IV SA/Wa 300/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w sprawie ze skargi I. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. C. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu wniosku (uzasadnienie skargi dotyczy również wniosku) skarżąca podniosła, iż organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, gdyż skarżąca nie opuściła przedmiotowego lokalu dobrowolnie, lecz została z niego usunięta wraz z dziećmi siłą przez asystujących komornikowi policjantów, po odjeździe których wróciła do mieszkania i dalej wraz z rodziną w nim mieszkała. Ponadto skarżąca wskazała, że Sąd uchylił czynności komornika z powodu naruszenia przez niego prawa, co skutkuje nieważnością tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/WA 300/10 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż nie dostrzegł aby w niniejszej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja o wymeldowaniu jest bowiem wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących ustania pobytu określonej osoby w dotychczasowym miejscu, urzędowym stwierdzeniem, że określona osoba w danym miejscy nie przebywa. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca I. C. wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że opuszczenie, w wyniku zastosowania przez komornika przymusu fizycznego niezgodnego z prawem, nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu z tego mieszkania, a wykonanie takiej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ dowód osobisty skarżącej zostanie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 195, poz. 1198), unieważniony. W konsekwencji, wobec braku dowodu osobistego, urząd pocztowy odmówi wydania awizowanej przesyłki poleconej i po upływie 14 dni odeśle ją do nadawcy. Jeżeli będzie to przesyłka pochodząca z sądu, po zwrocie zostanie uznana przez sąd za doręczoną. W ostatecznym rezultacie bezskutecznie upłynie termin przewidziany dla czynności procesowej związanej z tą przesyłką i zaistnieje sytuacja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Skarżąca podniosła, że może zostać pozbawiona obrony swoich praw w obecnie trwających postępowaniach sądowych co będzie nieprzewidywalnymi dla niej stratami materialnymi i moralnymi. Odpowiedź na zażalenie złożyła uczestniczka postępowania M. S., wnosząc o oddalenie zażalenia I. C. w całości jako całkowicie bezzasadane. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 665/10 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się do okoliczności przestawionych przez stronę we wniosku, opierając swoje postanowienie na ocenie charakteru decyzji w przedmiocie wymeldowania. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia stanowi jedynie ocenę Sądu, przy braku zasadności wykazania tej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. O wstrzymaniu wykonania decyzji sąd administracyjny może orzec, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd rozważa więc, czy wykonanie jej przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym wyeliminowaniu aktu z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, okoliczności niniejszej sprawy, uzupełnione wywodami zażalenia, dają podstawę by uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymeldowania, jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może spowodować wystąpienie skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania, na mocy której dokonuje się wymeldowania skarżącej. Wszak należy wskazać, że decyzja w przedmiocie wymeldowania jest aktem rejestracji danych, to jednak okoliczność powyższa nie przesądza o tym, że jej wykonanie w danej sprawie nie może wywołać skutków o jakich mowa w w/w przepisie. Uwzględniając wniosek skarżącej Sąd miał na uwadze ewentualne szkody oraz skutki wynikające z braku stałego meldunku związane z codzienną egzystencją skarżącej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.