IV SA/Wa 2829/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skarg [...] Parku Krajobrazowego, B. K. i S. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargi - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], którym odmówiono uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...], obręb ewid. K., gmina R. i uzgodnił realizację planowanej inwestycji. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy R. pismem z dnia 11 marca 2008 r. wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w O. o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] położonej w obrębie K., gmina R. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Wojewoda [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, stwierdzając, że inwestycja jest sprzeczna z celami ochrony przyrody [...] Parku Krajobrazowego. W związku z lokalizacją inwestycji – poza zwartą zabudową wsi K.– ma ona stanowić zagrożenie dla ciągłości chronionych ekosystemów, siedlisk, a także realizacji zadań, jakim ma służyć park krajobrazowy. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał, że organ I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie nie oparł się na przepisach materialnych z zakresu ochrony przyrody, dających podstawę do jego podjęcia. Nie wskazał wprost żadnego z zakazów wymienionych w rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz..Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), który miałby zostać naruszony na skutek realizacji planowanej inwestycji. Wskazanie na zagrożenie, jakie planowana inwestycja ma nieść dla ciągłości chronionych ekosystemów i siedlisk, bez jego konkretyzacji, i tylko w oparciu o fakt, że inwestycja ta zostanie zrealizowana poza obszarem zwartej zabudowy, nie może być podstawą do uznania tego domniemania jako wykazania niezgodności planowanej inwestycji z zakazami obowiązującymi na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Cele ochrony [...] Parku Krajobrazowego nie mogą stanowić samoistnej podstawy do wydania negatywnego stanowiska w sprawie. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że działka inwestycyjna nr [...], obręb ewid. K., położona jest na terenie gminy R. Obszar ten objęty jest ochroną wynikającą z przepisów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Przedmiotowa działka znajduje się równocześnie w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza [...]" (kod obszaru: PLB [...]), ustanowionym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 229, poz.2313, ze zm.). Działka ta położona jest także przy granicy projektowanego obszaru siedlisk Natura 2000 "Ostoja [...]" (kod obszaru: PLH [...]). Regulacje prawne w zakresie wyżej wymienionych form ochrony przyrody stanowią podstawę oceny projektu decyzji przekazanego przez Burmistrza Miasta i Gminy R. W rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego określone zostały m.in. zakazy w celu ochrony Parku. Zakazy te stanowią jedyny instrument prawny z zakresu ochrony przyrody, jakim może posłużyć się organ ochrony przyrody, odmawiając uzgodnienia realizacji inwestycji na terenie parku krajobrazowego. W ocenie Dyrektora, charakter i miejsce lokalizacji planowanej inwestycji nie dają podstaw do uznania jej za sprzeczną z zakazami obowiązującymi w [...] Parku Krajobrazowym. Teren planowanej inwestycji położony jest również na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza [...]" oraz przy granicy projektowanego specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 "Ostoja [...]". Należało zatem rozważyć, czy zgodnie z art. 33 ustawy o ochronie przyrody, planowana inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Obszar specjalnej ochrony ptaków Puszcza [...] ustanowiony został dla niektórych z gatunków wymienionych w załączniku 1 Dyrektywy Rady z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (79/409/EWG). Budowa budynku jednorodzinnego nie będzie miała, w ocenie organu II instancji, znaczącego wpływu na gatunki, dla ochrony których utworzono ten obszar. Inwestycja ta planowana jest do realizacji na użytku ornym, z założenia wykorzystywanym w sposób ciągły przez człowieka pod uprawy. Jego zabudowa nie będzie się więc wiązać z niekorzystną zmianą dla gatunków ptaków występujących na terenie Puszczy [...]. Powierzchnia działki przeznaczonej pod planowaną inwestycję to 0,09 ha. Nie ma również podstaw do uznania planowanej inwestycji za negatywnie wpływającą na projektowany specjalny obszar ochrony siedlisk Natura 2000 "Ostoja [...]" (kod obszaru: PLH [...]). Realizacja planowanej inwestycji nie będzie wiązać się ze zniszczeniem siedlisk objętych ochroną. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. wnieśli [...] Park Krajobrazowy oraz B. i S. K. Skarżący [...] Park Krajobrazowy zaskarżonemu postanowieniu zarzucił w szczególności, że: - teren inwestycji położony jest w otwartym terenie polnym poza wszelką zabudową, w kompleksie łąk i pastwisk, sam obejmując aktualnie nieużytek; - rejon ten, to ważne tereny żerowiskowe dla lokalnych populacji rzadkich ptaków chronionych, jak kania ruda, orlik krzykliwy, błotniak stawowy, żuraw i bocian biały – gatunków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej EWG /UE z 1992 r. – jest to także biotop lęgowy derkacza; - niezrozumiałym jest argument, że planowana inwestycja nie będzie miała żadnego wpływu na wymienione ptaki; - teren inwestycji znajduje się również na szlaku migracji i bytowania innych grup zwierząt, w tym ssaków, gadów i płazów; - lokalizacja planowanych budynków dotyczy miejsca otwartego w oddaleniu od jednostek osadniczych; - realizacja inwestycji bezpowrotnie zniszczy walory otwartego krajobrazu polnego, pochodzenia polodowcowego tej części Parku oraz ewidentnie stworzy precedens do zabudowy wszystkich terenów otwartych Parku, co jest złamaniem art.5 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Natomiast skarżący B. i S. K. podnieśli, że zaskarżone postanowienia narusza art. 33 ust.1 i 2 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 96 ust.1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 106 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargi Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargi B. K. i S. K. oraz [...] Parku Krajobrazowego wyrokiem z dnia 28 grudnia 2010 r., wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 602/10, uchylił zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że z art. 33 ustawy o ochronie przyrody nie wynika zakaz podejmowania przedsięwzięć, które oddziaływałyby na obszar Natura 2000 w jakikolwiek negatywny sposób, a wyłącznie takich przedsięwzięć, które oddziaływałyby na ten obszar w sposób znacząco negatywny. W świetle powyższego nie sposób odmówić trafności spostrzeżeniu organu odwoławczego, że biorąc pod uwagę wyłącznie charakter i niewielkie rozmiary planowanej inwestycji nie jest ona w stanie samodzielnie wpłynąć na obszar Natura 2000 w sposób znacząco negatywny. Jednakże organ nie rozważył negatywnego oddziaływania na obszar chroniony, który wyniknąłby z jego zabudowy i nie wykazał, że pozytywne uzgodnienie planowanej inwestycji nie pociągnie za sobą ryzyka umożliwienia dalszej zabudowy obszaru chronionego w sposób, który negatywne oddziaływanie by spowodował. Ponadto organ nie wyjaśnił, jakie gatunki ptaków chronionych występują na obszarze, na którym położony jest teren inwestycji. Na skutek skargi kasacyjnej inwestora L. S., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1073/11 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 602/10 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temuż Sądowi. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że projektowane przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego charakter i niewielkie rozmiary danego obiektu budowlanego nie może samodzielnie negatywnie oddziaływać w sposób znaczący na obszar Natura 2000 w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Natomiast, nie podzielił stanowiska Sądu I instancji, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie uwzględnił przyszłych (potencjalnych) zagrożeń mogących w przyszłości wystąpić na tym obszarze, które razem z tym przedsięwzięciem mogłyby negatywnie oddziaływać na cele ochrony danego obszaru Natura 2000. Nie jest bowiem możliwe dookreślenie, kiedy i jakie przedsięwzięcia, które nie są jeszcze obecnie na dzień wydania zaskarżonego postanowienia organu II instancji nawet w jakikolwiek sposób oznaczone – co do charakteru i rozmiaru – mogłyby spowodować negatywne oddziaływanie na dany obszar Natura 2000 w stopniu znaczącym, o którym stanowi przepis art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także stanowiska Sądu I instancji, że pozytywne uzgodnienie danej decyzji o warunkach zabudowy mogłoby stworzyć "precedens do zabudowania w przyszłości działek, w pierwszej kolejności bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, a następnie dalszych działek z okolicy", biorąc pod uwagę zasadę równości wobec prawa. Należy bowiem zaznaczyć, że realizacja każdej kolejnej budowli na tym terenie będzie poddana ustawowo wymaganej ocenie pod względem oddziaływania na środowisko, w tym także w świetle dyspozycji art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jak stanowi art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2012 r. wydanego w sprawie sygn. akt II OSK 1073/11, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2010 r., sygn. akt IVSA/Wa 602/10 i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania temuż Sądowi. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając skargi w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1), w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Do form ochrony przyrody - stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 ustawy o ochronie przyrody - zalicza się m. in. parki krajobrazowe i obszary Natura 2000. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego i równocześnie w obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza [...]" (kod obszaru: PLB [...]), ustanowionym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 229, poz.2313, ze zm.) oraz przy granicy projektowanego obszaru siedlisk Natura 2000 "Ostoja [...]" (kod obszaru: PLH [...]). Park krajobrazowy – według art. 16 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2009 r. nr 151, poz. 1220, ze zm.) - obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Utworzenie parku krajobrazowego następuje w drodze uchwały sejmiku województwa (do dnia 1 sierpnia 2009 r. w drodze rozporządzenia wojewody), która określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otuliny, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony (art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody). Z kolei art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stanowi, jakie zakazy mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym. Zgodnie z tym przepisem zakazy te mogą dotyczyć: 1) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm.); 2) umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności w ramach racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, rybackiej i łowieckiej; 3) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych; 4) pozyskiwania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu; 5) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych; 6) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej; 7) budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej; 8) lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego; 9) likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych; 10) wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych; 11) prowadzenia chowu i hodowli zwierząt metodą bezściółkową; 12) utrzymywania otwartych rowów ściekowych i zbiorników ściekowych; 13) organizowania rajdów motorowych i samochodowych; 14) używania łodzi motorowych i innego sprzętu motorowego na otwartych zbiornikach wodnych. [...] Park Krajobrazowy został utworzony rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). W § 3 tego rozporządzenia zostały wprowadzone zakazy obowiązujące w [...] Parku Krajobrazowym. Zakazy te nie wykraczają poza zakazy określone w art. 17 ust. 1 pkt 1 – 7 i 9 – 14 ustawy o ochronie przyrody. Położenie planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] obręb ewidencyjny K., gmina R. w granicach parku krajobrazowego stanowi podstawę do oceny tego przedsięwzięcia pod kątem uwarunkowań obowiązujących w [...] Parku Krajobrazowym. Jak wynika z § 3 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego celem ochrony w Parku jest m. in. ochrona wybitnych wartości przyrodniczych oraz walorów krajobrazowych w celu zachowania i popularyzacji tych wartości. Wśród zakazów obowiązujących w [...] Parku Krajobrazowym wprowadzonych w/w rozporządzeniem nie ma zakazu budowania na terenie Parku nowych obiektów budowlanych. Zakaz ten dotyczy jedynie budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, co nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Zakazy obowiązujące w [...] Parku Krajobrazowym na podstawie rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., jak słusznie wskazał w zaskarżonym postanowieniu Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie znajdują zastosowania w odniesieniu do planowanej inwestycji. Jak już wyżej wskazano, przedmiotowa inwestycja położona jest także na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza [...]" (PLB [...]) oraz przy granicy projektowanego obszaru siedlisk Natura 2000 "Ostoja [...]" (PLH [...]), które są objęte ochroną prawną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W związku z tym, postępowanie administracyjne musiało również ustalić, czy planowana inwestycja może w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 229, poz. 2313, ze zm.) został wyznaczony obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 pod nazwą "Puszcza [...]" (PLB [...]). Celem wyznaczenia obszaru jest ochrona populacji dziko występujących ptaków oraz utrzymanie ich siedlisk w niepogorszonym stanie. Przedmiotem ochrony na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza [...]" są gatunki ptaków: bielik, rybołów, kania czarna, derkacz wymienione w załączniku I do dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa. Obszary specjalnej ochrony Natura 2000, o których mowa wyżej są samodzielnymi formami ochrony przyrody. Jednocześnie znajdując się na terenie [...] Parku Krajobrazowego objęte są ochroną właściwą dla parku krajobrazowego. Niezależnie od ochrony właściwej dla parku krajobrazowego, stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zabrania się podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Zakres tej ochrony stosuje się odpowiednio do projektowanych obszarów Natura 2000 (art.33 ust. 2). Z kolei art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że na obszarach Natura 2000 nie podlega ograniczeniu działalność gospodarcza, rolna, leśna, łowiecka i rybacka, jeżeli nie zagrażają one zachowaniu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk roślin lub zwierząt ani nie wpływają w sposób istotny negatywnie na gatunki roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. W ocenie Sądu, organ drugiej instancji w sposób właściwy uznał, iż planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie w znaczący sposób na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza [...]" (PLB [...]) i projektowany jest specjalny obszar ochrony Natura 2000 "Ostoja [...]" (PLH [...]). W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, biorąc pod uwagę charakter planowanej inwestycji (budowa budynku jednorodzinnego), jej realizację na użytku ornym, który z uwagi na swoje przeznaczenie wykorzystywany jest w sposób ciągły przez człowieka pod uprawy, jak również niewielki obszar działki inwestycyjnej (0,09 ha), organ miał podstawę uznać, że planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie w istotny sposób na te gatunki, z uwagi na które został wyznaczony obszar specjalnej ochrony Natura 2000. Należy pamiętać, że art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nie zabrania podejmowania wszelkich działań mogących negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, ale tylko takich, których skala negatywnego oddziaływania będzie uznana za znaczącą, a do takich przedsięwzięć planowana inwestycja nie należy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1587/10 (Lex nr 988197) stwierdził, że na obszarze Natura 2000 mogą być podejmowane przedsięwzięcia, które osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco negatywnie nie oddziaływają na cele jego ochrony określone w art. 33 ust. 1 u.o.p. Ponadto realizacja przedsięwzięcia, polegającego na budowie budynku mieszkalnego na obszarze Natura 2000 "Puszcza [...] " jak i projektowanym obszarze Natura 2000 "Ostoja [...] " nie może a priori z tej przyczyny wykluczać jego realizacji. Nie jest to bowiem obszar specjalny o charakterze ekologicznym, w obrębie którego obowiązuje specjalny reżim prawny taki jak dla parku narodowego czy też rezerwatu przyrody. W ocenie Sądu, nie można podzielić zarzutu skarżącego [...] Parku Krajobrazowego, że lokalizacja zabudowy w projektowanym miejscu bezpowrotnie zmieni charakter przestrzeni i krajobrazu Parku. Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony m. in. ze względu na walory krajobrazowe. Ochrona tych walorów w celu ich zachowania ma się odbywać w warunkach zrównoważonego rozwoju, co tym samym nie wyklucza jakichkolwiek zmian. Zmiany te jedynie nie mogą niszczyć cech charakteryzujących dany krajobraz. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że działka inwestycyjna położona jest przy drodze, przy której istnieje już zabudowa, ponadto z obszaru analizowanego wynika, że w granicach tego obszaru również istnieje zabudowa. W tej sytuacji trudno mówić, że nie zachowane zostaną cechy charakterystyczne krajobrazu Parku. Ponadto wbrew zarzutom skargi, ustalony stan faktyczny sprawy, przy uwzględnieniu charakteru i rozmiarów inwestycji, pozwolił organowi uznać, że zrealizowanie inwestycji nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 poprzez pogorszenie stanu siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, lub wpływać negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogarszać integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania za zasadne naruszenia zaskarżonym postanowieniem przepisów procesowych wskazanych w skardze S. i B. K. Naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 10 § 1 k.p.a. może być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli zostałoby wykazane, że stopień tego naruszenia mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Ponadto należy zauważyć, że wbrew zarzutowi skargi skarżący zostali zawiadomieni pismem z dnia 10 lipca 2008 r. o wpłynięciu zażalenia na postanowienie organu I instancji i mogli zapoznać się z nim w aktach sprawy. Wobec powyższego, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi oddalił.