IV SA/Wa 302/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" sp. z o. o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności w sprawie ze skargi "[...]" sp. z o. o. w W. na czynność Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności. "[...]" sp. z o. o. w W. wniosła do Sądu skargę na czynność Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków w zakresie podziału działki ew. nr [...] w obrębie [...] w W[...] na dwie działki o nr ew. [...] i nr [...]. W skardze do Sądu zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący powinien powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania czynności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11 oraz z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11). Do wstrzymania wykonania czynności nie wystarczy powołanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania czynności nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz jego materialnoprawną argumentację, stąd treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie czynności mogło doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub mogło spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skoro nie wskazano okoliczności, o których wyżej mowa, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.