IV SA/Wa 2831/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez r. pr. K. T., w dniu 4 listopada 2013 r. nadał w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej: "Prezesa KZGW") z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skarga ta została przekazana przez Sąd organowi w dniu 12 listopada 2014 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym). W dniu 20 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku podniesiono, że decyzję Prezesa KZGW z dnia [...] października 2013 r. doręczono skarżącemu w dniu 7 października 2014 r. W dniu 14 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego odebrał pismo z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z którego wynika, że przedmiotowa skarga została przesłana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącego przesłanie skargi bezpośrednio do sądu, jest wynikiem omyłki w zaadresowaniu koperty dla prawidłowo zaadresowanej skargi, z uwagi na fakt, że tego samego dnia było skierowanych kilka pism wysyłanych do sądów. Mogło to, zdaniem pełnomocnika skarżącego, wywołać u pracownika omyłkowe skojarzenie, podczas adresowania - o zapisaniu na kopercie adresu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to adres w skardze znajdował się nad adresem organu, za pośrednictwem którego skarga miała być wniesiona. W dniu 4 listopada 2013 r., kiedy to skarga została nadana, wysyłane było ponad kilkadziesiąt przesyłek w ramach korespondencji zewnętrznej. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że jest pracownikiem skarżącego i zakres jego kontroli nad wysyłaniem korespondencji jest zupełnie odmienny, niż nad pracownikiem kancelarii zewnętrznej będącym podległym pełnomocnikowi profesjonalnemu. Pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, że osoby odpowiedzialne za prowadzenie kancelarii ogólnej, zostały wyłonione przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w zamówieniu publicznym oraz odpowiednio przeszkolone w zakresie sposobu wysyłania przesyłek skierowanych do organów administracyjnych, sądów powszechnych i administracyjnych. Zwrócił uwagę na znaczną ilość pism przychodzących ("setki") i wychodzących ("dziesiątki") codziennie z kancelarii skarżącego. W ocenie pełnomocnika skarżącego, działaniu osoby wysyłającej skargę, aczkolwiek wadliwemu, nie można jednak przypisać niedbalstwa, a tym samym zawinienia. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2005 r., sygn. akt II FZ 80/05, podniesiono, że przy większej ilości wysyłanej korespondencji błąd osoby wysyłającej w niniejszej sprawie, można uznać za zdarzenie losowe, a nie zawinione. W ocenie skarżącego przypadkowa, a zarazem oczywista i przewidywalna przy dużej ilości wysyłanych przesyłek omyłka osoby prowadzącej kancelarię ogólną, nie może wywoływać negatywnych skutków dla działającego z należytą starannością pełnomocnika i skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 omawianego przepisu). W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Rozpatrując przedmiotową sprawę, należy wskazać, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 7 października 2013 r. Zatem termin do wniesienia skarg do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, upłynął w dniu 6 listopada 2013 r. Skarżący nadał przesyłkę zawierającą skargę w dniu 4 listopada 2013 r. na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tymczasem, stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu. W rozpatrywanej sprawie Sąd uczynił to w dniu 12 listopada 2013 r., a zatem niewątpliwie, wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Informacja o przekazaniu przez Sąd skargi do organu została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 listopada 2013 r. W dniu 20 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego, wniósł za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nastąpiło z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Sąd zatem jest zobowiązany do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu. Pełnomocnik skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako przyczynę uchybienia terminu wskazał, że na skutek błędnego zaadresowania przesyłki zawierającej skargę, przez pracownika skarżącego (kancelarii ogólnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad), zajmującego się wysyłką korespondencji, który mylnie oznaczył adresata (podając Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie), przedmiotowa przesyłka została zwrócona skarżącemu. Oceniając brak winy wnioskującego, należy przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (M. Jędrzejewska (w:) "Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego", Warszawa 1999, s. 322). Wynika z tego, a także z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że strona obowiązana jest do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. post. NSA, sygn. I SA/Gd 560/00; wyrok NSA, sygn. I SA/Gd 794/99; wyrok NSA, sygn. III SA 7432/98). W ocenie Sądu przedstawione przez pełnomocnika skarżącego okoliczności faktyczne nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi. Należy podkreślić, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić wyłącznie w przypadku gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy, jak również wskaże, że przyczyna ta istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie należy przyjąć, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie przez niego terminu spowodowane było okolicznościami wyłączającymi winę. Pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przyznał, że pracownik skarżącego dopuścił się błędu w prawidłowym zaadresowaniu przesyłki, w związku z tym należy przyjąć, że o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych, nie mogą stanowić zaniedbania pracowników organu (por. wyrok NSA, sygn. IV SA 1340/99). Wysłanie skargi przez podanie niewłaściwego adresata z uwagi na błąd popełniony przez nadawcę w adresie, jest niedochowaniem należytej staranności w sprawie, co jest jednoznaczne z przypisaniem mu winy. W ocenie Sądu o braku winy nie mogą stanowić argumenty podniesione we wniosku przez skarżącego, że ze względu na bardzo dużą ilość korespondencji przychodzącej oraz wychodzącej z kancelarii organu, błędne zaadresowanie koperty przez pracownika kancelarii, należy uznać za niezawinione. Z kserokopii pocztowej książki nadawczej wynika, że w dniu 4 listopada 2014 r. wysłano 51 przesyłek z kancelarii Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Należy jednak podkreślić, na co zwrócił uwagę sam pełnomocnik skarżącego we wniosku, że osoby wysyłające korespondencję skarżącego, są osobami wyłonionymi w zamówieniu publicznym oraz odpowiednio przeszkolonymi w zakresie sposobu wysyłania przesyłek kierowanych do organów administracyjnych, sądów powszechnych i sądów administracyjnych. Ponadto w nagłówku skargi zawarte jest wyraźne wskazanie, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest kierowana za pośrednictwem Prezesa Zarządu Gospodarki Wodnej (ze wskazaniem adresu tego organu). W tej sytuacji, nie można stwierdzić, że pracownik kancelarii ogólnej organu, którego obowiązkiem jest obsługa korespondencji i który – według informacji zawartych we wniosku o przywrócenie terminu – został odpowiednio przeszkolony w zakresie wysyłania korespondencji – nieprawidłowo adresując kopertę, dochował szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. W ocenie Sądu nieadekwatne jest powoływanie się w niniejszej sprawie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2005 r., sygn. akt II FZ 80/05, w którym sąd stwierdził, że przy większej ilości wysyłanej korespondencji błąd osoby wysyłającej w tej sprawie, można uznać za zdarzenie losowe, a nie zawinione. W powołanej sprawie, jak wynika z uzasadnienia postanowienia, obrót korespondencją nie należał do zwykłych obowiązków pracownicy, która źle zaadresowała kopertę, ponadto osoba ta, w dniu nadania przesyłki, przypadającym na okres urlopowy w kancelarii, przejęła dodatkowo niektóre czynności biurowe, w tym sprawy korespondencji. Zatem orzeczenie to zostało wydane w innych okolicznościach faktycznych. Podsumowując, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą tego rodzaju okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.