IV SA/Wa 2883/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. oraz małoletniego S. B. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] sierpnia 2013 r. orzekającą o wymeldowaniu M. B. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w C. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. B., działający w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletniego S. B. W toku postępowania sądowego pismem z dnia 18 lutego 2014 r. skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, że brak ważnego dowodu osobistego oraz stałego miejsca zameldowania uniemożliwia skarżącemu i jego rodzinie normalne funkcjonowanie. Skarżący podniósł, że odmówiono zameldowania jego córki E. B. w dotychczasowym miejscu zamieszkania oraz nadania jej numeru PESEL, co uniemożliwia ubezpieczenie dziecka i wykonanie niezbędnych badań specjalistycznych. Ponadto skarżący podniósł, że nie może wykonywać obowiązków służbowych, w tym rozliczać faktur VAT, podczas gdy jest jedynym żywicielem rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego. W niniejszej sprawie zauważyć należy, że przedmiotowy wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie stan faktyczny i posiada charakter ewidencyjny. Decyzja o wymeldowaniu nie ogranicza prawa do przebywania w lokalu, ani też nie powoduje utraty prawa własności, czy współwłasności do lokalu. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Skoro decyzja taka nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym jej wykonanie nie może spowodować negatywnych skutków dla strony (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II OZ 734/13, postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 66/14, postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OZ 976/13). Powołane we wniosku okoliczności wskazujące na utrudnienia w życiu codziennym związane z wykonaniem decyzji o wymeldowaniu, dotyczące braku miejsca zameldowania, nie przesądzają o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu przedmiotowego przepisu. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.