancji podmiotowi nieuczestniczącemu wcześniej w postępowaniu, z której zdaniem organu wynika obowiązek świadczenia, stanowi rażące naruszenie prawa i przesłankę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji w części dotyczącej tego podmiotu. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga Funduszu jest zasadna. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wbrew temu co twierdzi organ NFO. i GW nie był stroną postępowania administracyjnego. Doręczono mu dopiero jako stronie kolejną decyzję poprzedzającą decyzję zaskarżoną. Wcześniej przesyłano mu decyzje "do wiadomości". Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela zaprezentowane przez Fundusz oceny, iż Fundusz nie posiada interesu prawnego w toczącym się postępowaniu. Pojęcie strony zdefiniowane jest na gruncie postępowania administracyjnego w art. 28 K.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania czy też ten kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest konkretnym interesem indywidualnym którego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy i w określonych przepisach prawa materialnego.(por. wyrok NSA y 12 .01.2012, sygn. akt: II OSK 2035/11 LEX nr 1121192). Za stronę, najogólniej, będzie uważana osoba fizyczna czy prawna, która na podstawie obowiązującego prawa może uzyskać określone korzyści lub może być zobowiązana do określonego zachowania, które wyznacza konkretna decyzja administracyjna wydana przez organ administracji publicznej. Dla oceny czy danemu podmiotowi przysługuje przymiot strony decydujące znaczenie ma zatem ustalenie czy istnieje w przepisach prawa materialnego uregulowanie, które daje jej podmiotowe prawo publiczne, na podstawie którego organ administracji publicznej mógłby ukształtować jego prawa i obowiązki. W orzecznictwie i doktrynie zwraca się jednocześnie uwagę, że interes prawny należy odróżnić od interesu faktycznego, jaki może mieć skarżący w wyeliminowaniu z obrotu prawnego określonego aktu administracji publicznej. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć bowiem każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej. Pojęcie "interesu prawnego" trzeba natomiast wiązać ze sferą indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z określonych norm prawa materialnego, w której zaskarżony akt wywiera skutki. Interes prawny powinien mieć zatem charakter bezpośredni, konkretny i indywidualny. Ustalenie czy istnieje interes prawny sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Jeżeli akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sytuacji prawną danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2000 r., III SA 1876/99). Wynika z tego, iż art. 28 K.p.a. musi być interpretowany w związku z normami prawa materialnego zawartymi w przepisach prawa . Narodowy Fundusz O. jest państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 i 938), , co wynika z art. 400 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Celem Funduszu jest finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej w zakresie określonym szczegółowo w art. 400a ust. 1 pkt 1-9 i 11-42 tej ustawy. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze prowadzą samodzielną gospodarkę finansową, pokrywając z posiadanych środków i uzyskiwanych wpływów wydatki na finansowanie zadań określonych w ustawie oraz kosztów działalności (art. 400q). Przychodami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy są przede wszystkim wpływy z tytułu opłat za korzystanie ze środowiska i administracyjnych kar pieniężnych pobieranych na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych (art. 401 ust. 1. Z art. 401 ust. 7 pkt 9 powyższej ustawy wynika, że przychodami Narodowego Funduszu są wpływy z opłat, o których mowa w art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Przepisy tej ustawy nie wymieniają Funduszu jako strony postępowania o wymierzenie opłaty za brak sieci a więc brak jest przepisu szczególnego w stosunku do art. 28 K.p.a., którym mógłby kreować jego legitymację czynną. Podstawą określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci jest decyzja wydana przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej (art. 17 ust. 1 ustawy recyklingowej). Powyższy przepis w ust. 3 stanowi, że do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynikają obowiązki i uprawnienia jakie ustawodawca nałożył na Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Z kolei z treści art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. i ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2007 r., Nr 44, poz. 287 ze zm.) wynika, że do zadań inspekcji ochrony środowiska należy kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zakresie przestrzegania przepisów o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Ponadto zgodnie z art. 3a powyższej ustawy Główny Inspektor Ochrony Środowiska jest centralnym organem administracji rządowej, nadzorowanym przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. W związku z tym z przepisów tych jasno wynika, że stronami postępowania w tego rodzaju sprawie są jako organ Główny Inspektor Ochrony Środowiska a z drugiej podmiot którego zachowanie, a raczej zaniechanie stanowiło podstawę do wszczęcia tego rodzaju postępowania. Analiza powyższych przepisów wskazuje zatem że nie istnieje przepis prawa materialnego, z którego można wywieźć, że NFO. jest stroną postępowania w sprawach dotyczących opłaty za brak sieci. To, że zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o recyklingu opłaty za brak sieci wpłaca się na rachunek NFO., może świadczyć tylko o tym, że podmiot ten ma interes ekonomiczny w toczącym się postępowaniu ponieważ uzyska środki finansowe na prowadzenie ustawowych zadań. Podmiot ten nie ma natomiast żadnego interesu prawnego wynikającego z przepisu prawa i odnoszącego się do tego podmiotu, a tylko wtedy można przyjąć iż powinien być stroną postępowania administracyjnego. Powtórzyć należy, że brak jest bowiem normy prawa materialnego upoważniającej NFO. do przedsiębrania jakichkolwiek działań na własną rzecz w związku z ustalaniem przez organ wysokości należności za brak sieci od określonego podmiotu (pogląd ten wyraził już sąd w sprawie IV SA/WA 2737/13). Stroną postępowania jest wyłącznie spółka, która domaga się od organu zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty. Jeżeli żądanie to ma uzasadnienie, to organ będzie zobowiązany do dokonania zwrotu. Ewentualne późniejsze wzajemne rozliczenia między organem a Funduszem nie mogą stanowić podstawy do uznania Funduszu za stronę. Z tych względów brak było podstaw do uznania Funduszu za stronę postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia opłaty za brak sieci. To z kolei prowadzi do wniosku, że organ rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od podmiotu niebędącego stroną postępowania, zamiast umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje, że w przypadku gdy okaże się, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, organ powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K. p.a. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2012, sygn. akt IISA/Wr 653/11, wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 lipca 1999 r., I SA 1620/98, LEX nr 48567, uchwała NSA w Warszawie z 5 lipca 1999r., OPS 16/98, ONSA 1999/4/119). Zatem merytoryczne rozpatrzenie przez organ odwoławczy odwołania złożonego przez nieuprawniony podmiot od decyzji administracyjnej dotknięte jest wadą kwalifikowaną w postaci rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, którą to wadliwość Sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę, niezależnie od oceny zasadności postawionych w skardze zarzutów. Jednakże w niniejszej sprawie rzecz jest bardziej skomplikowana, ponieważ skargę na decyzję złożyła także spółka a zatem teoretycznie wydawać by sią mogło, że sąd powinien stwierdzić nieważność decyzji w części. Możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji w części występuje jednak wówczas, gdy rozstrzygnięcie decyzji składa się z kilku elementów, z których każdy mógłby być przedmiotem rozstrzygnięcia w osobnej decyzji (elementy te mogą mieć samodzielny byt prawny), a treść wadliwego rozstrzygnięcia nie wywiera wpływu na treść pozostałych rozstrzygnięć zawartych w decyzji (J. Drachal, Orzeczenia sądowe (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zagadnienia wybrane, materiał na konferencję sędziów NSA, Popowo 20 - 22 października 2003, Warszawa 2003, s. 63 - 66). Na gruncie niniejszej sprawy nie istnieje możliwość rozstrzygnięcia w części, bowiem decyzja organu II instancji nie zawiera odrębnego rozstrzygnięcia dotyczącego uznania za stronę postępowania NFO. Dlatego, w ocenie Sądu, brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego w części w jakiej Fundusz był uznawany za podmiot, tak jak to wynikało z wniosku skargi Funduszu, bowiem decyzja nie zawierała odrębnego rozstrzygnięcia w przedmiocie uznania Funduszu za stronę i brak było możliwości odrębnego rozstrzygnięcia merytorycznego w żądanym przez Fundusz zakresie. Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. oznaczenie stron, sentencję decyzji i jej uzasadnienie. Powinna być skonstruowana w ten sposób aby nadawała się do wprowadzenia do obrotu prawnego i wykonania, tak jak w tym przypadku, ponieważ określa wysokość należności pieniężnej podlegającej egzekucji. Z treści decyzji organu odwoławczego, poza wskazaniem, że odbiorcą decyzji jest Narodowy Fundusz O., nie wynika aby podmiotowi temu przysługiwał przymiot strony. Dlatego wyeliminowanie ze skutkiem ex tunc zaskarżonej decyzji w części uznającej Fundusz za stronę było niemożliwe z powodów wskazanych wyżej a ponadto naruszałoby także prawo skarżącej Spółki do rozpoznania jej odwołania. Nie było także podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego całej decyzji, gdyż doprowadziłoby to do sytuacji w której sąd wyeliminowałby z obrotu prawnego z powodu rażącego naruszenia prawa decyzję w części nie obarczonej tą wadą. Dlatego Sąd uznał, że w tym przypadku należy uchylić zaskarżoną decyzję w całości celem umożliwienia organowi odwoławczemu wydania w odniesieniu do Funduszu odrębnego merytorycznego postanowienia w trybie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz ponownego rozpoznania odwołania Spółki. Co prawda Spółka nie podnosiła zarzutu naruszenia art. 28 K.p.a. to jednak skoro w uzasadnieniu odniosła się do kwestii legitymacji Funduszu, to Sąd stwierdza, zgodne z poglądami zaprezentowanymi wcześniej, że Spółka prawidłowo wywodziła, iż Funduszowi brak jest przymiotu strony. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Funduszu kwotę 25 022 zł a na rzecz Spółki kwotę 5 617 zł. Na kwotę 25 022 zł składało się wpis w wysokości 17 805 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 7200 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2a w zw. z § 6 Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz.U.2013.490 j.t.) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł. Na kwotę 5 617 zł. składało się: wpis – 2000 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3600 zł , zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.Dz.U.2013.461) i opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. O wstrzymaniu wykonania Sąd orzekł na postawie art. 152 p.p.s.a.