IV SA/Wa 2910/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant ref. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], wydaną na skutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] od decyzji Zarządu [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi na parterze i garażem podziemnym na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej przy ul. [... w [...] wraz z wjazdem, chodnikami i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...] maja 2015 r. do Urzędu [...] wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o. o wydanie decyzji ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi na parterze i garażem podziemnym na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...] wraz z wjazdem, chodnikami i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2015r., nr [...] Zarząd [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] maja 2016r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło powyższą decyzję Zarządu [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], Zarząd [...] ponownie ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wskazanej inwestycji. Odwołania od ww. decyzji złożyły Wspólnota Mieszkaniowa [...], K. K. oraz J. M. Organ II instancji wskazał, że odwołania K. K. oraz J. M. zostaną rozpatrzone w odrębnym postępowaniu. Odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu oraz podpisane przez osoby właściwie umocowane do jej reprezentowania. Rozpatrując powyższą sprawę organ odwoławczy powołał się na art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). W przedmiotowej sprawie w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która spełnia wymagania, o jakich mowa w wyżej wzmiankowanym rozporządzeniu. Dominującą funkcją obszaru jest funkcja mieszkaniowa, a uzupełniającą usługowa: biurowa, handlu, administracji publicznej oraz oświaty. Planowana inwestycja będzie więc kontynuacją funkcji mieszkaniowo-usługowej występującej w obszarze. Powołując się na stosowne wyliczenia organ wskazał, że dla zabudowy terenu działki [...] przyjęto wskaźnik od 26% (jak szacunkowy wskaźnik dla terenu osiedlowego z budynkiem przy ul. [...]) do 30% (jak wartość średnia dla terenów mieszkaniowych), co odpowiada § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Udział powierzchni biologicznie czynnej na działce [...] określono na poziomie nie mniejszym niż 25%, przy czym część na gruncie rodzimym, umożliwiająca naturalny odbiór części wód deszczowych. Szerokości elewacji frontowych obiektów istniejących na obszarze analizowanym są zróżnicowane, w zależności od rodzaju zabudowy, a średnia szerokość wynosi ok. 34 m, więc w myśl § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej nowego budynku powinna mieścić się w granicach od 27 m do 41 m. Szerokość elewacji frontowej została określona na poziomie min. 11,8 m (jak projektowana). W obszarze analizowanym nie ma działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowanej budynkiem wolnostojącym o takiej łącznej szerokości elewacji frontowej. Wymiar ten zbliżony jest do szerokości pierwszoplanowej części elewacji dziesięcio-kondygnacyjnych budynków wolnostojących w bezpośrednim sąsiedztwie (ok. 12 i 12,6m), o łącznej szerokości elewacji ok. 22 m. Szerokość działki budowlanej [...] wynosi ok. 24,8 m, co przy odległości 4 m od granic nieruchomości do ściany nowego budynku, wynikającej z przepisów techniczno- budowlanych, szerokość elewacji frontowej mogłaby wynosić do 16,8 m (ok. 17 m). W myśl § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna nawiązywać odpowiednio do wysokości elewacji frontowych budynków na działkach sąsiadujących (28,5 m n.p.t). Z uwagi na mniejsze gabaryty projektowanej zabudowy oraz uwarunkowania lokalizacyjne wysokość nowej zabudowy wyznaczono na 13,5 m n.p.t. w sposób odrębny, na podstawie § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia. Usytuowanie terenu działki [...] w rejonie skrzyżowania ulic [...] i [...], pomiędzy obiektami o różnym wyglądzie architektonicznym, w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy o wysokości 28,5/30 m, na wprost budynku przy [...] o zróżnicowanej, zwiększającej się wysokości elewacji (42/45/51 m), uzasadnia możliwość realizacji zabudowy o kondygnacjach "narastających", odpowiednio wycofanych od lica ściany frontowej (jak zaproponowano w koncepcji stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji). Zabudowa działek w obszarze analizowanym charakteryzuje się dachami płaskimi dla wolnostojących budynków mieszkalnych i administracyjnych oraz o spadku do ok. 30° w budynkach w zwartej zabudowie pierzejowej. Budynek przy ul. [...] ma dach wielospadowy o nachyleniu połaci 60%, 50% i 20%, z kalenicą na wysokości do 15 m równoległą do frontu działki (wg projektu docieplenia elewacji); budynek przy ul. [...] - dachy o spadkach połaci ok. 16°, kalenica na wysokości 19,92 m równoległa do frontu działki (wzdłuż ul. [...]) i 16,78 m (wzdłuż ul. [...]). Budynek przy ul. [...]- dach jednopołaciowy o spadku ok. 20°, kalenica główna prostopadła do frontu działki. Budynek przy ul. [...] - wysokość kalenicy ok. 14,5 m przy spadku połaci dachu ok. 7%. Dla zabudowy na działce [...] należy zastosować dachy płaskie, z wysokością głównej połaci dachu zbliżoną do wysokości elewacji. Ze względu na sposób zabudowy terenów w najbliższym sąsiedztwie projektowana linia zabudowy została wyznaczona na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia. Z uwagi na niewielką szerokość działki [...] w sąsiedztwie planowanego budynku, która znacznie ogranicza możliwości jej indywidualnej zabudowy, dopuszczono linii zabudowy dla działki [...] do granicy z działką [...] wzdłuż pasa drogowego ul. [...]. Ustalając poszczególne parametry dla nowej zabudowy organ je wskazał, wyliczył średnią jako punkt odniesienia, zarówno w analizie, jak również w treści decyzji uzasadniono na jakiej podstawie te parametry zostały ustalone. Z przeprowadzonej analizy jednoznacznie wynika jak został określony obszar analizowany i jakie dokładnie były parametry zabudowy w tym obszarze. Ponadto Kolegium podzieliło opinię organu I instancji, iż zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem niniejszego postępowania spełnia pozostałe warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w toku postępowania dokonano niezbędnych uzgodnień w trybie art. 53 ust. 4 tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących zawieszenia przedmiotowego postępowania z uwagi na toczące się prace nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego organ wskazał, że art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszcza możliwość zawieszenia postępowania na 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunku zabudowy, który to okres został przekroczony, zatem zarzut naruszenia wskazanego przepisu uznać należało za chybiony, bowiem brak było możliwości jego zastosowania na gruncie niniejszej sprawy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewłaściwego określenia parametrów stanowiących podstawę do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy SKO wskazało, że parametry zostały określone na podstawie parametrów istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, zostały określone średnie parametry i na ich podstawie określono parametry dla nowej zabudowy. Podniesiono, że jeśli wskazany we wniosku warunek zabudowy znajduje uzasadnienie w wynikach analizy urbanistycznej, a projekt decyzji zostanie uzgodniony z właściwymi wskazanymi w ustawie organami uzgadniającymi, to organ nie może odmówić jego ustalenia tylko dlatego, że jest to niewygodne, czy niekorzystne dla właściciela nieruchomości sąsiedniej ze względu na jego plany, czy z jakichkolwiek innych względów. Organ odwoławczy zaznaczył, że ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym realizacji inwestycji, służącym uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy zamierzenie to może być w ogóle podjęte na danym obszarze jako zgodne z przepisami szczegółowymi, określającymi porządek urbanistyczny i sposób zagospodarowania terenu, w które nowa zabudowa ma się wkomponować. Ma ono więc charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym, opracowanym zresztą z uwzględnieniem wymogów ustalonych w decyzji w sprawie warunków zabudowy. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Nie uprawnia też do prowadzenia robót budowlanych, nie rozstrzyga kwestii usytuowania projektowanego obiektu na terenie nieruchomości, ani zagadnień techniczno-budowlanych podlegających przepisom prawa budowlanego, lecz nakłada obowiązek wykonania projektu zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku zapewnienia odpowiedniego naturalnego oświetlenia wszystkich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku przy ul. [...] oraz poprzez brak zapewnienia minimalnego nasłonecznienia wszystkich lokali mieszkalnych w tym budynku organ wyjaśnił, że na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie zawsze jest możliwe jednoznaczne przesądzenie zakresu wszystkich oddziaływań planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Stwierdzenie to odnosi się m.in. do kwestii wpływu tej inwestycji na naturalne oświetlenie i nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejących i planowanych budynkach na działkach sąsiednich, a to gdy zważy się, że dokładne określenie takiego wpływu jest możliwe dopiero po przesądzeniu w pozwoleniu na budowę dokładnego usytuowania, gabarytów i formy architektonicznej projektowanej inwestycji. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być oceniana w takim zakresie, jak na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, to jest na etapie pozwolenia na budowę. W przeciwnym bowiem razie, orzekanie o wymaganiach wynikających z ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w istocie pozbawiłaby te osoby możliwości dochodzenia ich praw w późniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie ewentualne zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może być szerszy niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie w takiej sprawie, będącym etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji, mającym na celu jedynie przesądzenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być na danym terenie zrealizowane w zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pozytywne przesądzenie o takiej możliwości w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, daje dopiero inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli zostaną spełnione inne warunki wymagane ustawą - Prawo budowlane. Oznacza to, że wykonanie inwestycji realizuje się w dwóch następujących po sobie etapach, w drodze dwóch różnych postępowań, prowadzonych przez różne organy, zobowiązane do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, ale w różnych zakresach, wynikających z obowiązujących przepisów. Konkludując organ wskazał, że zarzuty odwołania nie mogły mieć bezpośredniego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, przy czym decydowanie w przedmiotowej sprawie zgodnie z żądaniami strony odwołującej doprowadzić mogłoby do dokonania rozstrzygnięć, do których organy nie były uprawnione. Mając powyższe na względzie, Kolegium utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...], reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie i ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem wnioskodawcy, podczas gdy ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji było wątpliwe z uwagi na fakt, iż określając warunki w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu organ pominął zasady wynikające z art. 1 ust. 2 ustawy, a tym samym nie spełnił wymogów tzw. "dobrego sąsiedztwa", do czego był zobowiązany na gruncie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy; 2) art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób powodujący naruszenie ładu przestrzennego z uwagi na fakt, iż ulokowanie nowej zabudowy na terenie analizowanego w niniejszym postępowaniu obszaru narusza takie ukształtowanie przestrzeni, które nie tworzy harmonijnej całości z otaczająca go zabudową i nie uwzględnia wymagań funkcjonalnych oraz kompozycyjno-estetycznych obszaru, który był analizowany; 3) art. 61 ust. 1 pkt 5 w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności § 13 i § 60, poprzez nieprzeprowadzenie w ramach postępowania o wydanie warunków zabudowy szczegółowej analizy czy inwestycja, dla której zostały wydane warunki zabudowy będzie możliwa do zrealizowania z uwagi na nadmierne przysłanianie światła w lokalach znajdujących się na nieruchomości skarżącej; 4) art. 7 w związku z art 89 § 2 kpa, poprzez wydanie decyzji przez organy I i II instancji bez przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, która pozwoliłaby uwzględnić przy wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy planowanej inwestycji interesy inwestora - wnioskodawcy oraz uzasadnione interesy skarżącej i innych osób trzecich oraz ewentualnie na przeprowadzenie dalszego postępowania dowodowego, czym w sposób rażący naruszono zasadę prawdy obiektywnej i przepisy postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Zarządu [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż skarga jest zasadna, choć nie z przyczyn w niej zarzuconych. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 roku, nr [...], wydana na skutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] od decyzji Zarządu [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla opisanej w niej inwestycji. Oprócz skarżącej, odwołania od decyzji organu I instancji wniosły także inne podmioty: Wspólnota Nieruchomości [...], a także K. K. i J. M. W tym miejscu zauważyć należy, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpoznania w jednym terminie i wydanie jednej decyzji w sprawie. Wynika to z wykładni językowej art. 138 § 1 kpa, który wyraźnie stanowi, że organ odwoławczy wydaje "decyzję". Jednocześnie, po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy niedopuszczalne jest podejmowanie kolejnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie. W sytuacji wydania decyzji przez organ odwoławczy wyłączona jest bowiem możliwość rozpoznania innych dotychczas nierozpoznanych odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W takiej sytuacji, aby rozpoznać wszystkie prawidłowo złożone w terminie odwołania, konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji podjętej na skutek rozpoznania jednego z kilku złożonych odwołań. Dopiero po uchyleniu takiej decyzji można zrealizować obowiązek łącznego rozpoznania wszystkich wniesionych odwołań (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., II OSK 1198/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywiście taka jedna decyzja może zawierać odrębne rozstrzygnięcia co do poszczególnych stron danego postępowania administracyjnego, lecz pod warunkiem, aby powyższe rozstrzygnięcia nie były ze sobą sprzeczne. Przy tym nie jest prawidłowe stanowisko, iż jest tyle spraw administracyjnych, ile w danej sprawie złożono odwołań od decyzji organu I instancji, biorąc pod uwagę, że w takim przypadku zachodzi właśnie obowiązek ich łącznego rozpatrzenia przez organ odwoławczy i następnie wydania jednej decyzji skierowanej do wszystkich stron toczącego się postępowania administracyjnego. W części orzecznictwa sądowo-administracyjnego podnosi się, że brak realizacji łącznego rozpoznania odwołań wszystkich stron postępowania jest nawet przesłanką do stwierdzenia nieważności takiej decyzji ostatecznej w świetle dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 kpa, czyli z powodu jej wydania bez podstawy prawnej (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2005 r., OSK 1230/04, LEX nr 176134), chociaż dalej są rozbieżne stanowiska w tej kwestii w doktrynie i orzecznictwie (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r., II OSK 2638/12, LEX nr 1485589, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2018 r., II SA/Po 959/17, LEX nr 2481284). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zaś poglądy wyrażone w ostatnich z powołanych orzeczeń, iż nierozpoznanie wszystkich wniesionych odwołań stanowi naruszenie art. 138 § 1 kpa. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że jak wynika z akt administracyjnych - odwołanie sąsiedniej Wspólnoty Nieruchomości [...] (k. 361-376) zostało wniesione dnia [...] września 2016 r., a więc w ustawowym terminie i nie zostało dotychczas rozpoznane. Już sama ta okoliczność powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do odwołań K. K. oraz J. M., to jak wynika z treści obydwu tych odwołań, K. K. i J. M. są właścicielkami lokali mieszkalnych i tym samym członkami skarżącej Wspólnoty. Co do zasady, w takiej sytuacji ich interesy reprezentuje więc Wspólnota. Jednakże w judykaturze wskazuje się, że jeśli właściciel lokalu (członek wspólnoty mieszkaniowej) wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2007 r., II OSK 1648/06, LEX nr 425329, z dnia 24 września 2014 r., II OSK 647/13, LEX nr 1664446. W odniesieniu do odwołań K. K. oraz J. M. organ II instancji wskazał tylko, że ich odwołania zostaną rozpatrzone w odrębnym postępowaniu. Przede wszystkim więc nie zbadał ich interesu prawnego i w zależności od ustaleń w tym względzie nie wydał stosownego rozstrzygnięcia. Dlatego też w sprawie zaszła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, przy czym wobec wskazanych okoliczność Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze. Ponownie rozpatrując sprawę, organ II instancji winien uwzględnić powyższe rozważania i wydać stosowne rozstrzygnięcie, uwzględniające zaprezentowaną wykładnię art. 138 § 1 kpa. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ppsa. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 500 zł, ustalony na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa procesowego (480 zł), stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz uiszczona przez nią opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.