IV SA/Wa 304/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 27 maja 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Aktywów Państwowych z [...] grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie wydania pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarze wód morskich oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] grudnia 2021 r., znak: [...] Minister Aktywów Państwowych pozytywnie zaopiniował wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie opinii w sprawie wydania pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarze wód morskich. Postanowieniem zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Urząd Morski w [...] zwrócił się pismem z 27 września 2021 r., nr [...] o wydanie opinii, dotyczącej wniosku Inwestora – [...] sp. z o, o. z siedzibą w [...] w sprawie wydania pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarze morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "[...]" do wyprowadzenia mocy z morskich farm wiatrowych na ląd – w trybie art. 26 ust. 2 i 3 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej) i administracji morskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2135, ze zm.), dalej "UOM". Wnioskiem objęta została całość planowanej Inwestycji polegającej na budowle i eksploatacji przyłącza elektroenergetycznego morskich farm wiatrowych do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego, która zostanie zlokalizowana na obszarze morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego RP oraz na lądzie dla projektowanej dopiero morskiej farmy wiatrowej. Projektowana morska farma wiatrowa będzie zlokalizowana we wschodniej części polskich obszarów morskich, w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej, na wysokości gminy [...], pow. [...], woj. [...] oraz gminy [...], pow. [...], woj. [...], w obrębie akwenu oznaczonego symbolem [...] w załączniku 4 do rozporządzenia Rady Ministrów z 14 kwietnia 2021 r. w sprawie przyjęcia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej w skali 1:200000 (Dz.U. z 2021 r. poz. 935), którego funkcją podstawową jest pozyskiwanie energii odnawialnej. Uzgodnienie lokalizacji oraz sposobów utrzymania kabli energetycznych, przedstawionych we wniosku, jest niezbędnym krokiem w celu funkcjonowania w przyszłości oraz przyłączenia planowanych morskich farm wiatrowych do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego (KSE). Wnioskodawca zakłada eksploatację przedsięwzięcia przez maksymalny okres, wskazany w art. 26 pkt 5 UOM, tj. przez 35 lat. Inwestor wskazał, iż dla wnioskowanego przedsięwzięcia układanie kabli eksportowych rozpocznie się w ciągu 10 lat od momentu, w którym decyzja uzgadniająca lokalizację oraz sposoby utrzymywania kabli w wyłącznej strefie ekonomicznej RP stanie się ostateczna. Inwestor zaznaczył, że proces układania kabli będzie trwał kilka miesięcy, a wykorzystanie kabli zgodnie z warunkami określonymi w uzgodnieniu rozpocznie się w ciągu 15 lat od dnia, w którym decyzja o uzgodnieniu stanie się ostateczna. Inwestor wskazał ponadto, że zamierza dopiero złożyć wniosek o pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń (PSZW) w polskich obszarach morskich dla pozostającej w fazie projektu planowanej morskiej farmy wiatrowej. Morska farma wiatrowa, planowana przez Inwestora, jaka będzie zlokalizowana na obszarze [...]wytwarzać będzie energie elektryczną, która zostanie przekazana na ląd za pomocą zewnętrznej infrastruktury przesyłowej biegnącej korytarzem kablowym będącym przedmiotem niniejszego wniosku. Postanowieniem z [...] grudnia 2021 r., znak: [...]Minister Aktywów Państwowych zaopiniował pozytywnie wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarze wód morskich. Ze względu na potrzeby interesu gospodarki narodowej Minister zobowiązał wnioskodawcę do: 1) przekazania Urzędowi Morskiemu w [...]przed wydaniem pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarze morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego, prawomocnej decyzji dotyczącej pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, zgodnie z art 23 ust. 1 UOM dla morskiej farmy wiatrowej, w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych, zlokalizowanej na obszarze [...]; 2) uzgodnienia ze wszystkimi przedsiębiorcami zainteresowanymi rozwojem morskich farm wiatrowych, w rozumieniu art. 3 pkt 3 ww. ustawy, jakie będą zlokalizowane na obszarze [...], takiego ułożenia infrastruktury kablowej, aby nie doszło do możliwości krzyżowania się infrastruktury kablowej różnych inwestorów. Podstawę materialnoprawną wydanego postanowienia stanowił art. 26 ust. 2 i 4 w związku z art 23 ust 2a UOM. W uzasadnieniu Minister podkreślił, że możliwość układania kabli w polskich obszarach morskich, a w szczególności możliwość dołączenia ich do systemu przesyłowego na lądzie jest ograniczona m. in. ze względu na ograniczoną liczbę miejsc przyłączenia na lądzie oraz na inne istniejące formy użytkowania obszarów morskich, przez które nie ma możliwości poprowadzenia kabli i rurociągów. W opinii organu, aby umożliwić w przyszłości wyprowadzenie mocy z planowanych do realizacji w polskich obszarach morskich farm wiatrowych, decyzje, w których przyznaje się prawo do układania kabli elektroenergetycznych z obszaru farmy wiatrowej na ląd, powinny być wydane po wydaniu pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich (dalej: PSZW). Wydanie pozwolenia na układanie i utrzymywanie podmorskich kabli elektroenergetycznych dla podmiotu, który nie posiada jeszcze PSZW mogłoby potencjalnie zagrażać interesowi gospodarki narodowej. Może bowiem dojść do sytuacji, w której inwestor, który uzyskał PSZW dla morskiej farmy wiatrowej, nie będzie miał faktycznej możliwości uzyskania pozwolenia na ułożenie kabli o danym przebiegu, a tym samym nie będzie mógł wyprowadzić energii elektrycznej z morskiej fermy wiatrowej, gdyż pozwolenie takie zostanie wcześniej wydane inwestorowi, który nie uzyskał PSZW. Takie działanie potencjalnie spowodować może zablokowanie możliwości rozwoju morskiej energetyki wiatrowej. Uwzględniając regulacje ustawy z 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych oraz okoliczność, że nie ma pewności, iż konkretny wnioskodawca otrzyma PSZW dla morskiej farmy wiatrowej, organ uznał, że wydanie pozwolenia lokalizacyjnego dla inwestycji obejmującej budowę i eksploatację infrastruktury przyłączeniowej przed wydaniem PSZW dla farmy, może w przyszłości uniemożliwić wyprowadzenie energii na ląd z farmy przez inwestora, który posiadać będzie prawomocne PSZW. Tym samym w przyszłości może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa energetycznego kraju. Minister podkreślił, iż nie można wykluczyć sytuacji, w której okaże się, że wydanie pozwolenia w takim kształcie, w jakim wnioskuje Inwestor stałoby się precedensem co do możliwości krzyżowania się wniosków różnych inwestorów. Dotychczas nakładanie się lokalizacji obszarów objętych nowymi wnioskami na obszary już zajęte decyzjami, było przyczyną do odmowy wszczęcia postępowania. Organ administracji bowiem (w tym przypadku właściwy urząd morski) nie może wydać kilku decyzji dla rodzajowo takiego samego przedsięwzięcia, dotyczących tego samego obszaru. Ponadto brak regulacji prawnych dotyczących możliwości krzyżowania się infrastruktury przesyłowej w obszarach morskich, stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania przez organ administracji, tj. przez Urząd Morski w [...]. Skargę na postanowienie Ministra Aktywów Państwowych z [...]grudnia 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] dalej "strona skarżąca", zaskarżając je w części dotyczącej zobowiązań nałożonych na wnioskodawcę w pkt 1 i 2 sentencji tego postanowienia. Strona skarżąca zaskarżonemu postanowieniu, w zaskarżonej części, zarzuciła: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 26 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 21 marca 1991 r. UOM w związku z art. 6 k.p.a., poprzez oparcie nałożonych na stronę skarżącą zobowiązań na błędnym założeniu, iż: a) celem uzyskania pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego, konieczne jest posiadanie przez wnioskodawcę pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich ("PSZW") dla morskiej farmy wiatrowej, z której przesyłowi energii na ląd ma służyć infrastruktura będąca przedmiotem wniosku, w sytuacji, gdy żaden przepis UOM oraz jakikolwiek inny przepis obowiązującego prawa, nie przewiduje dla wydania decyzji lokalizacyjnej dla infrastruktury kablowej, wymogu posiadania przez inwestora decyzji PSZW, b) podmorska linia kablowa nie może krzyżować się z liniami kablowymi innych inwestorów, w sytuacji, gdy żaden przepis UOM oraz jakikolwiek inny przepis obowiązującego prawa, nie zabrania krzyżowania się podmorskiej infrastruktury kablowej różnych inwestorów oraz sytuacja taka jest w pełni możliwa i dopuszczalna z technicznego punktu widzenia; 2) art. 23 ust. 4 i ust. 5 UOM w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 2 UOM w zw. z art. 26 ust. 2 i ust. 4 UOM oraz w zw. z art. 106 § 1 k.p.a., poprzez niewskazanie w zaskarżonym postanowieniu żadnych przepisów odrębnych uzasadniających wskazanie szczegółowych warunków i wymagań określonych w pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego postanowienia, zidentyfikowanie zagrożeń będących podstawą wskazania zobowiązań określonych w pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego postanowienia wobec braku ku temu merytorycznych i formalnych podstaw, a ponadto określenie zobowiązań wskazanych w pkt 2 sentencji postanowienia w sposób nieprecyzyjny i niezrozumiały; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 124 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 6 k.p.a., poprzez brak powołania w zaskarżonym postanowieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia; 2) art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez odstąpienie przez organ administracji bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a tym samym naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 3) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe zarzuty, strona skarżąca, wniosła o: a) uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej zobowiązań nałożonych na wnioskodawcę w pkt 1 i 2 sentencji tego postanowienia; b) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych; c) zobowiązanie Dyrektora Urzędu Morskiego w [...], Delegatura w [...], w trybie art. 248 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., do przedłożenia kopii decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]nr [...] z [...] marca 2016 r. wydanej na rzecz [...]sp. z o.o., stanowiącej pozwolenie na ułożenie i utrzymywanie kabli podmorskich odprowadzających energię elektryczną z Morskiej Farmy Wiatrowej [...] na ląd; d) zobowiązanie Ministra Infrastruktury, w trybie art. 248 § 1 k.p.s. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a., do przedłożenia kopii decyzji Ministra Gospodarski Morskiej i Żeglugi Śródlądowej nr [...] z [...] grudnia 2015 r. wydanej na rzecz [...]sp. z o.o., stanowiącej uzgodnienie lokalizacji i sposobów utrzymywania kabli odprowadzających energię elektryczną z [...]. Powyższe decyzje stanowią dowód wydawania pozwoleń oraz uzgodnień na układanie i utrzymywanie morskiej infrastruktury kablowej mającej służyć wyprowadzeniu mocy z morskich farm wiatrowych, w sytuacji nieposiadania przez inwestora decyzji PSZW dla morskiej farmy wiatrowej, z której przesyłowi energii na ląd ma służyć infrastruktura kablowa; e) w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w lit. C i D wyżej oraz dokumentów załączonych do skargi, gdyż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła stan faktyczny sprawy oraz odniosła się szczegółowo do podniesionych zarzutów. Podkreśliła, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, wydanie na podstawie art. 26 ust. 1 i ust. 2 UOM pozwolenia ustalającego lokalizację i warunki układania i utrzymywania kabli na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego na potrzeby wyprowadzenia mocy z morskiej farmy wiatrowej, nie jest i nie może być w żadnym stopniu uzależnione od posiadania przez inwestora decyzji PSZW. Żaden bowiem przepis UOM oraz jakikolwiek inny przepis obowiązującego prawa, nie przewiduje dla wydania powyższego pozwolenia wymogu posiadania przez inwestora decyzji PSZW. Strona skarżąca wskazała, iż dotychczasowa praktyka organów administracji publicznej potwierdza dopuszczalność wydawania pozwoleń i uzgodnień na układanie i utrzymywanie morskiej infrastruktury kablowej w sytuacji nieposiadania przez inwestora decyzji PSZW dla morskiej farmy wiatrowej, z której przesyłowi energii na ląd ma służyć infrastruktura kablowa. Ewentualny zakaz krzyżowania się morskiej infrastruktury kablowej różnych inwestorów doprowadziłby już dawno do całkowitego zahamowania rozwoju morskiej infrastruktury kablowej i telekomunikacyjnej. Krzyżowanie się linii kablowych jest w pełni dopuszczalne i powszechnie stosowane i pozwalają na to zarówno techniczne jak i technologiczne możliwości związane z procesem układania kabli morskich. W ocenie strony skarżącej realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia w żaden sposób nie może stanowić zagrożenia dla interesu gospodarki narodowej lub bezpieczeństwa energetycznego kraju. Rozwój odnawialnych źródeł energii stanowi obecnie priorytet i podstawowy cel transformacji energetycznej kraju, zwłaszcza, że planowane przedsięwzięcie ma zapewnić przyłączenie planowanej morskiej farmy wiatrowej do polskiego Krajowego Systemu Elektroenergetycznego, co przyczyni się do zwiększenia wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz redukcji emisji CO2. Jak podkreśliła strona skarżąca zobowiązanie zawarte w pkt 2 sentencji zaskarżonego postanowienia jest niewykonalne. Konieczność dokonywania uzgodnień ze wszystkimi przedsiębiorcami zainteresowanymi rozwojem morskich farm wiatrowych, jakie będą zlokalizowane na obszarze [...], prowadzi do sytuacji, w której uzgodnienia miałyby być dokonywane z bardzo szeroką i niemożliwą do pełnego zdefiniowania grupą przedsiębiorców. Ponadto, samo zainteresowanie rozwojem określonych inwestycji może pozostawać w sferze intencjonalnej danego podmiotu i nie musi przejawiać się aktywnym działaniem zauważalnym na rynku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. strona podniosła, że nie został zapewniony czynny udział w postępowaniu, bowiem nie pozwolono wypowiedzieć w sprawie. Minister Aktywów Państwowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a., bowiem zgodnie z tym przepisem sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – nie dopatrzył się w działaniu ministra naruszenia norm prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie ministra z dnia [...]grudnia 2021 r. wydane na podstawie art. 26 ust. 2 i 4 w związku z art. 23 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej [(Dz. U. z 2020 r., poz. 2135 ze zm.) – dalej u.o.m.] Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.o.m. układanie i utrzymywanie kabli lub rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego lokalizację i warunki ich utrzymywania na tych obszarach. Przy tym, stosownie do postanowień zawartych w art. 26 ust. 2 u.o.m., decyzję w tym zakresie wydaje właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego po zaopiniowaniu wniosku o wydanie tego pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw: aktywów państwowych, energii, gospodarki, klimatu, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, geologii, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej, a w przypadku zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia mocy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych – również Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Do pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 23 ust. 1c, 2a oraz 3-5 stosuje się odpowiednio. Z kolei stosownie do art. 23 ust. 4 u.o.m. organy, o których mowa w ust. 2, tj. organy opiniujące, wskazują na podstawie przepisów odrębnych wystąpienie zagrożeń, o których mowa w ust. 3, lub szczegółowe warunki i wymagania, o których mowa w ust. 5. Jak z powyższego wynika, zagrożenia zostały enumeratywnie wymienione w ust. 3 art. 23 u.o.m. Przechodząc do oceny kwestionowanego postanowienia – wbrew zarzutom skargi - minister nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 26 ust. 1 i 2 u.o.m. w takim stopniu, który obligowałby Sąd do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu minister opiniując pozytywnie z zastrzeżeniami wydanie pozwolenia na układania i utrzymywanie kabli na obszarze wód morskich, zasadnie powołał się na obawę wystąpienia jednego z zagrożeń wskazanych w ustawie, tj. na interes gospodarki narodowej (art. 23 ust. 3 u.o.m.). Wskazać trzeba, że minister słusznie dostrzegł, że wydanie pozwolenia na lokalizację i warunki układania i utrzymania kabli dla podmiotu, który nie posiada jeszcze pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń dla morskich farm wiatrowych zgodnie z art. 23 u.o.m. (tzw. decyzja PSZW) mogłoby potencjalnie zagrażać interesowi gospodarki narodowej, w ten sposób że "blokowałoby" pod względem przestrzennym wiele akwenów w polskich obszarach morskich tym podmiotom, które posiadają już ostateczne i prawomocne decyzje PSZW. W konsekwencji rodziłoby to zagrożenie wstrzymania/ograniczenia rozwoju farm wiatrowym, a uzyskiwanie energii właśnie z takich źródeł jest w interesie gospodarki narodowej (jako cel długoterminowy) i niewątpliwie przyczyniałoby się do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego państwa. Ponadto, co także istotne, a co również zasadnie podniósł organ, wydanie dla podmiotu decyzji ustalającej lokalizację i warunki układania i utrzymania kabli, który planuje dopiero inwestycję posadowienia morskiej farmy wiatrowej i nie posiada jeszcze decyzji PSZW, zaburzałoby konkurencję dla podmiotów prywatnych i stworzyłoby nieuzasadnioną przewagę wobec innych podmiotów. W konsekwencji, zdaniem Sądu, minister słusznie uznał, że powyższe może stanowić zagrożenie dla interesu gospodarki narodowej. Co prawda podzielić należy twierdzenie skarżącej spółki, że żaden przepis aktualnie obowiązującego prawa wprost nie uzależnia wydania decyzji udzielającej pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli lub rurociągów od uprzedniego uzyskania decyzji PSZW, niemniej należy mieć na uwadze, że systematyka uzyskiwania niezbędnych pozwoleń i decyzji (art. 23 – decyzja PSZW, art. 26 – decyzja ustalająca lokalizację i warunki układania i utrzymania kabli, art. 27 decyzja PUUPK) wskazuje na kolejność uzyskiwania niezbędnych pozwoleń i decyzji. Należy zatem zaakceptować przyjętą przez ministra interpretację przepisów, która – zdaniem Sądu – mieści się w granicach dopuszczalnej wykładni, a wynika z wykładni o charakterze systemowym i funkcjonalnym. Trzeba zwrócić uwagę, że kwestia układania i utrzymania kabli została uregulowana w u.o.m. po zagadnieniu wznoszenia lub wykorzystywania sztucznych wysp. Jednocześnie z uwagi na kwestie techniczne i logistyczne należy przyjąć, że ułożenie kabli, w aspekcie morskich elektrowni wiatrowych, ma charakter wtórny i służebny wobec wzniesienia sztucznej wyspy. Sąd zgadza się ze stanowiskiem ministra, że inwestor przed zapoczątkowaniem budowy morskiej farmy wiatrowej (bardzo kosztownej inwestycji) winien posiadać wiedzę czy realizacja tej inwestycji jest w ogóle możliwa, a także czy możliwe będzie podłączenie kabli wyprowadzających energię z tych odnawialnych źródeł do krajowej sieci elektroenergetycznej. Zatem za zasadną należy przyjąć wykładnię przepisów i stanowisko ministra w tym względzie. Podobnie wypowiedział się WSA w Warszawie: nieprawomocny wyrok z dnia 29 marca 2022 r., sygn. IV SA/Wa 1835/21, nieprawomocny wyrok z dnia 11 maja 2022 r., sygn. IV SA/Wa 253/22, wyrok nieprawomocny z 20 maja 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 569/22, wszystkie dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni stanowisko to podziela, stąd niemal dosłownie się nim posługuje. Niezasadny jest również zarzut niewskazania przez ministra w zaskarżonym postanowieniu przepisów odrębnych, które uzasadniałyby wskazanie warunków i wymagań a także, że zidentyfikowanie zagrożeń przy braku merytorycznych i formalnych podstaw. Minister pozytywnie opiniując wniosek wskazał tylko i wyłącznie na możliwość wystąpienia zagrożenia – stosownie do przepisu art. 23 ust. 3 pkt 2 u.o.m. – tj. interesu gospodarki narodowej. Organ nie określał natomiast – wbrew twierdzeniu skargi – szczegółowych warunków i wymagań o których mowa w art. 23 ust 4 i ust. 5 u.o.m. Podzielić trzeba stanowisko ministra, że u.o.m. nie nakłada na organ obowiązku wskazania konkretnego przepisu odrębnego, który pozwalałby dokonać oceny wystąpienia danego zagrożenia, a jedynie uprawnia organ do wskazania "na podstawie odrębnych przepisów" wystąpienia zagrożeń. Takim aktem jest w okolicznościach niniejszej sprawy ustawa z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 234 ze zm.) w zakresie obowiązków podmiotu zamierzającego wytwarzać energię elektryczną z energii wiatru na morzu w morskiej farmie wiatrowej. Ponadto ustawa ta określa zasady i warunki udzielania wsparcia dla energii elektrycznej wytwarzanej w morskich farmach wiatrowych, zasady i warunki przygotowania oraz realizacji inwestycji w zakresie budowy morskich farm wiatrowych, zasady rozporządzania zespołem urządzeń służących do wyprowadzenia mocy oraz morską farmą wiatrową oraz wymagania w zakresie budowy, eksploatacji i likwidacji morskich farm wiatrowych. Zasadnie zatem minister uznał, że w przypadku wydania pozytywnej dla skarżącej spółki decyzji – bez uwzględnienia zgłoszonego zagrożenia – mogłoby dojść do blokowania wyprowadzania mocy z morskich farm wiatrowych, a co za tym idzie uniemożliwiałoby pozyskanie środków finansowych przez inne podmioty, co naruszałoby interesy innych podmiotów planujących rozwój sektora morskiej energetyki wiatrowej i negatywnie wpłynęłoby na gospodarkę narodową, a szerzej (w przyszłości) na bezpieczeństwo energetyczne państwa. Sąd nie podziela przy tym twierdzeń skarżącej spółki, że warunek zawarty w pkt 2 jest nieprecyzyjny, niezrozumiały i niewykonalny. Jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 listopada 2021 r. w sprawie oceny wniosków w postępowaniu rozstrzygającym (Dz. U. poz. 2203) zobowiązują Ministra Infrastruktury do przeprowadzenia - celem wyłonienia w postępowaniu rozstrzygającym - podmiotu, który uzyska pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich (PSZW) zgodnie z art. 23 ust. 1 u.o.m., o ile zostanie złożony więcej niż jeden kompletny wniosek dotyczący wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich RP zgodnie z ww. przepisem. Pierwsze ogłoszenia w trybie art. 27c ust. 1 u.o.m. dotyczące możliwości składania wniosków o uzyskanie pozwoleń na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich (PSZW), ogłosił minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w dniach 21 stycznia 2022 r. - 8 lutego 2022 r. Ogłoszenia te są dostępne na stronach internetowych Ministerstwa Infrastruktury. Zatem podmiot profesjonalny nie powinien mieć trudności z wyodrębnieniem zainteresowanych przedsiębiorców ani dokonaniem stosownych uzgodnień z nimi. Leży to bowiem w interesie wszystkich zainteresowanych podmiotów. Nadto, jak zasadnie podniósł organ, uzyskanie – w sytuacji gdy jest wielu zainteresowanych tym przedsiębiorców – dla obszaru [...] decyzji lokalizacyjnej dotyczycącej ułożenia infrastruktury kablowej przez podmiot, który nie posiada jeszcze pozwolenia PSZW na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, zaburzyłoby konkurencję podmiotów prywatnych i stworzyłoby nieuzasadnioną przewagę dla podmiotu, który nie mając jeszcze decyzji PSZW, w tym nie mając gwarancji przyłączenia morskiej farmy wiatrowej do sieci, uzyskałby decyzję lokalizacyjną dotyczącą ułożenia infrastruktury kablowej. Wyjaśnić także trzeba, że obowiązek zaopiniowania wnioskowanego przedsięwzięcia wynika niewątpliwie z przepisu art. 26 ust. 2 u.o.m. Minister był zobligowany zatem do wypowiedzenia się – w ramach współdziałania i "ułatwienia" w podjęciu decyzji przez organ główny – o tym czy przedmiotowy wniosek będzie spełniał przesłanki czy też będą występowały zagrożenia o których mowa w u.o.m., w tym zagrożenie interesu gospodarki narodowej. Nie zmienia tego fakt, że minister od 21 marca 2020 r. w ramach swoich kompetencji nie zajmuje się działem "energia". Minister zaopiniował wniosek w zakresie zagrożenia interesu gospodarki narodowej, a nie w zakresie bezpieczeństwa energetycznego państwa co w szerszym kontekście – z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia – i tak pozostaje ze sobą w związku. Minister aktywów jest odpowiedzialny za ochronę interesów Skarbu Państwa, a zatem i w tym kontekście minister dokonał oceny zagrożeń. Opinia ministra nie jest wiążąca dla organu głównego, a zatem ma charakter aktu wysoce uznaniowego co nie oznacza, że może on być zupełnie dowolny i oparty wyłącznie na subiektywnych, bliżej nieokreślonych podstawach. W ocenie Sądu minister dokonując opiniowania wniosku nie przekroczył granic tego uznania. Wobec powyższych rozważań nie doszło do naruszenia art. 23 ust. 4 i ust. 5 u.o.m. w związku z art. 23 ust. 3 pkt 2 u.o.m w związku z art. 26 ust. 2 i ust. 4 u.o.m. oraz w związku z art. 106 § 1 K.p.a. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 124 § 1 i § 2 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. i art. 6 K.p.a. W ocenie Sądu minister działał na mocy przepisów powszechnie obowiązującego prawa i w granicach tego prawa. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawierało wszystkie wymagane prawem elementy. Sąd dostrzega, że uzasadnienie ministra w kontekście punktu 2. zaskarżonego postanowienia, tj. dotyczącego uzgodnień ze wszystkimi przedsiębiorcami zainteresowanymi rozwojem morskich farm wiatrowych takiego ułożenia infrastruktury, aby nie dochodziło do jej krzyżowania, zawiera dość ogólne uzasadnienie. Niemniej, powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy, bowiem z całości treści uzasadnienia można odczytać dlaczego minister uznał, że to zastrzeżenie jest konieczne do tego aby pozytywnie zaopiniować przedmiotowy wniosek. Nie zasadny jest zarzut naruszenia przez ministra art. 8 K.p.a. poprzez odstąpienie przez ministra bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Należy podkreślić, że z samego faktu, że w przeszłości minister dopuszczał wykładnię, że możliwe jest wydanie decyzji na układania i utrzymywanie kabli lub rurociągów bez uprzedniego uzyskania decyzji PSZW, nie przesądza jeszcze, że mamy do czynienia z utrwaloną praktyką rozstrzygania spraw w takim stanie faktycznym i prawnym. Nawet jeśli uznać, że podane w skardze informacje są wiarygodne. Stąd też Sąd nie wzywał o nadesłanie wnioskowanych w skardze decyzji. W ocenie Sądu minister może zmienić swoje stanowisko jeżeli dotychczasowa praktyka była niezgodna z prawem. Warto podkreślić, że przepis art. 8 K.p.a. odnosi się do nieodstępowania od utrwalonej praktyki "bez uzasadnionej przyczyny". Jedną z przyczyn odstąpienia przez organ od stosowania dotychczasowej praktyki jest dojście do wniosku, że sprzeciwia się temu interes publiczny. W okolicznościach niniejszej sprawy minister przyjął taką wykładnię przepisów, która w sposób jak najlepszy chroni interesy gospodarki narodowej poprzez jak najszersze umożliwienie wykorzystania akwenów morskich do wytwarzania energii z morskich farm wiatrowych i wyeliminowanie sytuacji, które powodowałyby "blokadę" wykorzystania tych obszarów. Potrzeba ochrony interesów gospodarki narodowej uzasadniała więc zmianę praktyki orzeczniczej jeśli do niej doszło. Minister nie naruszył także art. 10 K.p.a. W postępowaniu opiniującym minister nie prowadził żadnego postepowania dowodowego, wyjaśniającego, nie wzywał innych organów o dodatkowe dokumenty, zatem nie można zarzucić, że naruszył art. 10 K.p.a. Z tych wszystkich względów– na podstawie art. 151 P.p.s.a. – Sąd oddalił skargę.