IV SA/Wa 287/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: - pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. S. S. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zarządzeniem z dnia 21 lutego 2014 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie następujących dokumentów: a) wyciągów z posiadanych przez niego rachunków bankowych, z okresu ostatnich trzech miesięcy, ewentualnie oświadczenia o nieposiadaniu rachunków bankowych, b) dokumentu potwierdzającego wysokość świadczenia emerytalnego (np. odcinka wypłaty świadczenia z ostatniego miesiąca, bądź kopii decyzji właściwego organu emerytalno-rentowego o przyznaniu tego świadczenia), c) oświadczenia jaki skarżący ma tytuł prawny do lokalu, w którym mieszka (tj. czy jest właścicielem, współwłaścicielem, najemcą – jeżeli tak należy nadesłać kopię umowy najmu), d) kopii dokumentów (rachunków) wskazujących wysokość stałych miesięcznych opłat związanych z eksploatacją mieszkania (czynsz), opłat za gaz i energię oraz dokumentów wskazujących wysokość innych stałych miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania, e) dokumentów (ewentualnie oświadczenia) potwierdzających zadłużenie skarżącego na 20 000 zł, w szczególności należy wskazać kiedy i u kogo skarżący zaciągnął dług, czy go aktualnie spłaca – jeżeli tak, to w jakich okresach oraz w jakiej wysokości oraz czy z tego powodu toczy się wobec niego postępowanie egzekucyjne. Wobec nieuzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Od postanowienia tego skarżący, w przewidzianym prawem terminie, wniósł sprzeciw. Na skutek wniesionego sprzeciwu zarządzeniem sędziego z dnia 25 kwietnia 2014 r. wezwano skarżącego do nadesłania wskazanych w zarządzeniu dokumentów, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Postanowieniem z dnia 20 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu prawa pomocy uznając, że wnioskodawca nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania mu tego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II OZ 623/14, oddalił zażalenie skarżącego kwestionujące odmowę przyznania prawa pomocy z uwagi na brak wymaganej po stronie wnioskodawcy współpracy w wyjaśnieniu jego sytuacji majątkowej i osobistej. Na mocy prawomocnego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, pismem Sądu z dnia 1 lipca 2014 r. skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 czerwca 2014 r. wzywającego go do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyżej wymienione wezwanie Sądu zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 lipca 2014 r. W dniu 12 lipca 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł zażalenie na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W zażaleniu tym zawarł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 20 lipca 2014 r. skarżący został ponownie wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni, poprzez nadesłanie stosownych dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację majątkową i osobistą, w tym m.in.: kopii dokumentów (rachunków) wskazujących wysokość stałych miesięcznych opłat związanych z eksploatacją mieszkania oraz dokumentów wskazujących wysokość innych stałych miesięcznych wydatków, jak również dokumentów potwierdzających zadłużenie skarżącego na kwotę 20 000 zł. Przedmiotowe wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 28 lipca 2014 r. Skarżący w dniu 2 sierpnia 2014 r - w odpowiedzi na powyższe wezwanie - nadesłał pismo, w którym wskazał, że nie ma rachunków bankowych, a jedynym jego dochodem jest emerytura w wysokości 1109,46 zł (dowód: przekaz pocztowy potwierdzenia wypłaty świadczenia). Skarżący nie ustosunkował się do pozostałej części wezwania z dnia 22 lipca 2014 r. Następnie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy uznając, że wnioskodawca w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy nie przedstawił rzetelnie swojej sytuacji majątkowej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1017/14 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, w uzasadnieniu wskazał, że skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym Sąd I instancji winien był przesłać skarżącemu formularz PPF i wezwać do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. W wyniku powyższych zdarzeń zarządzeniem z dnia 13 października 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez uprawdopodobnienie, że nowy wniosek został wniesiony w wyniku pogorszenia się stanu majątkowego oraz nadesłanie stosownych dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację majątkową i osobistą, jednocześnie do wniosku został załączony urzędowy formularz PPF, celem jego wypełniania i zwrotu do Sądu, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawiania wniosku bez rozpoznania. W dniu 27 października 2014 r. skarżący nadesłał pismo, w którym poinformował, że podtrzymuje w całości treść poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że stan majątkowy od poprzedniego wniosku nie pogorszył się "bo był taki zły, że nie mógł się pogorszyć". Do powyższego pisma skarżący nie załączył urzędowego formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest kolejnym wnioskiem w niniejszej sprawie. W wyniku postanowienia Naczelnego Sąd Administracyjny z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1017/14, który uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 287/14 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania uwagi, że Sąd I instancji nie wezwał do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej - p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie (także postanowienie), przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o prawo pomocy złożony w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien odpowiadać wymogom określonym w art. 252 p.p.s.a. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Jednocześnie – stosownie do regulacji zwartej w art. 257 p.p.s.a. – wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykonał poprawie zarządzenia Sądu z dnia 13 października 2014 r., pomimo doręczenia w dniu 20 października 2014 r. urzędowego formularza PPF wraz z zobowiązaniem do jego wypełnienia i złożenia w siedmiodniowym terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania tej czynności, nie złożył wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu, co skutkuje pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 257 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.