IV SA/Wa 3/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA -Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy N. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - W skardze z dnia 17 listopada 2011 r. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] Gmina N. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2010 r., którą wymierzono skarżącej administracyjną karę pieniężną w wysokości 103 667,00 zł za przekroczenie warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Skarżąca wskazała, że zastosowanie ochrony tymczasowej jest uzasadnione jej ważnym interesem, ponieważ wykonanie decyzji przed rozpoznaniem sprawy może spowodować poważne konsekwencje finansowe przy zrównoważaniu budżetu gminy, a nadto uniemożliwi skorzystanie z rozwiązań instytucji odroczenia terminu płatności w celu umożliwienia zainwestowania w ochronę środowiska kwot odpowiadających karze, a w konsekwencji jej umorzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu skarżąca uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji w sprawie wszczętej jej skargą, czyli zapłata kary pieniężnej w kwocie 103 667,00 zł może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Dostępna pod adresem internetowym: [...] uchwała Rady Gminy N. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w sprawie budżetu Gminy N. na 2010 r. przewidywała dochody gminy w wysokości 24 242 955,10 zł (§ 1 ust. 1 uchwał), a wydatki w wysokości 26 777 069,10 zł (§ 2 ust. 1 uchwały). Deficyt budżetowy zaplanowano na poziomie 2 534 114,00 zł. Zwiększano go kilkakrotnie kolejnymi uchwałami Rady Gminy N. Wedle § 3 ust. 2, dostępnej pod adresem internetowym [...], uchwały z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w sprawie wprowadzenia zmian w budżecie gminy na 2010 rok deficyt wyniósł 3 418 134,47 zł. W § 6 powołanej wyżej uchwały budżetowej utworzono rezerwę ogólną w wysokości 100 000 zł i rezerwy celowe w łącznej kwocie 200 000 zł. Opisane wyżej dane finansowe skarżącej, w szczególności wzrost deficytu Gminy na przestrzeni pół roku z kwoty 2 534 114,00 zł do kwoty 3 418 134,47 zł, zatem o ponad 880 000 zł, a także wielkości przewidzianych w ubiegłorocznym budżecie rezerwy celowej i rezerw ogólnych (100 000 zł i 200 000 zł) wskazują, że zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku twierdzenie co do możliwości spowodowania poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji poważnych konsekwencji finansowych przy zrównoważeniu budżetu gminy, jest wiarygodne. Sąd zwraca uwagę, że w budżecie jednostki samorządu terytorialnego zgodnie z art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), wydatki nieprzewidziane, których obowiązkowe płatności wynikają z tytułów egzekucyjnych lub wyroków sądowych, mogą być dokonywane bez względu na poziom środków finansowych zaplanowanych na ten cel. Odpowiednia zmiana planu wydatków powinna nastąpić w trybie przeniesień wydatków z innych podziałek klasyfikacji wydatków lub z rezerw celowych. Niezastosowanie ochrony tymczasowej w sprawie wszczętej skargą Gminy N. mogłoby jednakże uniemożliwić wykonanie zaplanowanych działań, stanowiących realizację zadań własnych gminy, wskazanych w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Jak podaje skarżąca niemożliwe stałoby się zainwestowanie kwot odpowiadających karze w realizację zadań związanych z ochroną środowiska. W konsekwencji mogłoby to uniemożliwić odroczenie administracyjnej kary pieniężnej, warunkowane terminową realizacją przedsięwzięcia, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn poniesienia kary (art. 317 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), a w dalszej kolejności uniemożliwić umorzenie odroczonej kary (art. 319 ust. 3 tej samej ustawy). Powyższe wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy wszytej skargą Gminy N. spowodowałoby trudne do odwrócenia dla strony skutki finansowe i mogłoby spowodować ograniczenia w zakresie realizacji zadań własnych gminy. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.