IV SA/Wa 3023/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K. i Gminy Miejskiej K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. uchyla postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2015 nr [...]; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżących Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K. i Gminy Miejskiej K. kwotę 640 (sześćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarb Państwa i Gmina Miejska K. – reprezentowane przez Prezydenta Miasta K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] lipca 2015 r. wydaną w postępowaniu nieważnościowym, którego przedmiotem była decyzja Prezydium Rady Narodowej w m. K. Urzędu Spraw Wewnętrznych z [...] lutego 1965 r. w części dotyczącej przeznaczenia majątku zlikwidowanego Towarzystwa [...] w K. Stan sprawy przedstawia się następująco: Towarzystwo [...] w K. wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w m. K. Urzędu Spraw Wewnętrznych z [...] lutego 1965 r. w części dotyczącej przeznaczenia majątku zlikwidowanego Towarzystwa, następnie sprecyzowanego wnioskiem z [...] sierpnia 2012 r. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z [...] maja 2015 r.: 1) stwierdził nieważność decyzji z [...] lutego 1965 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w części dotyczącej przeznaczenia majątku zlikwidowanego Towarzystwa w części dotyczącej nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne o obecnych numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]),[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]),[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]),[...],[...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]); 2) stwierdził, że decyzja z [...] lutego 1965 r. w pozostałej części, tj. dotyczącej działek ewidencyjnych o obecnych numerach: [...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]),[...],[...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]) wywołała nieodwracalne skutki prawne. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] maja 2015 r. wystąpiły Skarb Państwa i Gmina Miejska K. – reprezentowane przez Prezydenta Miasta K. Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z [...] lipca 2015 r. – wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. – "postanowił uchylić sentencję decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] maja 2015 r. i nadać jej nowe poniższe brzmienie: "postanawiam 1. stwierdzić, iż zaskarżona decyzja Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. K. z [...] lutego 1965 r., [...] w części dotyczącej przeznaczenia majątku zlikwidowanego Towarzystwa wydana została z rażącym naruszeniem prawa, jednak jedynie w części dotyczącej nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne o obecnych numerach: A. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz części działek nr [...],[...],[...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]),[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz części działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]), a odpowiadających obszarowi parcel gruntowych I. kat. [...],[...],[...], objętych wykazem hipotecznym [...]- byłej gminy katastralnej [...], funkcjonujących w dacie wydania i objętych decyzją Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] lutego 1965 r. Nr [...]; B. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz części działek nr [...],[...],[...], (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]),[...] oraz części działki [...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]), a odpowiadających obszarowi parcel gruntowych I. kat. [...],[...],[...],[...], objętych wykazem hipotecznym [...] - byłej gminy katastralnej [...], objętych decyzją Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] lutego 1965 r. Nr [...] - stwierdza się jej nieważność.  2. w pozostałej części, dotyczącej poniższych działek ewidencyjnych: część obecnej działki nr [...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]), część obecnej działki nr [...] oraz całej obecnej działki nr [...] (z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]), a odpowiadających obszarowi parcel gruntowych L. kat. [...],[...],[...], objętych wykazem hipotecznym [...]- byłej gminy katastralnej [...], funkcjonujących w dacie wydania i objętych decyzją Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. K. z [...] lutego 1965 r. Nr [...] - należy wskazać, iż ww decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. 3. Niniejszą decyzją uchyla się decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji znak [...] z [...] października 2002 r. w części dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. K. z [...] lutego 1965 r. Nr [...] w zakresie przeznaczenia majątku likwidowanego Towarzystwa [...] w K." Postanowieniem z [...] września 2015 r. Minister Spraw Wewnętrznych - na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku Towarzystwa [...] w K. o sprostowanie – "postanowił sprostować sentencję decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] lipca 2015 r. w ten sposób, iż ustępowi pierwszemu ww decyzji nadał nowe poniższe brzmienie: 1. "stwierdzić, iż zaskarżona decyzja Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] lutego 1965 r., nr [...] w części dotyczącej przeznaczenia majątku zlikwidowanego Towarzystwa wydana została z rażącym naruszeniem prawa, jednak jedynie w części dotyczącej nieruchomości stanowiących dziatki ewidencyjne o obecnych numerach: A. z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]: a) [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - w całości, b) [...],[...],[...]- w części; B. z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]: a) [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - w całości, b) [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] - w części - a odpowiadających obszarowi parcel gruntowych I. kat. [...],[...],[...], objętych wykazem hipotecznym [...] - byłej gminy katastralnej [...], funkcjonujących w dacie wydania i objętych decyzją Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] lutego 1965 r. Nr [...]; C. z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]: a) [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]- w całości, b) [...],[...],[...]- w części; D. z obrębu [...] jednostki ewidencyjnej K. [...]: a) [...] - w całości, b) [...]- w części, - a odpowiadających obszarowi parcel gruntowych I. kat. [...],[...],[...],[...], objętych wykazem hipotecznym [...] - byłej gminy katastralnej [...], objętych decyzją Urzędu Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] lutego 1965 r. Nr [...] - stwierdza się jej nieważność".  Skarb Państwa – Prezydent Miasta K. i Gmina Miejska K. w skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] lipca 2015 r. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. przez niewyczerpujące i niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez niepodjęcie wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 156 § 1 1 pkt 2 i art. 154 § 1 K.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącej brak było podstawy prawnej do uchylenia sentencji decyzji i nadania jej nowego brzmienia, w zaistniałej sytuacji organ winien był uchylić decyzję i wydać nową decyzję. Zaskarżoną decyzją uchylono decyzję z [...] października 2002r. w części, bez zbadania czy skarżący nie nabyli prawa na jej podstawie (art. 154 § 1 K.p.a.). Nadto skarżący zwrócili uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 i podkreślili, że w sprawie doszło do stwierdzenia nieważności decyzji z 1965 r. po pięćdziesięciu latach od jej wydania. Minister Spraw Wewnętrznych – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] lipca 2015 r. i postanowienie z [...] września 2015 r. naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawione niżej naruszenia Sąd stwierdził z urzędu. Artykuł 138 K.p.a. w: - § 1 stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. - § 2 stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie pkt 2 art. 138 § 1 K.p.a. Zacytowany przepis określa wyczerpujący zakres możliwych rozstrzygnięć organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o rozstrzygnięciu innym niż wymienione w przywołanym przepisie. Decyzja organu odwoławczego może dotyczyć wyłącznie decyzji organu pierwszej instancji, która została zaskarżona w drodze odwołania (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 1987 r., sygn. akt IV SA 907/87, GAP 1988). Nadto, wszystkie decyzje organu odwoławczego muszą zawierać uzasadnienie, albowiem - zgodnie z art. 107 § 4 K.p.a. – możność od odstąpienia od uzasadnienia nie dotyczy decyzji wydanych na skutek odwołania. Zaskarżona decyzja został wydana na podstawie normy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. (jako, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Ministra Spraw Wewnętrznych, nie przysługiwało odwołanie, tylko wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji). Decyzja uchylająca zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w uchylonym zakresie rozstrzygająca sprawę co do istoty określana jest mianem decyzji reformatoryjnej. W rozstrzygnięciu decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy powinien precyzyjne wskazać, w jakim zakresie (w jakiej części) uchylona zostaje decyzja organu pierwszej instancji i równocześnie orzec co do istoty sprawy, zastępując nowym rozstrzygnięciem merytorycznym wadliwą część zaskarżonej decyzji (R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz 2. Wydanie, Warszawa 2008, str. 705). W rozstrzygnięciu decyzji zostaje wyrażona bowiem wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych (wyrok NSA z 28.05.1989 r., sygn. akt IV SA 1278/88). Rozstrzygnięcie decyzji, o której mowa, składa się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia (w całości lub w części), zaś w drugiej organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Decyzja organu odwoławczego wydana z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., która nie zawiera w treści rozstrzygnięcia tych dwóch elementów jest nielegalna. W świetle powyższego decyzja podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. powinna uchylać zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzekać co do istoty sprawy. Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest zatem obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie odpowiada swoją treścią stawianym wyżej wymogom wynikającym z brzmienia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Decyzją z [...] lipca 2015 r. Minister "postanawia uchylić sentencję decyzji [...] i nadać jej nowe "poniższe" brzmienie [...], w tym uchylić w części decyzję z [...] października 2002 r. Po pierwsze błędem jest użycie w akcie administracyjnym mającym formę decyzji administracyjnej słowa "postanawia" (jako zastrzeżonego do aktów administracyjnych przybierających formę postanowienia – art. 123 – 126 K.p.a.) i słowa "sentencja" (oznaczającego treść wyroku, która składa się z części wstępnej (komparycji, rubrum) oraz tenoru (formuły) rozstrzygnięcia). W przypadku decyzji winno się używać słowa "rozstrzygnięcie" określane mianem "osnowy" decyzji i będące jednym z najważniejszych elementów decyzji określonych w art. 107 § 1 K.p.a. Po drugie w decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i orzec merytorycznie. Omawiana norma nie przewiduje ani czegoś takiego jak uchylenie rozstrzygnięcia decyzji, ani czegoś takiego jak nadanie rozstrzygnięciu nowego brzmienia. Sformułowana treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji organu nadzoru, nadająca mu nowe brzmienie (nową treść) w istocie wskazuje na dokonanie przez organ sprostowania rozstrzygnięcia decyzji z [...] maja 2015 r. w trybie art. 113 § 1 K.p.a., nie zaś na wydanie decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. będącej wynikiem ponownego rozpatrzenia sprawy. Po trzecie zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nieważnościowym. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została [...] z rażącym naruszeniem prawa; art. 156 § 2 K.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne; art. 158 § 2 K.p.a., jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Treść rozstrzygnięcia decyzji z [...] lipca 2015 r. (pkt 1 i pkt. 2), zacytowana w stanie sprawy, nie odpowiada również wymogom wynikającym z powyższych regulacji postępowania nieważnościowego. W przypadku, w którym następuje stwierdzenie wydania decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym z rażącym naruszeniem prawa – powinno się rozstrzygnąć o stwierdzeniu nieważność decyzji (w całości albo w części). Z kolei w przypadku, w którym następuje stwierdzenie, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym wywołała nieodwracalne skutki prawne – powinno nastąpić rozstrzygnięcie stwierdzające wydanie decyzji (w całości albo w części) z naruszeniem prawa z powodu zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych. Po czwarte organ odwoławczy – wydając decyzję na podstawie pkt 2 art. 138 § 1 K.p.a. – uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka co do istoty sprawy. Tymczasem w punkcie 3 kontrolowanej przez Sąd decyzji uchylono w części decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2002 r. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem tej części rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzja (bez jednoczesnego orzeczenia co do istoty sprawy) stała się decyzja obecnie nie objęta żadnym z postępowań nadzwyczajnych unormowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i sugerowanym w skardze postępowaniem o uchylenie decyzji w trybie art. 154 K.p.a.), a najważniejsze niebędąca przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co oznacza, że i przedmiotem postępowania pierwszoinstancyjnego, czyli w ogóle postępowania nieważnościowego ostatecznie zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2015 r. Wszystko to wskazuje, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] lipca 2015 r. została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. kwalifikującym ją do uchylenia. Dalej Sąd, korzystając z uprawnienia jakie daje mu art. 135 P.p.s.a., wyeliminował z obrotu prawnego również postanowienie z [...] września 2015 r. o sprostowaniu "sentencji" zaskarżonej decyzji, uznają je za niezgodne z ww normą, a zarazem za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Według Sądu sprostowania dokonano z przekroczeniem art. 113 § 1 K.p.a. Stosownie do normy art. 113 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w powołanym przepisie są zatem błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia (tak np. wyrok NSA z 20 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 323/10), a błąd pisarski – widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (tak np. wyrok NSA z 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1451/10). Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a więc tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co jest widocznie niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie w decyzji, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa (tak np. wyrok NSA z 21 września 2012 r., sygn. akt II OSK 940/11). W rozpoznawanej sprawie organ dokonał sprostowania "sentencji" zaskarżonej decyzji nadając punktowi 1 decyzji nowe brzmienie. Przedmiotowego sprostowania dokonał na wniosek, uzasadniony niemożnością jednoznacznego określenia zakresu decyzji z [...] lipca 2015 r. obejmującego określone działki ewidencyjne z pominięciem słowa "w całości", co – według wnioskodawcy - przyczynia się do fałszywego wrażenia, że niektórych działek ewidencyjnych zaskarżona decyzja dotyczyła jedynie w części. W istocie sprostowane – według Sądu – sprowadziło się do niedopuszczalnej na gruncie regulacji art. 113 § 1 K.p.a. ingerencji w istotę sprawy (zakres powierzchniowy działek ewidencyjnych). Zaskarżoną decyzją objęto bowiem kilka działek ewidencyjnych w części (np. dz. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]), a postanowieniem o sprostowaniu w całości (np. dz. [...],[...], [...],[...],[...],[...], [...],[...],[...]). Wobec stwierdzonych uchybień organu nadzoru, przedwczesną byłaby kontrola merytoryczna sprawy, w tym więc i zastosowanego prawa materialnego. Organ nadzoru - mając na względzie powyższe wywody w wyniku ponownego rozpoznania sprawy - wyda decyzję odpowiadającą treści art. 138 K.p.a. i dokona jej uzasadnienia stosownie do wymogów art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., pamiętając przy tym, że wydanie decyzji na podstawie normy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. nie tylko wymaga rozstrzygnięcia składającego się z dwóch części (w pierwszej uchylenia zaskarżonej decyzji i określenia jego zakresu, a w drugiej rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty), ale i uzasadnienia powodów uchylenia i rozstrzygnięcia merytorycznego. Uzasadnienie wydanej decyzji jest istotne z punktu widzenia jej zakresu obejmującego określone działki w całości albo w części. Przykładowo decyzją z [...] maja 2015 r. objęto bowiem całości działki ewidencyjnej nr [...], zaś zaskarżoną decyzją części tej działki, a postanowieniem o sprostowaniu powrócono do wskazania jej w całości. Każda taka zmiana wymagała więc dogłębnego uzasadnienia. Wobec stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 P.p.s.a. – w punkcie 1 i 2 orzeczenia uchylił zaskarżoną decyzję z [...] lipca 2015 r. i postanowienie z [...] września 2015 r. O kosztach postanowił w punkcie 3 wyroku na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.