IV SA/Wa 2899/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] października 2013 r. ([...]) po rozpatrzeniu odwołania Gminy R. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] czerwca 2013 r. wymierzającej Gminie R. administracyjną karę pieniężną za wprowadzenie w 2009 roku ścieków do środowiska z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty R. z dnia [...] października 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wskazaną powyżej decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w P., wymierzył Gminie R. administracyjną karę pieniężną za odprowadzanie w 2009 r. ścieków do środowiska z oczyszczalni w R. z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Rozpatrując odwołanie Gminy R. od powyższej decyzji organ drugiej instancji wskazał, że Starosta R. decyzją z dnia [...] października 2004 r. udzielił Gminie R. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do środowiska oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni w m. [...]. W decyzji określił warunki korzystania przez Gminę ze środowiska, w tym najwyższe dopuszczalne wartości składu ścieków oraz dopuszczalne ilości ścieków, które mogą być odprowadzane w określonych przedziałach czasu. W powyższym pozwoleniu określił obowiązek prowadzenia pomiarów ilości ścieków z częstotliwością jeden raz/dobę oraz ewidencji odczytów. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie bezsporny jest stan faktyczny udokumentowany sprawozdaniami z badań jakości ścieków oraz danymi o ilości ścieków odprowadzonych do środowiska w ocenianych okresach pozwolenia, przedłożonymi przez stronę organowi kontroli: a/ gmina prowadziła wymagane pomiary dla których spełnione zostały warunki, o których mowa w art. 147a ustawy Prawo ochrony środowiska, b/ w ocenianych okresach obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, tj. - od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. - nie zostały przekroczone dopuszczalne warunki określone w pozwoleniu wodnoprawnym, zarówno co do ilości jak i jakości odprowadzanych ścieków, - od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. - została przekroczona dopuszczalna ilość odprowadzonych ścieków; jakość ścieków odpowiadała dopuszczalnym normom. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3 powyższej ustawy, warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza, w drodze decyzji administracyjne kary pieniężne. Stosownie do art. 299 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów (w niniejszej sprawie obowiązek prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wynika z punktu III pozwolenia wodnoprawnego). Zgodnie z art. 305 ust. 1 powyższej ustawy, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska na podstawie, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji i spełnione są warunki określone w art. 147a Poś. Zdaniem organu odwoławczego w świetle obowiązujących przepisów, ustalenia faktyczne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, udokumentowane protokołem kontroli Nr [...] dokonane na podstawie pomiarów prowadzonych i przedłożonych przez stronę, zobowiązywały go do zastosowania sankcji w postaci wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie jednego z warunków pozwolenia wodnoprawnego - dopuszczalnej ilości odprowadzanych ścieków. Odnosząc się do zarzutu powołania w zaskarżonej decyzji błędnej i wzajemnie wykluczającej się podstawy prawnej organ odwoławczy stwierdził, że o ile art. 305a ust. 1 pkt 2a i ust. 2 powyższej ustawy został rzeczywiście powołany zbędnie, gdyż nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym, o tyle art. 305 ust. 1 i 4, a także pozostałe przepisy zostały powołane poprawnie. Pomimo przywołania zbędnego przepisu z treści decyzji jednoznacznie wynika za co została wymierzona kara, jakie dane przyjęto do jej obliczenia i w jaki sposób ustalono jej wysokość. Rozpatrując zarzut powołania się [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. na "wycofane z obiegu przepisy" rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 168 poz. 1763), to zdaniem organu drugiej instancji powyższe rozporządzenie, które było obowiązujące na dzień wydawania pozwolenia przez Starostę i stanowiło podstawę prawną jego wydania, określało na dzień wydania decyzji minimalne wymagania, jakie muszą być spełnione przy odprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi. Fakt, iż zostało ono zmienione kolejnym aktem wykonawczym z 2006 r. nie spowodował automatycznego uchylenia ostatecznej decyzji Starosty, gdyż naruszałoby to zasadę trwałości rozstrzygnięć administracyjnych wyrażoną w art. 16 kpa. Również żaden przepis przejściowy nie stanowił, że decyzje wydane na podstawie powyższego rozporządzenia z 2004 r. stają się nieważne z mocy prawa po dniu wejścia w życie rozporządzenia z 2006 r. Niewątpliwie zmiana przepisów mogła być przesłanką do wystąpienia Gminy o zmianę warunków posiadanego pozwolenia, jeśli warunki w nim ustanowione były mniej korzystne dla strony niż określone w nowych przepisach. Jeśli jednak strona tego nie uczyniła, to na dzień orzekania przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska wiążące pozostają warunki określone w ostatecznej decyzji - pozwoleniu wodnoprawnym z 2004 r., które jest zasadniczym dokumentem stanowiącym podstawę oceny na jakich warunkach można w danym miejscu i czasie wprowadzić ścieki do środowiska zgodnie z wymogami prawa. Zdaniem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nietrafny jest zarzut skarżącej co do naruszenia art. 305 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 305 ust. 1 i ust. 4 powyższej ustawy wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska na podstawie, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2, jeżeli: 1. podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji; 2. spełnione są warunki określone w art. 147a. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza karę za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym, uwzględniając zmiany stawek opłat i kar, o których mowa w art. 304, w okresie objętym karą. Sposób ustalania kary za przekroczenia warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi został szczegółowo określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenia warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi (Dz. U. z 2005 r. Nr 260 poz. 2177 z późn. zm.), gdzie w § 9 w/w rozporządzenia ustawodawca określił wzór arytmetyczny do obliczenia substancji, w tym substancji wyrażonej jako wskaźnik, wprowadzonej do wód lub do ziemi w okresie objętym oceną. Okresy objęte oceną, to kolejne okresy biegu pozwolenia liczone od daty jego wydania, które w niniejszej sprawie nie pokrywają się z rokiem kalendarzowym. W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prawidłowo przyjął do oceny okresy biegu pozwolenia, tj: - od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. - od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. oraz odpowiednio dane o ilości ścieków odprowadzonych w tych okresach. Jak ustalił organ kontroli w drugim z ocenianych okresów (od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r.) wystąpiło przekroczenie ilości odprowadzanych ścieków. A zatem niesłusznie twierdzi strona, że w roku 2009 nie wystąpiło przekroczenie. Jednak wysokość kary organ wyliczył proporcjonalnie, tylko za ilość dni z tego okresu w którym wystąpiło przekroczenie, a która wchodziła w rok kalendarzowy 2009 (czyli od 1 października 2009 r. do 31 grudnia 2009 r.). W sentencji zaskarżonej decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 305 ust. 4 Poś [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska jednoznacznie wskazał, że kara została wymierzona za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Zastosowana w niniejszej sprawie wykładnia była wielokrotnie badana tak przez Wojewódzki jak i Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie i żaden z nich nie powziął wątpliwości co do prawidłowości sposobu obliczania i wymierzania administracyjnych kar pieniężnych w podobnych sprawach, w oparciu o zastosowane w tej sprawie przepisy. Stosownie do treści art. 281 ust. 1 i ust. 3 powyższej ustawy do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Do ponoszenia administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa dotyczących terminu płatności należności, odroczenia tego terminu, zaniechania ustalenia zobowiązania, zaniechania poboru należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV stanowią inaczej; termin płatności administracyjnej kary pieniężnej wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymiarze kary stała się ostateczna. Zobowiązanie podatkowe - w niniejszej sprawie administracyjna kara pieniężna za rok 2009 - powstaje z dniem doręczenia stronie decyzji ustalającej tę karę. Zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe (administracyjna kara pieniężna) nie powstaje (przedawnia się), jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Obowiązek podatkowy to - w myśl art. 4 Ordynacji podatkowej - wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie stosując odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że obowiązek podatkowy powstał w momencie, w którym wystąpiło naruszenie warunków pozwolenia za rok 2009, czyli po dniu 30 września 2010 r., tj. gdy zakończył się okres biegu pozwolenia i gdy możliwe było dokonanie oceny spełniania warunków pozwolenia w tym okresie (czyli od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r.), którego część wchodzi w rok kalendarzowy, za który wymierzono karę. W związku z tym, że przepis nakazuje ustalenie zobowiązania podatkowego w trybie postępowania zakończonego decyzją, to zgodnie z cytowanym powyżej art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej decyzja ustalająca zobowiązanie za rok 2009 powinna być doręczona w ciągu 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (w którym było możliwe stwierdzenie naruszenia). Tak więc licząc od końca roku w którym powstał obowiązek podatkowy (czyli od początku 2011 r.) decyzję ustalającą wysokość administracyjnej kary pieniężnej należy doręczyć stronie do dnia 31 grudnia 2013 r. Z akt sprawy wynika, że decyzja ustalająca karę za rok 2009 została stronie doręczona w dniu 6 czerwca 2013 r., czyli przed upływem 3 lat od momentu powstania obowiązku podatkowego. W świetle art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe za rok 2009 ustalone zaskarżoną decyzją nie przedawniło się. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że wobec ustaleń stanu faktycznego, których Gmina nie kwestionuje, że w ocenianym okresie pozwolenia od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. odprowadziła do środowiska ilość ścieków przekraczającą dopuszczalny warunek Qmax.d=7700m3/d, określony w pozwoleniu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpatrując niniejszą sprawę ponownie w całości stwierdził, że administracyjna kara pieniężna została wymierzona zasadnie i obliczona prawidłowo, na podstawie obowiązujących przepisów. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina R. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzuciła jej: 1/ naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania, skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji, tj. - art. 33 § 3 kpa poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu odwoławczym i doręczenie decyzji organu drugiej instancji "osobie nieumocowanej", - art. 10 kpa poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, - art. 107 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zawierającej błędną – wykluczającą się podstawę prawną (art. 305 oraz art. 305a ust. 1 pkt 2 lit. a i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, a także poprzez uwzględnienie dopuszczalności oparcia decyzji pierwszej instancji na nieobowiązującym akcie prawnym, tj. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 168, poz. 1763); 2/ naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 305 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez wymierzenie kary pieniężnej za 2009 r. w sytuacji braku przekroczenia warunków pozwolenia wodnoprawnego, w tym roku kalendarzowym, - art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nieuwzględnienie zarzutu doręczenia decyzji organu pierwszej instancji po upływie 3 - letniego okresu przedawnienia. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał stan sprawy, szczegółowo rozwijając wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Słusznie organ podkreślił, że w przypadku pozwolenia wodnoprawnego Starosty R. z dnia [...] października 2004 r. na odprowadzanie do środowiska oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni w m. [...] rok obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym. W takim przypadku należy dokonać oceny spełnienia warunków pozwolenia w tych latach obowiązywania, których części wchodzą na rok kalendarzowy, za który wymierzana jest kara, w tym przypadku są to dwa okresy rozliczeniowe: - od 1 października 2008 r. do 30 września 2009 r. - nie zostały przekroczone dopuszczalne warunki określone w pozwoleniu wodnoprawnym, zarówno co do ilości jak i jakości odprowadzanych ścieków, - od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. - została przekroczona dopuszczalna ilość odprowadzonych ścieków; jakość ścieków odpowiadała dopuszczalnym normom. Jak ustalił organ kontroli w drugim z ocenianych okresów (od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r.) wystąpiło przekroczenie ilości odprowadzanych ścieków. Wysokość kary organ wyliczył proporcjonalnie, tylko za ilość dni z tego okresu w którym wystąpiło przekroczenie, a która wchodziła w rok kalendarzowy 2009 (czyli od 1 października 2009 r. do 31 grudnia 2009 r.). W sentencji zaskarżonej decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 305 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska jednoznacznie wskazał, że kara została wymierzona za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Odnosząc się do zarzutu błędnej podstawy prawnej decyzji przez organ pierwszej instancji to wskazać należy za organem odwoławczym, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w P. zbędnie wskazał art. 305 a ust. 1 pkt 2a i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska ponieważ nie ma on zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Jednakże prawidłowo został wskazany został art. 305 powyższej ustawy. Prawidłowość wskazania podstawy prawnej wynika ponadto z uzasadnienia decyzji, w którym organ wskazał, że zgodnie z art. 305 ust. 1 powyższej ustawy, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska na podstawie, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji i spełnione są warunki określone w art. 147a Poś. Zgodnie z art. 305 ust. 1 powyższej ustawy wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska na podstawie, o której mowa w art. 299 ust. 1 pkt 2, jeżeli: 1) podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji; 2) spełnione są warunki określone w art. 147a. Z kolei z treści art. 299 ust. 1 pkt 2 wynika, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów. Za prawidłowe należy uznać uzasadnienie organu w zakresie zarzutu przedawnienia, a tym samym naruszenia art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 281 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Jak prawidłowo wskazał organ drugiej instancji stosownie do treści art. 281 ust. 1 i ust. 3 powyższej ustawy do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Zobowiązanie podatkowe - w niniejszej sprawie administracyjna kara pieniężna za rok 2009 - powstaje z dniem doręczenia stronie decyzji ustalającej tę karę. Zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe (administracyjna kara pieniężna) nie powstaje (przedawnia się), jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Tak więc licząc od końca roku w którym powstał obowiązek podatkowy (czyli od początku 2011 r.) decyzję ustalającą wysokość administracyjnej kary pieniężnej należy doręczyć stronie do dnia 31 grudnia 2013 r. W niniejszej sprawie doręczenie decyzji nastąpiło dnia 6 czerwca 2013 r., a więc przed końcem 3 - letniego okresu przedawnienia. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przez organ art. 33 § 3 kpa to sąd zobligowany był rozważyć czy powyższe naruszenie było tego rodzaju naruszeniem, które wpłynęło na prawidłowość decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Mimo doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej który umocowany był tylko do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, to jednak sąd uznał, że nie jest to na tyle istotne uchybienie procesowe, które skutkować powinno wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji, gdyż złożone pełnomocnictwo nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a tylko doprowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania administracyjnego, co koliduje z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 kpa. Dodatkowo podnieść należy, że decyzja organu pierwszej instancji doręczona została na adres Gminy R. Odnosząc się zarzutu oparcia decyzji pierwszej instancji na nieobowiązującym akcie prawnym, tj. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 168, poz. 1763) to należy podkreślić, że zmiana stanu prawnego, a więc uchylenie z mocy prawa przepisów rozporządzenia tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie oznacza, że przestają obowiązywać decyzje czy inne akty administracyjne wydane na podstawie tych przepisów w okresie ich obowiązywania, o ile z odpowiednich przepisów intertemporalnych ustawy czy rozporządzenia uchylających uprzednio regulację, wyraźnie to nie wynika. Nie ulega wątpliwości, że ustawa z dnia 3 czerwca 2005 r. w sprawie zmiany ustawy - Prawo wodne, na mocy której utraciło moc obowiązującą rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r., nie przewidziała skutku w postaci wygaśnięcia z mocy prawa decyzji wydanych w poprzednim stanie prawnym. Nie sposób przyjąć założenie, w którym uchylenie przepisów rozporządzenia z dnia 8 lipca 2004 r. niejako zmienia obowiązujące pozwolenie wodnoprawne, w ten sposób, że "usunięte" z niego zostają warunki minimalne wynikające z uprzednio obowiązującego rozporządzenia, a zastępują je warunki wynikające z przepisów nowych. Zmiana taka niewątpliwie godziłaby w zasadę pewności i trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 kpa). Należy także podkreślić, że minimalne warunki wynikające z rozporządzenia z dnia 8 lipca 2004 r. zostały uwzględnione w wydanym na rzecz Gminy R. pozwoleniu wodnoprawnym i to naruszenie tego pozwolenia, a nie przepisów rozporządzenia, stanowiło podstawę wymierzenia kary (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2377/11). Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanej w tej sprawie decyzji wskazuje, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie w sposób właściwy zastosowały przepisy procedury administracyjnej, jak również przepisy prawa materialnego. Zarzuty zawarte w skardze dotyczące naruszenia przepisów postępowania są więc niezasadne. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.