IV SA/Wa 2924/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat M. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. F. i C. F. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać adwokat M. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100 złotych), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2924/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. F. i C. F. Postanowieniem z dnia 23 maja 2014 r. referendarz sądowy przyznał C. F. prawo pomocy w niniejszej sprawie w zakresie ustanowienia adwokata oraz odmówił zwolnienia od kosztów sądowych. M. K., wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla C. F., pismem z dnia 21 lipca 2014 r. zwróciła się do sądu z wnioskiem o przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA z dnia 7 marca 2014 r. wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów pomocy prawnej z urzędu, nieopłaconej a całości ani w części. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2962/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i zasądził na rzecz skarżących kwotę 400 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Na rozprawie obecny był adw. M. C., działający na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego mu przez wyznaczoną w niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu. W piśmie z dnia 10 listopada 2016 r. wyznaczona pełnomocnik z urzędu zwróciła się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu przed NSA, oraz zasądzenie kosztów sądowych w wysokości 100 zł, poniesionych przez pełnomocnika z urzędu w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej, które pomimo wezwań do zwrotu opłaty, nie zostały zapłacone przez C. F.. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł, tj. 100 % stawki minimalnej, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i ust. 1 pkt 2 lit. "a" , podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Barak jest natomiast, w ocenie referendarza sądowego, podstaw do zasądzenia w ramach wynagrodzenia przysługującego adwokatowi za udzieloną pomoc z urzędu, kwoty uiszczonego przez niego wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł). Wpis od skargi kasacyjnej jest opłatą sądową (art. 212 § 1 p.p.s.a.), od ponoszenia której skarżący nie został zwolniony, bowiem postanowieniem z dnia 23 maja 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy jedynie w zakresie ustanowienia adwokata, natomiast odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wyżej powołanych przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r. poz. 1801) oraz w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714), postanowiono jak w sentencji.