IV SA/Wa 2871/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A.P. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki oddala skargę Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z [...] lipca 2015 r. znak: [...] Główny Geodeta Kraju, działając na podstawie art 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu zażalenia A.P. (dalej również "skarżący"), na postanowienie z [...] marca 2015 r. znak: [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej "WINGiK") w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji WINGiK z [...] marca 2014 r. znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Z akt administracyjnych wynika, że Prezydent Miasta [...] – po rozpatrzeniu wniosku A.P. z 3 września 2013 r. wydał w dniu [...] stycznia 2014 r. decyzję znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany wpisu w operacie ewidencji gruntów i budynków polegającej na uwidocznieniu podziału do korzystania dla nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], [...], obr. [...], położonej przy ul. [...], opisanej w księdze wieczystej nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A.P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...] marca 2014 r. znak:[...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2013 r. nr [...] umarzającą postępowanie jako bezprzedmiotowe w sprawie wprowadzenia zmiany wpisu w operacie ewidencji gruntów i budynków polegającej na uwidocznieniu podziału do korzystania dla nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], [...], obr. [...], położonej przy ul. [...], opisanej w księdze wieczystej nr [...]. Postanowieniem z [...] marca 2015 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki we własnej decyzji z [...] marca 2014 r. znak: [...]. Sprostowanie polegało na tym, że w sentencji decyzji, w miejsce wyrazów: <> wpisano wyrazy: <>. A.P. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym podniósł, że postanowienie jest błędne. W ocenie skarżącego brak podstawy prawnej nie może stanowić podstawy do odmowy wpisu danych w ewidencji gruntów. Podział quad usum (podział do korzystania - przyp. Sądu) dokonuje prawnego podziału do korzystania z danej części gruntu wytycznie przez określone osoby z gwarancją ochrony sposobu tego korzystania jak przy posiadaniu samoistnym i prawie wyłącznej własności. Główny Geodeta Kraju postanowieniem z [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie WINGiK z [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że okolicznością nie budzącą wątpliwości jest, że pismem z dnia 3 lutego 2014 r. A.P. wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2014 r. znak: [...] orzekającej o odmowie wprowadzenia zmiany wpisu w operacie ewidencji gruntów i budynków, a nie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2013 r. nr [...] umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe, która to decyzja została wcześniej wyeliminowana z obrotu prawnego przez WINGiK. W sposób jednoznaczny potwierdza to uzasadnienia decyzji z [...] marca 2014 r. Wobec tego, prawidłowe jest stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, że przytoczenie w podstawie prawnej decyzji nieprawidłowej daty i rozstrzygnięcia decyzji Prezydenta Miasta [...] i dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], uznać należy za oczywistą omyłkę, która podlegająca sprostowaniu z urzędu. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Główny Geodeta Kraju wskazał, że nie dotyczą one kwestii sprostowania oczywistej omyłki, lecz kwestii merytorycznych będących przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji z [...] marca 2014 r. Wobec tego zarzuty te zostały pominięte. Skargę na postanowienie Głównego Geodety Kraju z [...] lipca 2015 r. wywiódł A.P. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów, dające podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie skarżącego organ nie odniósł się do zarzutów zawartych w zażaleniu z 18 marca 2015 r., które w uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie postanowienia w całości, przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Główny Geodeta Kraju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. Na mocy art. 2 powołanej ustawy, przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do postępowań wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Wprowadzone w powołanym przepisie pojęcia "błędów pisarskich i rachunkowych" oraz innych "oczywistych pomyłek", nie mają swojej ustawowej definicji. W związku z tym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć, a więc takie, jakie jest stosowane w życiu codziennym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 1998 r. sygn. akt SA/Lu 1091/96, niepubl.), jak również znaczenie nadane przez doktrynę i orzecznictwo. W literaturze prawniczej powszechnie wykorzystuje się określenie tych pojęć zaproponowane przez Najwyższy Trybunał Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 1932 r., L. Rej. 8534/30. Zgodnie z powyższym wyrokiem, cytowanym przez J. Pokrzywnickiego w "Postępowanie administracyjne. Komentarz – Podręcznik, Warszawa 1948" s. 40-41, błąd pisarski to "widoczne wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów itp.". Z kolei błąd rachunkowy oznacza "omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia", a inna oczywista omyłka to "co do istoty swojej stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów itp.". Zaproponowane przez NTA propozycje ujmowania tych pojęć nie odbiegają od współczesnego ich rozumienia i są akceptowane m.in. przez Janusza Borkowskiego w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" C. H. Beck 2011 s. 454-455 oraz Czesława Martysza w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz"Wolters Kluwer 2010 t. II s. 113. Podobne poglądy reprezentowane są w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ocenie stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustaleniu konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 1067/97, niepubl.; z 11 sierpnia 1999 r. sygn. akt II SA 1072/99, niepubl.; z 20 lutego 2001 r. sygn. akt IV SA 2746/98, ONSA 2002, nr 2, poz. 77 oraz z 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 581/06, z 24 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1439/08, z 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 579/13, wskazane orzeczenia i orzeczenia powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, stąd podstawą klasyfikacji wadliwości aktu administracyjnego jest wpływ wad na treść aktu. Wadliwość istotna musi spowodować uchylenie decyzji w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych i nadzwyczajnych), natomiast usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji decyzji, który ze względu na rodzaj wadliwości decyzji, nie może doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1451/10). Przenosząc powyższe rozważanie na kanwę rozpoznawanej skargi wskazać należy, że zaskarżone postanowienie z [...] lipca 2015 r. Głównego Geodety Kraju oraz poprzedzające je postanowienie z [...] marca 2015 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie naruszają prawa. Sąd podziela stanowisko organów administracji orzekających w sprawie, że błędy w sentencji decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] marca 2014 r. mają charakter oczywistej omyłki pisarskiej i podlegają sprostowaniu. Błędy tego organu polegały na wskazaniu w sentencji decyzji błędnej daty i rozstrzygnięcia decyzji organu pierwszej instancji, tj. Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2013 r. nr [...] umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe, która została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] listopada 2013 r. znak: [...]. Uzasadnienie decyzji z [...] marca 2014 r. w sposób jasny i klarowny przedstawia przebieg postępowania oraz zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia. Stąd nie budzi wątpliwości Sądu, że przedmiotem rozpoznania [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] marca 2014 r. było odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2014 r. nr [...], którą odmówiono skarżącemu wprowadzenia zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków, a nieprawidłowe oznaczenie daty wydania tej decyzji i treści rozstrzygnięcia stanowiło oczywistą omyłkę. W ocenie Sądu błąd ten w świetle akt administracyjnych sprawy jest oczywisty, a jego sprostowanie w trybie art. 113 k.p.a. nie prowadzi do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Za chybiony Sąd uznał zarzut skargi dotyczący nie odniesienia się organu do twierdzeń strony zawartych w zażaleniu z 18 marca 2015 r. na postanowienie z [...] marca 2015 r. Wbrew stanowisku skarżącego organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zarzuty zażalenia nie odnoszą się do przedmiotu postępowania, a są zarzutami merytorycznymi. Zdaniem Sądu, zasadnie organ pominął te zarzuty w rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem było sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej. Niedopuszczalne jest bowiem, aby w trybie art. 113 k.p.a. organ badał czy doszło do zmiany okoliczności faktycznych sprawy które stanowiły podstawę wydania decyzji z [...] marca 2014 r., a tym bardziej aby wydał odmienne rozstrzygnięcie. Na marginesie należy dodać, że weryfikacja rozstrzygnięcia tej decyzji możliwa była natomiast w trybie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, z czego skarżący skorzystał wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (sprawa o sygn. akt II SA/Wr 279/14). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.