IV SA/Wa 2948/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze z dnia 4 grudnia 2013 r. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany, skarżący K. B. wniósł o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jego wydalenie do kraju pochodzenia naraziłoby go na niebezpieczeństwo utraty życia w wyniku okoliczności podniesionych w przesłuchaniu statusowym, jak również częściowo w skardze. Jednocześnie wskazał, iż wydalenie go z terytorium RP możliwości uczestniczenia w postępowaniu sądowym, a także możliwości korzystania z ochrony międzynarodowej w przypadku uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez Sąd może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, ze zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006r., s. 189). W celu stwierdzenia prze Sąd, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi wskazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Powyższe stanowisko potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 25 września 2009 r. sygn. I OZ 892/09, z dnia 6 października 2009 r., sygn. II OZ 833/09). W pierwszej kolejności należy wskazać, iż na etapie postępowania o wstrzymanie zaskarżonej decyzji sąd nie jest uprawniony do badania zasadności skargi, a tym samym kontroli postępowania administracyjnego. Postępowanie to ma charakter wpadkowy i odnosi się jedynie do kwestii uregulowanych w art. 61 § 1 p.p.s.a. Ty samym argumentacja dotycząca możliwości wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w postaci narażenia go na niebezpieczeństwo utraty życia w wyniku okoliczności podniesionych w przesłuchaniu statusowym, jak również częściowo w skardze nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia o zasadności wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy zgodzić się ze skarżącym, iż brak wstrzymania zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwości jego wydalenia wraz z dziećmi z terenu RP przed merytorycznym rozpoznaniem skargi pozbawiłoby go prawa do sądu, ale także sprawiłoby, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi udzielona ochrona sądowa miałaby charakter iluzoryczny. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.