IV SA/Wa 2919/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Stowarzyszenia [...] w W., B. J., K. K. i M. G. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie opłat za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego W., zmiany uchwały w sprawie ulg za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w W. oraz zmiany uchwały w sprawie regulaminu przewozu osób i bagażu środkami lokalnego transportu zbiorowego w W. postanawia odrzucić skargę B. J., K. K. i M. G.. Stowarzyszenie [...] w W., reprezentowane przez K. K., w imieniu własnym oraz osób fizycznych B. J. (właścicielki karty miejskiej nr [...]), K. K. (właścicielki karty miejskiej nr [...]) i M. G. (właścicielki karty miejskiej nr [...]) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie opłat za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego W., zmiany uchwały w sprawie ulg za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w W. oraz zmiany uchwały w sprawie regulaminu przewozu osób i bagażu środkami lokalnego transportu zbiorowego w W.. W odpowiedzi na wezwanie Sądu Stowarzyszenie [...] w W. złożyło pełnomocnictwa udzielone dnia 1 października 2012 r. przez M. G. oraz B. J. do wystąpienia w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) o zmianę uchwały nr [...] i ewentualne zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego. Natomiast K. K. dnia 2 kwietnia 2013 r. osobiście podpisała skargę w siedzibie Sądu. Stowarzyszenie [...] w piśmie z dnia 1 października 2012 r. skierowało do Rady Miasta W. wezwanie na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) o zmianę wymienionych punktów uchwały nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W rozpoznawanej sprawie kwestionowana jest prawidłowość uchwały Rady W. z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] podjętej w sprawie uchwalenia zmiany opłat za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego W. oraz zmiany regulaminu przewozu osób i bagażu środkami lokalnego transportu zbiorowego w W. Podstawą prawną wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze. zm.), powoływanej dalej również jako "u.s.g.". Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd bada, czy skarga spełnia wymogi formalne. Warunkami formalnymi w tym przypadku są nie tylko warunki formalne jakie spełniać powinna skarga jako szczególne pismo procesowe (art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a.), ale również poprzedzenie skargi wniesieniem do organu, który podjął kwestionowany akt, wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżonym aktem i bezskuteczność tego wezwania (art. 101 ust. 1 u.s.g.), a ponadto wniesienie skargi do sądu z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 2 w związku z art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę na uchwałę organu samorządowego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że jednym z warunków formalnych dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego jest wcześniejsze wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko zostało także wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007/3/60). W niniejszej sprawie skarżące: B. J., K. K. i M. G. takiego wezwania do Rady W. nie wystosowały. Oznacza to, że skarżące nie dopełniły warunku formalnego, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego. Skarżące B. J. i M. G. w dniu 1 października 2012 r. udzieliły pełnomocnictwa Stowarzyszeniu [...] w W. do wystąpienia w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym o zmianę uchwały nr [...] i ewentualnie złożenie skargi na tę uchwałę do sądu administracyjnego. Jednakże z treści wezwania z dnia 1 października 2012 r. wniesionego przez przedstawiciela Stowarzyszenia [...] w W. – K. K. wynika, że zostało ono złożone wyłącznie w imieniu Stowarzyszenia. Tym samym wezwanie nie wywołuje skutku prawnego wobec osób fizycznych reprezentowanych przez Stowarzyszenie [...]. Fakt ten potwierdziła pełnomocnik B. J. i M. G. w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013 r. wskazując, że osoby te nie składały wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie ar. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z akt sprawy nie wynika również, aby K. K. poprzedziła złożenie skargi do sądu administracyjnego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że skarżące B. J., K. K. i M. G., przed złożeniem do Sądu skargi na powyższą uchwałę nie dokonały skutecznego wezwania Rady W. do usunięcia naruszenia w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji postanowienia.