IV SA/Wa 2823/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołań B. S. oraz E. K. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...], ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji, polegającej na przebudowie, wraz ze zmianą sposobu użytkowania przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji budynku, zmiany geometrii dachu, umożliwiającymi wykorzystanie przestrzeni istniejącego strychu na funkcję mieszkalną, planowanej do realizacji na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono następujący stan sprawy. W dniu 22 lipca 2014 r. [...] Sp. z o.o. złożyła wniosek, kilkukrotnie uzupełniany, o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na przebudowie, wraz ze zmianą sposobu użytkowania przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji budynku, zmiany geometrii dachu, umożliwiającymi wykorzystanie przestrzeni istniejącego strychu na funkcję mieszkalną, planowanej do realizacji na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Nr [...][...] Konserwator Zabytków uzgodnił przedstawioną decyzję o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji.  Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...] Prezydent [...] ustalił warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania ternu dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji - dochowując ustawowo określonego terminu - odwołanie złożyły B. S. i E. K. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, iż w toku postępowania organ pierwszej instancji nie ustalił następców prawnych J. K., K. Z. i A. K. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...] Prezydent [...] ustalił warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania ternu. Od powyższej decyzji odwołania złożyły B. S. oraz E. K., podnosząc m.in., iż dane wskazują na planowane nadbudowanie nad istniejącą kondygnacją kolejnej kondygnacji lub kolejnych kondygnacji o łącznej wysokości ok. 5,7 metra. Podniesienie południowej ściany szczytowej o ok. 5,7 metra wskazuje na nadbudowę, a nie przebudowę jak wynika z decyzji. Zdaniem odwołując się jest to zakamuflowana nadbudowa. Umożliwienie wykorzystania przestrzeni istniejącego strychu na funkcję mieszkalną nie wymaga podniesienia dachu aż o 5,7 metra, ponieważ obecnie w znacznej części wysokość strychu pozwala na normalne użytkowanie go i po adaptacji przeznaczenie na funkcje mieszkalne be zmiany geometrii dachu. Podane w ww. decyzji parametry inwestycji wg wniosku są nieprecyzyjne. Powierzchnia budynku po obrysie dzierżawiona od [...] wynosi 418 m², a nie jak podano we wniosku ok. 430 m². Aktualna powierzchnia użytkowa budynku, włączając istniejący strych, wynosi 2 157 m², a nie jak podano we wniosku 2 680 m². Różnica pomiędzy faktyczną powierzchnią użytkowa a podaną we wniosku wynosi 523 m² (2 680 m² - 2 157 m²) czyli więcej niż powierzchnia istniejącego strychu. Ponieważ strych jest jednopoziomowy to jego powierzchnia nie może być większa niż obrys budynku czyli 418 m. Dodatkowo, oprócz podanej istniejącej powierzchni użytkowej 2 680 m², projektowane jest ok. 464 m² dodatkowej powierzchni, co przy zróżnicowanym kącie nachylenia połaci dachowej wskazuje na dobudowę co najmniej jednej dodatkowej kondygnacji. Zgodnie z podanymi parametrami inwestycji powierzchnia użytkowa po przebudowie będzie wynosiła 3 144 m² (2 680 m2 + 464 m²) czyli o 987 m² (3 144 m2 -2 157 m²) więcej niż obecnie istniejąca powierzchnia wraz ze strychem. Jeżeli powierzchnia jednej kondygnacja nie może być większa niż obrys budynku czyli 418 m², to podane liczby wskazują na dobudowę, oprócz istniejącego strychu, dwóch kondygnacji o powierzchni 418 m² i jednej kondygnacji o powierzchni 151 m² lub inny podział powierzchni pomiędzy minimum trzema kondygnacjami oprócz istniejącego strychu. Zgodnie z parametrami inwestycji powierzchnia zabudowy istniejąca i projektowana jest taka sama czyli ok. 430 m². Podanie większej powierzchnio ok. 12 m², niż faktyczny obrys budynku (418 m²) może wskazywać nadbudowę, wykraczającą poza obrys budynku, ale tylko o 12 m², co przy wzroście powierzchni użytkowej o 987 m², nadal daje co najmniej trzy dodatkowe kondygnacje, oprócz istniejącego strychu, chyba że nadbudowa znacznie przekracza obrys budynku. SKO wskazało w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, że w wyroku z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1440/05, publ. ONSA i WSA 2007r. Z. 6 , poz. 143 s. 151 NSA stwierdził, iż działka sąsiednia powinna być zabudowana w taki sposób, że zabudowa ta umożliwia określenie wymagań nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu w najbliższej okolicy. W przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie chodzi o oto, by nowa zabudowa była odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale o to, by możliwe było określenie cech nowej zabudowy, która ma być kontynuacją czyli zachowaniem charakteru zabudowy. Odnosząc się do warunku określonego w pkt 1, organ stwierdził, iż ocena spełnienia tego warunku winna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W § 2 pkt 2 i 3 ww. rozporządzenia podana jest definicja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz definicja cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast § 3 wskazuje na konieczność dokonania analizy funkcji i cech oraz sposobu ich dokonania. Wszelkie wątpliwości w stosowaniu przepisów ustawy (gdy organ nie jest w stanie bezspornie wykazać sprzeczności planowanej inwestycji z konkretnym przepisem prawa), należy interpretować na korzyści inwestora. Organ ustalający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, jest władny wydać decyzję odmowną (odmawiająca ustalenia tych warunków) tylko w przypadku gdy planowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Jak już wskazano, iż przyjęta przez ustawodawcę zasada kontynuacji winna być rozumiana szeroko i nie może być traktowana jako zasada opierająca się na bezwzględnym "podobieństwie", w zakresie funkcji i charakterystyki do istniejącej zabudowy. W świetle akt sprawy, organ I instancji wytyczył obszar analizowany i dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wytyczył obszar analizowany i dokonał analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ I instancji dokonując analizy brał pod uwagę nie tylko działki bezpośrednio sąsiadujące z działkami na których planowana była inwestycja ale także inne działki, znajdujące się w wytyczonym obszarze analizowanym. W części tekstowej analizy wskazano, iż na terenie objętym wnioskiem obecnie znajduje się przedwojenna kamienica mieszkalna z usługami w parterze. Jest ona ocalałą częścią (lewym skrzydłem) budynku z lat 1913-15 i pozostałością po dawnej, położonej wzdłuż ul. [...], zwartej pierzei zabudowy, która uległa zniszczeniu w trakcie II Wojny Światowej. Wnioskodawca przewidział przebudowę, wraz ze zmianą sposobu użytkowania przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji, zmianą geometrii dachu, umożliwiającymi wykorzystanie strychu na mieszkalnia. Dokonując ww. oceny, SKO miało na uwadze wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 516/13 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. II OSK 2252/13 wydany w sprawie obejmującej prawie tożsamą inwestycję (różnica w geometrii dachu). Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a". orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podmioty te są zatem faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu związane. W uzasadnieniu rzeczonego wyroku WSA w Warszawie wskazał, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył inwestycji, która polegać ma adaptacji przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji w budynku, ze zmianą geometrii dachu (kąta nachylenia połaci dachowej), w zakresie umożliwiającym wykorzystanie istniejącego strychu jako pełnowartościowej przestrzeni mieszkalnej nieprzekraczającej wysokością gabarytów wysokościowych istniejącej maszyno Królewskiej 23. Z załączonej do decyzji organu I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że zlokalizowane w analizowanym obszarze działki zabudowane, dostępne z tej samej drogi publicznej, zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji. Jedną z istniejących na tym obszarze funkcji jest zabudowa mieszkaniowa. Tym samym, wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącą aktualne przeznaczenie terenu pozwala na ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Odnosząc się zaś do kwestii gabarytów planowanej inwestycji (wysokości, szerokości elewacji frontowej) organ uznał, iż przyjęte w decyzji wielkości w ocenie Sądu wyznaczono w sposób zgodny z prawem. W ocenie Sądu również pozostałe wskaźniki wyznaczone zostały zgodnie z przepisami prawa, tym samym nie można zarzucić zaskarżonej decyzji, iż wydana została z naruszeniem prawa. Na rozstrzygnięcie w tym zakresie, wbrew zarzutom skargi, nie ma zaś wpływu podniesiona przez skarżącą, już na etapie odwołania okoliczność, podania błędnych danych we wniosku w zakresie m.in. powierzchni działki, na której usytuowany jest budynek i powierzchni użytkowej budynku. Planowana inwestycja nie dotyczy budowy nowego budynku na niezagospodarowanej działce. Realizowana ona ma być na dachu już istniejącego budynku, którego gabaryty: szerokość, wysokość określają jej maksymalny zakres. Podane w decyzji organu I instancji wskaźniki dotyczące inwestycji, w ocenie Sądu, pozwalają zaś na jej wykonanie zgodnie z wymogami ładu przestrzennego oraz wytycznymi Konserwatora Zabytków, na wskazanej w decyzji działce gruntu. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż organy błędnie przyjęły, że planowana inwestycja polega na adaptacji a nie nadbudowie dachu, Sąd wyjaśnił, iż postępowanie o wydanie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, oznacza to, że zakres tegoż postępowania określa wnioskodawca, skoro zatem w ocenie wnioskodawcy chce on dokonać "adaptacji ostatniej kondygnacji budynku wraz ze zmianą geometrii dachu...", to obowiązkiem organu było ustalenie warunków na jakich takie zamierzenie inwestor może zrealizować, co też w rozpoznawanej sprawie organ uczynił. Mając na uwadze wskazany powyżej wnioskowy charakter postępowania o ustalenie warunków zabudowy Sąd wskazał, iż uprawnieniem wnioskodawcy jest dokonywanie korekt, uzupełnień wniosku w trakcie trwania postępowania, tj. do momentu wydania decyzji. Z uprawnieniem tym wiążą się jednak także obowiązki dla organu, który zobligowany jest je uwzględniać, a niejednokrotnie, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie ponawiać przeprowadzone już czynności np. uzgodnieniowe. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej, iż w rozpoznawanej sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), określanej dalej jako K.p.a., poprzez wielokrotne zwracanie się do Konserwatora zabytków w celu określenia dopuszczalnych warunków na jakich może być zrealizowane planowane zamierzenie. W ocenie Sądu w sytuacji gdy przedmiotem uzgodnienia jest inwestycja realizowana w odniesieniu do budynku podlegającego ochronie konserwatorskiej, organ ustalający warunki zabudowy bez wątpienia musi wykazać się szczególną ostrożnością. Nie można mu więc zarzucić , iż w tym celu wielokrotnie zasięga opinii konserwatora zabytków. Organ musi bowiem w tym postępowaniu wyważyć interes wnioskodawcy oraz społeczny wynikający z uznania danego budynku z obiekt podlegający ochronie, a więc służący dobru społecznemu. Ponadto Sąd wyraził stanowisko, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 106 § 1, w zw. z art. 7 K.p.a. Organ I instancji wydał bowiem decyzję dopiero po uzyskaniu w sprawie merytorycznego uzgodnienia przez konserwatora zabytków. Naczelny Sad Administracyjny, oddalając skargę kasacją od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r., wskazał, iż za niezasadne należało uznać zarzuty zmierzające do podważenia prawidłowości stanowiska Sądu I instancji w kwestii prowadzonego przez organ postępowania uzgodnieniowego. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 60 ust. 1, w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), określanej dalej jako u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z .) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zgodnie z ust. 5 art. 53 u.p.z.p., uzgodnienia dokonywane są w trybie art. 106 k.p.a. Przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o warunkach zabudowy w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie. Wszystkie istotne zmiany w projekcie decyzji, w stosunku do poprzedniego projektu poddanego procedurze uzgodnieniowej wymagają powtórzenia tej procedury. Żaden przepis prawa nie wprowadza natomiast ograniczeń co do możliwości wielokrotnego występowania do konserwatora zabytków o uzgodnienie projektu decyzji. Brak zgody organu współdziałającego na pozytywne dla strony załatwienie sprawy jedynie wtedy oznacza konieczność wydania decyzji negatywnej, jeżeli w toku współdziałania między organami nie uda się wypracować takiego wariantu pozytywnego rozstrzygnięcia, który uzyska akceptację organu współdziałającego. Na etapie wystąpienia o uzgodnienie nie jest jeszcze przesądzone, jakie rozstrzygnięcie będzie ostatecznie zawarte w decyzji, jednakże organ prowadzący postępowanie główne musi przygotować projekt rozstrzygnięcia, podjęcie którego musi uzgodnić z organem współdziałającym. Projekt decyzji stanowi wstępną ocenę organu prowadzącego postępowanie główne, która może ulec zmianie w procesie uzgadniania z właściwym organem (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. A. Plucińskiej Filipowicz i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2014, s 432- 434). Skarżąca kasacyjnie formułując zarzuty nie dostrzega zatem, że procedura uzgadniania służy wypracowaniu rozwiązania, które zapewni zgodność zamierzenia z przepisami prawa, a kierowanie przez organ prowadzący postępowanie główne pism do organu współdziałającego stanowi część tej procedury. Niezrozumiałe jest także stwierdzenie skarżącej kasacyjnie, że pisma kierowane do organu konserwatorskiego miały charakter "nieoficjalny". Pisma te znajdują się w aktach sprawy i stanowią część materiału dowodowego. W ocenie NSA zasadnie również Sąd I instancji wyjaśnił, że postępowanie o wydanie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, co oznacza, że zakres tego postępowania określa wnioskodawca, który może skorygować żądanie na każdym etapie postępowania, do dnia wydania decyzji w sprawie. Inwestor określił zaś inwestycję jako adaptację przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji w budynku, ze zmianą geometrii dachu (kąta nachylenia połaci dachowej) w zakresie umożliwiającym wykorzystanie istniejącego strychu jako pełnowartościowej przestrzeni mieszkalnej nieprzekraczającej wysokością gabarytów wysokościowych istniejącej maszynowni dźwigu. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie warunków, na jakich takie zamierzenie inwestor może zrealizować. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że organy błędnie uznały, że zamierzenie inwestycyjne ma charakter adaptacji, a nie nadbudowy. Kwestie związane ze stanem technicznym budynku, w tym z nośnością konstrukcji całej kamienicy, nie podlegają badaniu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, tylko w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że wadliwie zaakceptował brak dokonania ustaleń przez organy w tym zakresie. Dalej Sąd zauważył, że w myśl art. 60 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (w tym, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm. oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków). Uzgodnienia, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. są formą wiążącego wpływania organu uzgadniającego na wydawanie aktów administracyjnych przez organ prowadzący postępowanie. Organ współdziałający nie prowadzi odrębnej sprawy administracyjnej, a postępowanie to ma charakter pomocniczego stadium postępowania w sprawie głównej rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. Uzgodnienia mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, dokonujących oceny zgodności z prawem zamierzeń, z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych. Organ prowadzący postępowanie w sprawie głównej (o ustalenie warunków zabudowy) nie może po raz kolejny analizować zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami uwzględnionymi przy uzgodnieniu (zasada nierozstrzygania w sprawie już rozstrzygniętej). Skoro tak to organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (w tzw. postępowaniu głównym), nie może sprawdzać czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 K.p.a. (wyrok NSA z 21 września 2005 r., II OSK 69/05, Lex, nr 194983). Organ podał, że w świetle akt sprawy projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został uzgodniony, postanowieniem [...] Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia uzgodnienioewego wskazano, iż - jak wynika z przesłanego projektu decyzji - planowana inwestycja obejmuje przebudowę, wraz ze zmianą sposobu użytkowania przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji budynku, zmianą geometrii dachu, umożliwiającymi wykorzystanie przestrzeni istniejącego strychu na funkcję mieszkalną w/w budynku. Ustalono następujące parametry inwestycji: wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (do gzymsu) liczona od poziomu chodnika w ulicy Królewskiej - bez zmian 28 m; wysokość całkowita budynku (w kalenicy dachu) w nawiązaniu do wysokości istniejącego szybu windowego max. 33,70 m. W stosunku do uzgodnionej postanowieniem nr [...] decyzji, zmianie uległa geometria dachu na dach wielospadowy ze spadkiem o zróżnicowanym nachyleniu połaci dachowych, od strony północnej (ul. [...]) i zachodniej kąt nachylenia 81%, od strony wschodniej kąt nachylenia 17,6%, również przy podniesieniu kalenicy do poziomu istniejącego szybu windowego. Do przedstawionych zmian organ ochrony konserwatorskiej odniósł się pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...], wydając zalecenia konserwatorskie dotyczące w/w inwestycji. W zaleceniach tych stwierdził, iż przedstawiony we wniosku nowy Projekt koncepcyjny z kwietnia 2014 r., przewiduje odsunięcie kalenicy dachu od elewacji frontowej, a tym samym zwiększenie kąta nachylenia połaci, przy zachowaniu ustalonej wysokości budynku 33,7 m. Po zapoznaniu się z nową koncepcją organ ochrony konserwatorskiej stwierdza, że zaproponowane działania nie wpłyną negatywnie na odbiór omawianego budynku. [...] Konserwator Zabytków po zapoznaniu się z w/w inwestycją stwierdził, iż jest zgodna ze stanowiskiem konserwatorskim zawartym w ww. piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. W ocenie organu konserwatorskiego - adaptacja poddasza w opisanej formie nie wpłynie negatywnie na wartości architektoniczne omawianego budynku jak również na relacje przestrzenne w jego najbliższym otoczeniu. W ocenie organu ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, wyrażona w tym ostatecznym postanowieniu, z przepisami wchodzącymi w zakres tego uzgodnienia, jest wiążąca w sprawie. Dodatkowo organ zauważył, że zarzuty B. S., zawarte w odwołaniu od zaskarżonej decyzji są tożsame z jej zarzutami podniesionymi w skardze, która została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 516/13. Powyższy wyrok odnosi się do kwestii podnoszonych w odwołaniu E. K. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego, w którym organ bada zamierzenie inwestycyjne w kontekście ładu przestrzennego, czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować, bez obrazy przepisów prawa. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Dopiero organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę będzie oceniał, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w prawie budowlanym i przepisach szczególnych, wydanych na jego podstawie (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r., II OSK 251/07, Lex nr 504825, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 lipca 2010 r., II SA/Ol 140/10, Lex nr 674297). Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwolenie na budowę, do którego należy wszechstronna ocena, czy projektowany obiekt odpowiada warunkom, wynikającym z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 252/05 LEX nr 191978). W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, E. K. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. 59 ust 1, art. 60 oraz art. 61 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w szczególności poprzez przyjęcie, że aktualna analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pozwala na określenie parametrów, które ma spełniać planowana inwestycja w zakresie cech zabudowy i zagospodarowania terenu zdefiniowanych w § 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Ponadto wskazała na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, tj. art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego Wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności do wyjaśnienia rozbieżności w podanych we wniosku parametrów inwestycji z powierzchnią budynku i planowanymi pracami, art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nieustalenia czy planowana inwestycja polegać będzie na przebudowie czy nadbudowie, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie wraz ze zmianą Sposobu użytkowania przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji budynku, zmiany geometrii dachu, umożliwiającymi wykorzystanie przestrzeni istniejącego strychu na funkcję mieszkalną, planowanej do realizacji na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmownej. W dniu [...] sierpnia 2016 r. SKO w [...] w sprawie znak: [...] wydało decyzję, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji, polegającej na przebudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji budynku, zmiany geometrii dachu, umożliwiającymi wykorzystanie przestrzeni istniejącego strychu na funkcję mieszkalną, planowanej do realizacji na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...]. Zdaniem skarżącej nie zostały spełnione wszystkie warunki określone w art. 59 ust 1, art. 60 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca wskazała, że strony podnosiły w trakcie postępowania, że powierzchnia budynku po obrysie dzierżawiona od [...] wynosi 418 m², zaś we wniosku podano ok 430 m². Aktualna powierzchnia użytkowa budynku, włączając istniejący strych to 2 157 m², natomiast we wniosku błędnie wskazano 2 680 m². Różnica w podanych wielkościach Hanowi 523 m², co przewyższa powierzchnię istniejącego strychu. Oprócz podanej powierzchni 2680 m² projektowane jest ok 464 m² dodatkowej powierzchni. Zgodnie z podanymi parametrami inwestycji powierzchnia użytkowa po przebudowie będzie wynosiła 1144 m² czyli o 987 m² więcej, niż obecnie. Mając na uwadze, że powierzchnia jednej kondygnacji nie może być większa od obrysu budynku czyli 418 m², to planowana inwestycja znacząco przekracza swój zakres określony we wniosku jako przebudowa. Wielkości podane przez wnioskodawcę różnią się od rzeczywistych wartości. Kwestia ta nie została wyjaśniona przez organ, na którym ciąży obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Skutkiem uchybienia organu w zakresie ustalenia właściwych paramentów dotyczących inwestycji jest wydanie decyzji, której podstawą są błędne ustalenia dotyczące de facto nieistniejących powierzchni, na których wnioskodawca ma realizować zamierzenia inwestycyjne. Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Organ jest związany złożonym wnioskiem i w jego zakresie dokonuje niezbędnych ustaleń. Jednakże w niniejszej sprawie organ nie podjął działań mających na celu ustalenie rzeczywistego charakteru inwestycji. Skarżąca się podniosła, że strony wskazywały na różnice w powierzchniach podanych we wniosku. Różnice są na tyle znaczące, powinny spowodować po stronie organu podjęcie dodatkowych czynności mających na MU wyjaśnienie charakteru inwestycji. We wniosku zostały wskazane ze prace mające polegać na przebudowie wraz ze zmianą sposobu użytkowania przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji budynku, zmiany geometrii dachu, umożliwiającymi wykorzystanie przestrzeni istniejącego strychu na funkcję mieszkalną. Jednakże porównanie wielkości podanych we wniosku pozwala stwierdzić, ze wnioskodawca planuje nadbudowę nad istniejącą kondygnacją kolejnej kondygnacji o łącznej wysokości 5,7 m. Wysokość budynku obecnie wraz z ostatnią kondygnacją wynosi 28 m, zaś szyb windowy kończy się na wysokości 33,7 m. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na adaptacji przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji w budynku, ze zmianą geometrii dachu (kąta nachylenia połaci dachowej), w zakresie umożliwiającym wykorzystanie istniejącego strychu jako pełnowartościowej przestrzeni mieszkalnej nieprzekraczającej wysokością gabarytów wysokościowych istniejącej maszynowni dźwigu, planowanej do realizacji na działce nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...], na terenie Dzielnicy [...]. Generalną zasadą, którą muszą się kierować organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy, jest konieczność uwzględnienia wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury a także walorów architektonicznych i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.), przy czym pojęcie ładu przestrzennego obejmuje ukształtowanie przestrzeni, które uwzględnia m.in. uwarunkowania kompozycyjno - estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z art. 56, w zw. z art. 64 ustawy, organ nie może jednak odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji jest zaś możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., tj.: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Przekładając powyższe na stan przedmiotowej sprawy - w ocenie Sądu - organ drugiej instancji wbrew zarzutom skargi nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując powyższej oceny, Sąd miał na uwadze wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 516/13 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2252/13, które wydane zostały w sprawie obejmującej prawie tożsamą inwestycję (różnica w geometrii dachu). Odnosząc się zaś do kwestii gabarytów planowanej inwestycji (wysokości, szerokości Sądy uznały w ww. wyrokach, iż przyjęte w decyzji wielkości w ocenie Sądu wyznaczono w sposób zgodny z prawem. W ocenie Sądów również pozostałe wskaźniki wyznaczone zostały zgodnie z przepisami prawa, tym samym nie można zarzucić zaskarżonej decyzji, iż wydana została z naruszeniem prawa. Na rozstrzygnięcie w tym zakresie, wbrew zarzutom skargi, nie ma zaś wpływu podniesiona przez skarżącą już na etapie odwołania okoliczność, podania błędnych danych we wniosku w zakresie m.in. powierzchni działki na której usytuowany jest budynek i powierzchni użytkowej budynku. Planowana inwestycja nie dotyczy budowy nowego budynku na niezagospodarowanej działce. Realizowana ona ma być na dachu już istniejącego budynku, którego gabaryty - szerokość, wysokość określają jej maksymalny zakres. Podane w decyzji organu I instancji wskaźniki dot. inwestycji. W ocenie Sądu pozwalają zaś na jej wykonanie zgodnie z wymogami ładu przestrzennego oraz wytycznymi Konserwatora Zabytków, na wskazanej w decyzji działce gruntu. W wyżej wymienionych wyrokach kwestie przytoczone przez skarżącą zostały już przesądzone. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył inwestycji, która polegać ma adaptacji przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji w budynku, ze zmianą geometrii dachu (kąta nachylenia połaci dachowej) w zakresie umożliwiającym wykorzystanie istniejącego strychu jako pełnowartościowej przestrzeni mieszkalnej nieprzekraczającej wysokością gabarytów wysokościowych istniejącej maszynowni dźwigu, planowanej do realizacji na działce nr [...], z obrębu [...], przy ul. [...]. Z załączonej do decyzji organu I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że zlokalizowane w analizowanym obszarze działki zabudowane, dostępne z tej samej drogi publicznej, zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji. Jedną z istniejących na tym obszarze funkcji jest zabudowa mieszkaniowa. Ponadto podkreślić należy, ż taką funkcję posiada obecnie budynek, objęty planowaną inwestycją. Tym samym, wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącą, aktualne przeznaczenie terenu pozwala na ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji . Odnosząc się zaś do kwestii gabarytów planowanej inwestycji (wysokości, szerokości elewacji frontowej) uznać należy, iż przyjęte w decyzji wielkości w ocenie Sądu wyznaczono w sposób zgodny z prawem. Zgodnie z § 6 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, przy czym dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Analiza załączonych do akt sprawy dokumentów w tym analizy funkcji i cech zabudowy wskazuje, iż z uwagi na charakter inwestycji szerokość elewacji frontowej nie ulegnie zmianie i wynosić będzie tle co istniejący budynek na dachu którego planowana jest inwestycja. Odnośnie zaś do ustalonej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, to wynosi ona od 15 do 28 m. Organ ustalił przy tym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - bez zmian - 28 m, wskazując, iż zgodnie z wytycznymi konserwatorskimi istnieje możliwość adaptacji strychu przy podniesieniu kalenicy dachu ww. kamienicy do wysokości szybu windowego max 33,7 m. Mając na uwadze stan historyczny kamienicy organ, ustalając geometrię dachu, wskazał na dach trójpołaciowy o kącie nachylenia połaci dachowej 47%, przy podniesieniu kalenicy do poziomu istniejącego szybu windowego bez radykalnego podniesienia ścian szczytowych. Organ wskazał także, iż z uwagi na wyeksponowaną oraz dominującą lokalizację w historycznej części miasta oraz fakt, iż wnioskowany budynek jest jedyną pozostałością po przedwojennej, zwartej zabudowie południowej pierzei ul. [...], należy szczególnie zadbać o spójne z budynkiem zakomponowanie przestrzenne poddasza na podstawie warunków [...] Konserwatora Zabytków. W ocenie Sądu również pozostałe wskaźniki wyznaczone zostały zgodnie z przepisami prawa, tym samym nie można zarzucić zaskarżonej decyzji, iż wydana została z naruszeniem prawa. Na rozstrzygnięcie w tym zakresie wbrew zarzutom skargi, nie ma zaś wpływu podniesiona przez skarżącą już na etapie odwołania okoliczność, podania błędnych danych we wniosku w zakresie m.in powierzchni działki na której usytuowany jest budynek i powierzchni użytkowej budynku. Planowana inwestycja nie dotyczy budowy nowego budynku na niezagospodarowanej działce. Realizowana ona ma być na dachu już istniejącego budynku, którego gabaryty: szerokość, wysokość określają jej maksymalny zakres. Podane w decyzji organu I instancji wskaźniki dot. inwestycji w ocenie Sądu pozwalają zaś na jej wykonanie zgodnie z wymogami ładu przestrzennego oraz wytycznymi Konserwatora Zabytków, na wskazanej w decyzji działce gruntu. Zgodnie z art. 60 ust. 1, w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zgodnie z ust. 5 art. 53 u.p.z.p., uzgodnienia dokonywane są w trybie art. 106 K.p.a. Przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o warunkach zabudowy w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego, jako wiążące rozstrzygnięcie. Wszystkie istotne zmiany w projekcie decyzji, w stosunku do poprzedniego projektu poddanego procedurze uzgodnieniowej wymagają powtórzenia tej procedury. Żaden przepis prawa nie wprowadza natomiast ograniczeń co do możliwości wielokrotnego występowania do konserwatora zabytków o uzgodnienie projektu decyzji. Brak zgody organu współdziałającego na pozytywne dla strony załatwienie sprawy jedynie wtedy oznacza konieczność wydania decyzji negatywnej, jeżeli w toku współdziałania między organami nie uda się wypracować takiego wariantu pozytywnego rozstrzygnięcia, który uzyska akceptację organu współdziałającego. Na etapie wystąpienia o uzgodnienie nie jest jeszcze przesądzone, jakie rozstrzygnięcie będzie ostatecznie zawarte w decyzji, jednakże organ prowadzący postępowanie główne musi przygotować projekt rozstrzygnięcia, podjęcie którego musi uzgodnić z organem współdziałającym. Projekt decyzji stanowi wstępną ocenę organu prowadzącego postępowanie główne, która może ulec zmianie w procesie uzgadniania z właściwym organem (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. A. Plucińskiej-Filipowicz i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2014, s. 432-434). Skarżąca kasacyjnie formułując zarzuty nie dostrzega zatem, że procedura uzgadniania służy wypracowaniu rozwiązania, które zapewni zgodność zamierzenia z przepisami prawa, a kierowanie przez organ prowadzący postępowanie główne pism do organu współdziałającego stanowi część tej procedury (tak NSA w wyroku z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2252/13, CBOSA). Niezrozumiałe jest także stwierdzenie skarżącej, że pisma kierowane do organu konserwatorskiego miały charakter nieoficjalny". Pisma te znajdują się w aktach sprawy i stanowią część materiału dowodowego. Postępowanie o wydanie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, co oznacza, że zakres tego postępowania określa wnioskodawca, który może skorygować żądanie na każdym etapie postępowania, do dnia wydania decyzji w sprawie. Inwestor określił zaś inwestycję jako adaptację przestrzeni istniejącej ostatniej kondygnacji w budynku, ze zmianą geometrii dachu (kąta nachylenia połaci dachowej) w zakresie umożliwiającym wykorzystanie istniejącego strychu, jako pełnowartościowej przestrzeni mieszkalnej nieprzekraczającej wysokością gabarytów wysokościowych istniejącej maszynowni dźwigu. Obowiązkiem organu było zatem ustalenie warunków, na jakich takie zamierzenie inwestor może zrealizować. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że organy błędnie uznały, że zamierzenie inwestycyjne ma charakter adaptacji, a nie nadbudowy. Organ ustalający warunki zabudowy nie jest także kompetentny i uprawniony do dokonywania oceny stanu technicznego istniejącego budynku po kątem możliwości realizacji planowanej inwestycji. Wydając decyzję o warunkach zabudowy bada on jedynie, czy planowana przez inwestora budowa odpowiada charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Kwestie związane ze stanem technicznym budynku, w tym z nośnością konstrukcji całej kamienicy, nie podlegają badaniu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, tylko w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, nie można zatem zarzucić organowi, że wadliwie zaakceptował brak dokonania ustaleń przez organy w tym zakresie. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż organy błędnie przyjęły, że planowana inwestycja polega na adaptacji a nie nadbudowie dachu, należy wskazać, iż postępowanie o wydanie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, oznacza to, że zakres tegoż postępowania określa wnioskodawca, skoro zatem w ocenie wnioskodawcy chce on dokonać adaptacji ostatniej kondygnacji budynku wraz ze zmianą geometrii dachu...", to obowiązkiem organu było ustalenie warunków na jakich takie zamierzenie inwestor może zrealizować, co też w rozpoznawanej sprawie organ uczynił. Mając na uwadze wskazany powyżej wnioskowy charakter postępowania o ustalenie warunków zabudowy należy wskazać, iż uprawnieniem wnioskodawcy jest dokonywanie korekt, uzupełnień wniosku w trakcie trwania postępowania tj. do momentu wydania decyzji. Z uprawnieniem tym wiążą się jednak także obowiązki dla organu, który zobligowany jest je uwzględniać a niejednokrotnie, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie ponawiać przeprowadzone już czynności np. uzgodnieniowe. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej, iż w rozpoznawanej sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 6 i 8 K.p.a poprzez wielokrotne zwracanie się do Konserwatora zabytków w celu określenia dopuszczalnych warunków na jakich może być zrealizowane planowane zamierzenie. W ocenie Sądu w sytuacji gdy przedmiotem uzgodnienia jest inwestycja realizowana w odniesieniu do budynku podlegającego ochronie konserwatorskiej, organ ustalający warunki zabudowy bez wątpienia musi wykazać się szczególną ostrożnością. Nie można mu więc zarzucić, iż w tym celu wielokrotnie zasięga opinii konserwatora zabytków. Organ musi bowiem w tym postępowaniu wyważyć interes wnioskodawcy oraz społeczny wynikający z uznania danego budynku z obiekt podlegający ochronie, a więc służący dobru społecznemu. Dodatkowo należy podnieść, iż bez wątpienia pierwsze uzgodnienie organu konserwatorskiego z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w rozpoznawanej sprawie było negatywne. Z treści tegoż postanowienie wynika jednak, iż odmowa nastąpiła ze względów formalnych a nie merytoryczny, bowiem projekt decyzji nie określał geometrii dachu, co wzbudziło wątpliwości Konserwatora co do przyszłych rozwiązań projektowych związanych z inwestycją i ich realnego wpływu na wartości zabytkowe obiektu oraz jego otoczenia. Na skutek uzupełnienia wniosku w w/w zakresie organ sporządził nowy projekt decyzji zawierający dane dotyczące geometrii dachu, który z uwagi na wprowadzone zmiany zobligowany był przedłożyć do ponownego uzgodnienia przez konserwatora zabytków, co też uczynił. Decyzja ta została zaś uzgodniona przez konserwatora pozytywnie - postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...]. Podkreślić przy tym należy, iż z treści tegoż uzgodnienia wynika wprost, że zaproponowane ukształtowanie połaci dachowych stanowi nawiązanie do pierwotnego wyglądu dachu budynku. Zdaniem [...] Konserwatora Zabytków jest ono rozwiązaniem neutralnych dla historycznej bryły budynku i pozwoli na utrzymanie poprawnych proporcji i kompozycji jego elewacji. Tym samym w ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 106 § 1 w za. z art. 7 k.p.a. Organ I instancji wydał bowiem decyzję dopiero po uzyskaniu w sprawie merytorycznego uzgodnienia przez konserwatora zabytków. Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 K.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., a strona wbrew podnoszonym zarzutom miała możliwość brania udziału w postępowaniu - przed wydaniem decyzji przez organ I instancji jej pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy i nie wniósł żadnych uwag. Ponadto organy dokonały oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 K.p.a. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniu strony Skarżącej organy w ocenie Sądu wyjaśniły i rozpatrzyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zarzuty B. S. zawarte w odwołaniu od zaskarżonej decyzji są tożsame z jej zarzutami podniesionymi w skardze, która została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 516/13. Jak wskazano powyższy wyrok porusza kwestie podnoszone w odwołaniu E. K. Wobec powyższego nie zachodziły podstawy, pozwalające na uznanie za zasadne zarzutów skargi. Dodatkowo należy zauważyć, że w sytuacji, w której doszło do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy brak jest podstaw, aby skutecznie zarzucać naruszenie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1, w zw. z art. 52 u.p.z.p., jak i naruszenie wyłącznie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. (tak NSA w wyroku z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2252/13, CBOSA). Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i w tym stanie rzeczy WSA w Warszawie - na mocy art. 151 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji .