IV SA/Wa 288/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do oddania odpadu - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "organ orzekający" lub "GIOŚ") działając na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 3 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 686; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 3a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686), art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162) po rozpatrzeniu zażalenia J. M. (dalej: "skarżący") na postanowienie własne z dnia [...] , znak: [...], zobowiązujące do oddania odpadu o kodzie [...], w postaci uszkodzonego, w wyniku spalenia, pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia orzekł o: 1) uchyleniu postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...], zobowiązujące ww. podmiot, do oddania przedmiotowego odpadu, do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów – w zakresie terminu jego wykonania; 2) utrzymał w mocy ww. postanowienie w pozostałym zakresie; 3) określił termin wykonania niniejszego postanowienia, tj. w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] , w wyniku zgłoszenia nabycia wewnątrzwspólnotowego uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terytorium N. na terytorium Polski przez skarżącego, funkcjonariusze Urzędu Celnego [...] ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadu. W wyniku działań kontrolnych ustalono rodzaj odpadu: zużyty lub nie nadający się do użytkowania pojazd oraz zgromadzono następujące dokumenty: formularz wniosku o przeprowadzenie oceny towaru, kopię deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego, kopię dowodu rejestracyjnego pojazdu, kopię faktury zakupu Nr [...]z dnia [...], kopię opinii rzeczoznawcy Nr [...] z dnia [...] oraz dokumentację fotograficzną. Pismem z dnia [...] Kierownik Referatu Kontroli Zgłoszeń Celnych i Procedur Uproszczonych Urzędu Celnego [...] na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nielegalnym międzynarodowym przemieszczeniu odpadu oraz przekazał całą zebraną w sprawie dokumentację. W odpowiedzi na zawiadomienie GIOŚ o wszczęciu postępowania administracyjnego pełnomocnik skarżącego, pismem z dnia [...] przesłał wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie. Podniósł m.in., iż przedmiotowy pojazd nie może stanowić odpadu, gdyż skarżący nabył go na podstawie umowy cywilnoprawnej i w związku z powyższym nie nastąpiła wola pozbycia się przedmiotowego pojazdu przez jego poprzedniego właściciela. Po przeanalizowaniu zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym również wyjaśnień pełnomocnika skarżącego, organ orzekający podtrzymał swoje stanowisko w kwestii uznania przedmiotu postępowania za odpad. Postanowieniem z dnia [...] GIOŚ działając na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz art. 124 k.p.a. wezwał skarżącego do oddania odpadu o kodzie [...], w postaci uszkodzonego, w wyniku spalenia, pojazdu marki: [...] , o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Uzasadniając GIOŚ przytoczył okoliczności ujawnienia przemieszczenia przedmiotowego odpadu oraz wyjaśnił, iż zgodnie z art. 2 pkt 35 (a) ww. rozporządzenia[...] przemieszczenie to nie zostało zgłoszone właściwym organom kraju wysyłki i przeznaczenia, tym samym stanowiło przemieszczanie nielegalne. Wskazał, iż nie można przypisać odpowiedzialności za przedmiotowe nielegalne przemieszczenie odpadu jego poprzedniemu właścicielowi, gdyż dokonał on pozbycia się rzecz odbiorcy, na terytorium N. Nadto przytoczył również dowody i okoliczności, które w ocenie organu dowodzą, iż przedmiot postępowania stanowi odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21), obowiązującej w dacie wydania postanowienia. Wskazał, iż przedmiotowy pojazd wyposażony jest w jednostkę napędową zawierającą płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy, co w konsekwencji nadaje mu właściwości odpadu niebezpiecznego, to zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. nr 112, poz. 1206) należy zakwalifikować go do odpadów o kodzie [...] , tj. zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy. W złożonym zażaleniu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucił naruszenie: – art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów oraz art. 18 ustawy r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż pojazd objęty postępowaniem GIOŚ jest odpadem; – art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez wyprowadzenie z dowodu zebranego w sprawie, tj. opinii rzeczoznawcy wniosku, który z tej opinii nie wynika, a sprowadzającego się do twierdzenia, iż pożar przedmiotowego pojazdu spowodował osłabienie właściwości mechanicznej konstrukcji nośnej pojazdu bez przeprowadzenia dowodu z opinii uzupełniającej. Uzasadniając skarżący wskazał, iż definicja odpadu zawarta w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach jest nieprecyzyjna. Według pełnomocnika skarżącego w rozpatrywanej sprawie przypadek "wyzbycia się" nie występuje w przypadku gdyż: brak jest jakichkolwiek przesłanek do ustalenia woli poprzedniego posiadacza przedmiotowego pojazdu w N.; skoro skarżący nabył pojazd na terenie N. z chwilą wydania tego pojazdu jej przedstawicielowi stał się jego posiadaczem i nie miał zamiaru woli wyzbycia się tego pojazdu, lecz jego zakup został dokonany z zamiarem naprawy. Nadto podniósł, iż z opinii rzeczoznawcy wynika, iż ubytek wartości pojazdu wynosi ok. [...] zatem jego naprawa jest ekonomicznie uzasadniona. Rozpatrując zażalenie, organ orzekający uzasadniając wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...] przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, obowiązującej w dacie ujawnienie nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku Nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest zobowiązany. Podniósł, iż ujawniony podczas kontroli sporny pojazd w momencie przemieszczenia był uszkodzony, co potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz opinia techniczna rzeczoznawcy samochodowego z dnia [...] Z kolei z uwierzytelnionego tłumaczenia faktury zakupu z dnia [...] wynika, iż przedmiotowy pojazd został uszkodzony w wyniku pożaru. Uszkodzenia dotyczą: doszczętnie spalonego wnętrza pojazdu, w tym deski rozdzielczej, kierownicy, komory silnika oraz powłoki lakierniczej. W pojeździe stwierdzono brak całego wyposażania wnętrza, przedniej i bocznych szyb, pokrywy komory silnika, zderzaka przedniego oraz lamp przednich i tylnych, co potwierdza iż przedmiotowy pojazd w momencie zatrzymania był w stanie technicznym uniemożliwiającym poruszanie się po drogach publicznych. Organ orzekający uznał zatem, iż uszkodzony pojazd bezwzględnie należało zakwalifikować do kategorii odpadów [...] – "[...]", a w związku z tym, iż rozległe uszkodzenia pojazdu powstały w wyniku jego spalenia, pojazd ten należało zaliczyć również do kategorii [...] – "substancje lub przedmioty, które zostały rozlane, rozsypane, zgubione lub takie, które uległy innemu zdarzeniu losowemu, w tym zanieczyszczone wskutek wypadku lub powstałe wskutek prowadzenia akcji ratowniczej", określonych w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach, obowiązującej w dacie wydania zażalonego postanowienia. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2009 r. (IV SA/Wa 982/09), GIOŚ wskazał, iż decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego właściciela. Organ orzekający powtórzył, iż sporny pojazd w momencie przemieszczania był uszkodzony, a rozległe uszkodzenia powstały wskutek jego pożaru Tym samym pojazd ten w momencie przemieszczania go na terytorium Polski nie mógł się poruszać po drogach publicznych. Jednocześnie materiału dowodowego wynika, iż ww. pojazd nie był nigdy rejestrowany, ani homologowany, gdyż najprawdopodobniej uległ spaleniu podczas transportu od producenta, tj. z fabryki, do dealera. Za powyższym – zdaniem GIOŚ – przemawia fakt, iż przedmiotowy pojazd nie posiada dokumentu w postaci dowodu rejestracyjnego pojazdu. W materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie znajduje się jedynie kopia dokumentu, który zgodnie z uwierzytelnionym tłumaczeniem przysięgłym stanowi kartę pojazdu. GIOŚ wskazał, iż w polach ww. karty pojazdu dotyczących: numeru rejestracyjnego, daty pierwszej rejestracji, liczby poprzednich właścicieli brak jest jakichkolwiek wpisów. Zdaniem organu orzekającego powyższe jednoznacznie wskazuje, iż w rozpatrywanym przypadku pierwotnym posiadaczem spornego pojazdu była fabryka (wytwórca pojazdu) lub dealer, który ze względu na rozległe uszkodzenia pojazdu spowodowane pożarem, mimo możliwości naprawy przedmiotowego pojazdu zgodnie z technologią producenta, nie dokonał jej, uznając jego naprawę za nieuzasadnioną z punktu widzenia zarówno technicznego jak i ekonomicznego. W związku z powyższym pierwotny posiadacz, nie widząc możliwości wykorzystania tego pojazdu w sposób w jaki nakazuje jego przeznaczenie, tym samym nie dokonując jego naprawy pozbył się go na rzecz firmy [...] w N., która następnie (również nie dokonując jego naprawy) pozbyła się uszkodzonego pojazdu na rzecz skarżącego, na podstawie faktury sprzedaży Nr [...] z dnia [...]. Organ orzekający uznał, iż w rozpatrywanej sprawie pozbycie się przedmiotowego, uszkodzonego pojazdu nastąpiło już pomiędzy drodze pierwotny posiadacz, tj. fabryka lub dealer, a ww. firmą [...] zajmującą się m.in. skupem pojazdów uszkodzonych i powypadkowych. Tym samym pojazd ten na terenie N. stał się odpadem, a jego pozbycie się było więc umotywowane zmianą jego przeznaczenia, co oznacza, iż pierwotny posiadacz tego pojazdu pozbywał się czegoś co pojazdem było, a przestało nim być wskutek rozległych uszkodzeń powstałych na skutek jego spalenia. Dlatego też, zdaniem GIOŚ, słusznie organ I instancji uznał, iż w przypadku przedmiotowego pojazdu nastąpiło "pozbycie się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, obowiązującej w dacie ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów, jak również w myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21). Organ orzekający podniósł, iż bezsporne jest, iż przedmiotowy pojazd w obecnym stanie (z powodu bardzo dużych uszkodzeń spowodowanych pożarem) nie będzie mógł być użytkowany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Jednocześnie, biorąc pod uwagę zakres uszkodzeń, naprawa przedmiotowego pojazdu w przyszłości wymagałaby jego całkowitej odbudowy. Wskazał, iż zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.), zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki "[...]" oraz pojazdu zabytkowego. Wobec powyższego, GIOŚ stwierdził, iż w przypadku przedmiotowego pojazdu stanowi on odpad w postaci zniszczonego pojazdu. Dopiero poddanie przedmiotowego pojazdu pełnemu procesowi odzysku, przy zapewnieniu określonych warunków umożliwi uznanie, iż nie mamy do czynienia z pojazdem, lecz produktami powstałymi w wyniku poddania odpadu procesowi odzysku w myśl art. 3 ust. 1 pkt 14 obecnie obowiązującej ustawy o odpadach. Odnosząc się do opinii technicznej rzeczoznawcy samochodowego z dnia [...] z której wynika, iż ubytek wartości przedmiotowego pojazdu z tytułu uszkodzeń wynosi ok. [...], wobec czego naprawa przedmiotowego pojazdu jest ekonomicznie uzasadniona, GIOŚ stwierdził, iż rzeczoznawca samochodowy posiada uprawnienia nadane przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji i mogą one obejmować uprawnienia do oceny stanu technicznego pojazdów, rekonstrukcji wypadków drogowych oraz szacowania wartości pojazdów. W świetle powyższego stwierdził, iż dokument w postaci opinii technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego nie może stanowić jedynej podstawy do uznania czy dany pojazd stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, a także jej okoliczności, nie pozostawiają – zdaniem organu orzekającego – żadnych wątpliwości, iż spalony pojazd będący przedmiotem niniejszego postępowania, nie może być użytkowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Wobec powyższego ww. pojazd stanowi odpad, a techniczna i ekonomiczna możliwość jego naprawy wykazana w ocenie technicznej pozostaje bez wpływu na zmianę tej kwalifikacji. Dodatkowo GIOŚ podniósł, iż opinia rzeczoznawcy stanowi jedynie część materiału dowodowego, podlegającego ostatecznie ocenie organu orzekającego, natomiast decydujące znaczenie dla uznania przedmiotu postępowania za odpad ma jego stan techniczny w dacie przemieszczenia oraz wola jego poprzedniego posiadacza. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonych postanowień. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów: 1) postępowania tj. art. 7 k.p.a. poprzez niedopełnienia obowiązku zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności nieuzasadnione stwierdzenie, iż nastąpiło pozbycie się pojazdu [...] w sytuacji, gdy w szczególności: – nie ustalono, kto był pierwotnym posiadaczem przedmiotowego pojazdy, – jaka była rzeczywista wola posiadacza pojazdu, w szczególności czy jej treścią było pozbycie się pojazdu co spowodowało dokonanie przez organ błędnych ustaleń, polegających na uznaniu sprowadzonego samochodu za odpad; 2) prawa materialnego tj.: – art. 3 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007r., nr 39, poz. 231) poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że przedmiotowy pojazd [...] o nr identyfikacyjnym nadwozia [...] jest odpadem w rozumieniu tego przepisu; – art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006r. ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013r. poz. 1162) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zarówno co do uznania sprowadzonego pojazdu za odpad, jak i co do sposobu zagospodarowania odpadami. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] uchylające poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] wydane w przedmiocie zobowiązania J. M. do oddanie odpadów o kodzie [...] w postaci uszkodzonego, w wyniku spalenia, pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów w zakresie terminu jego wykonania oraz utrzymujące w mocy w pozostałym zakresie. Jednocześnie Główny Inspektor Ochrony Środowiska określił termin wykonania niniejszego postanowienia tj. w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. W ocenie Sądu organ orzekający, wydając zaskarżone postanowienie, w sposób właściwy dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego w kwestii uznania przedmiotowego pojazdu za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013r., poz. 21) obowiązującej w dacie wydania postanowienia z dnia [...], zobowiązując skarżącego do oddania przedmiotowego odpadu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpady rozumie się "każdą substancją lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia jest zobowiązany". Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w kontrolowanej sprawie, poprzedni właściciel tj [...] z uwagi na poważne uszkodzenia spowodowane pożarem pozbył się spornego pojazdu na podstawie faktury sprzedaży z dnia [...] na rzecz J. M. tj. skarżącego, co słusznie organ orzekający uznał, iż stanowi pozbycie w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach obowiązującej w dacie ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia, jak i zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 obecnie obowiązującej ustawy o odpadach. Nadto ustalono, iż sporny pojazd w momencie przemieszczenia był uszkodzony, co potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz opinia techniczna rzeczoznawcy samochodowego z dnia [...] Natomiast z uwierzytelnionego tłumaczenia faktury zakupu z dnia [...] wynika, iż pojazd marki: [...] , o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] został uszkodzony w wyniku pożaru, uszkodzenia dotyczą: doszczętnie spalonego wnętrza pojazdu, w tym deski rozdzielczej, kierownicy, komory silnika oraz powłoki lakierniczej. W spornym pojeździe stwierdzono brak całego wyposażania wnętrza, przedniej i bocznych szyb, pokrywy komory silnika, zderzaka przedniego oraz lamp przednich i tylnych, co potwierdza iż przedmiotowy pojazd w momencie zatrzymania był w stanie technicznym uniemożliwiającym poruszanie się po drogach publicznych. Pojazd objęty kontrolowanym postępowaniem nie był nigdy zarejestrowany, ani homologowany. Słuszność takiego twierdzenia jest fakt, że dla pojazdu nie został wydany dowód rejestracyjny. Do akt sprawy została jedynie dołączona kopia dokumentu [...] który według uwierzytelnionego tłumaczenia stanowi dowód rejestracyjny część II (kartę pojazdu). Dowód rejestracyjny wydawany przez właściwe organy na terenie N. składa się z dwóch części, tj. część pierwsza ([...]) oraz część druga ([...])). Zatem dla spornego pojazdu wydana została jedynie część II dowodu rejestracyjnego, tj. karta pojazdu. Nadto, dokument ten nie został wypełniony w zakresie informacji o numerze rejestracyjnym, daty pierwszej rejestracji oraz liczby poprzednich właścicieli. Dodatkowo według uwierzytelnionego tłumaczenia ww. dokumentu został on wydany dla przedmiotowego pojazdu przez podmiot [...] w dniu [...] Jak wynika natomiast z uwierzytelnionego tłumaczenia faktury [...] pojazd ten został zbyty przez [...] podmiot [...] na rzecz J. M. Należy stwierdzić zatem, iż organ orzekający ustalił poprzedniego posiadacza omawianego pojazdu. Natomiast fakt, że dla pojazdu nie został wydany dokument w postaci części pierwszej dowodu rejestracyjnego, a karta pojazdu nie została wypełniona we wskazanych miejscach oznacza, że pojazd nigdy nie został wprowadzony do użytku, lecz jako uszkodzony (w wyniku pożaru) zbyty przez jego wytwórcę. Ostatnim właścicielem pojazdu na terenie N. był podmiot [...] . Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, iż w kontrolowanej sprawie ustalony został zarówno pierwotny posiadacz pojazdu, jak i ostatni posiadacz pojazdu na terytorium N. (poprzedni posiadacz z punktu widzenia przemieszczenia międzynarodowego), stąd też zarzut nieustalenia pierwotnego posiadacza pojazdu Sąd uznał za niezasadny. W świetle powyższego uprawnione jest zatem twierdzenie pozbycie się spornego pojazdu w rozpatrywanym przypadku było więc umotywowane zmianą jego przeznaczenia, co oznacza, iż pierwotny posiadacz tego pojazdu pozbywał się czegoś co pojazdem było, a przestało nim być wskutek rozległych uszkodzeń powstałych na skutek jego spalenia. Pozbycie się w tym przypadku oznacza zmianę sposobu dotychczasowego użytkowania przedmiotu, czyli użytkowanie przedmiotu w sposób inny niż nakazuje to jego przeznaczenie, a nowy sposób użytkowania mógłby wywołać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Nadto należy zauważyć, iż koszty naprawy są dwukrotnie wyższe niż obecna wartość pojazdu, co powoduje, iż jego naprawa jest ekonomicznie nieuzasadniona a pojazd może stanowić jedynie źródło części zamiennych. Bowiem, jak wskazał rzeczoznawca samochodowy w opinii Nr [...], wartość bazowa brutto pojazdu (tj. w stanie nieuszkodzonym) wynosi [...] zł, natomiast wartość rynkowa brutto pojazdu (w stanie uszkodzonym) wynosi[...] (w tym VAT). Przy tym rzeczoznawca określił koszt naprawy ww. pojazdu na kwotę [...] zł (w tym VAT). A zatem wartość zbywanego pojazdu według ww. faktury odpowiada jedynie wartości złomowej pojazdu. W ocenie Sądu organ orzekający zasadnie uznały, iż pojazd należy sklasyfikować pod kodem [...], tj. odpad niebezpieczny bowiem wyposażony był w jednostkę napędową zawierającą płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy. Skoro zatem pojazd ten był odpadem, to w dalszej kolejności należało ustalić kto jest odpowiedzialny za jego międzynarodowe przemieszenie. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, stanowi, iż w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006 – Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów (jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów) w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Stosownie zaś do art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. Przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów). Sąd podziela zatem stanowisko organu orzekającego w niniejszej sprawie, że skarżący jest odpowiedzialny za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci wskazanego pojazdu, ponieważ był odbiorcą tego odpadu. Natomiast zgodnie z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ orzekający słusznie zobowiązał skarżącego do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem, a który w świetle prawnych regulacji daje gwarancję poddania tego odpadu odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie. Reasumując stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy, wreszcie w sposób wyczerpujący uzasadniły, dlaczego pojazd marki: [...] , o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] uznały za odpad (ponieważ nie nadaje się do dalszego wykorzystania zgodnie z jego przeznaczeniem), z prawidłowym powołaniem się na normy prawa materialnego. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł innych naruszeń prawa, które pozwalałyby na uwzględnienie skargi. Nadto organ orzekający w sposób prawidłowy wyznaczył także, nowy termin na oddanie odpadu o kodzie [...], w postaci uszkodzonego, w wyniku spalenia, spornego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.