IV SA/Wa 306/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi Gminy Czarna D. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Gminy [...] na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją znak: [...] z dnia [...] września 2002 r. Starosta [...] (zwany dalej: Starosta) udzielił Gminie [...] (zwana dalej: gmina, skarżąca) pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków z oczyszczalni w miejscowości [...] do rzeki[...] , pozwolenie udzielone zostało na okres do 31 grudnia 2012 r. Pismem z [...] marca 2008 r. gmina złożyła do Starosty wniosek o uchylenie za zgodą stron ww. decyzji z [...] września 2002 r. oraz o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego, zgodnie z załączonym operatem wodnoprawnym. Decyzją znak: [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., Starosta udzielił Gminie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych z modernizowanej rozbudowanej oczyszczalni w miejscowości [...] istniejącym wylotem do rzek [...] w km 65+150, stwierdzając jednocześnie w punkcie V podpunkt 2 decyzji wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] września 2002 r. Z kolei pismem z [...] czerwca 2013 r. gmina złożyła do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (zwany dalej: Dyrektor RZGW) wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z [...] czerwca 2008 r. Następnie pismem z [...] lipca 2013 r. gmina uszczegółowiła swój wniosek wskazując, iż wnosi o stwierdzenie nieważności punktu V podpunkt 2 ww. decyzji. Decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor RZGW stwierdził nieważność punktu V podpunkt 2 decyzji Starosty znak: [...] z [...] czerwca 2008 r., udzielającej gminie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków oczyszczonych z modernizowanej oczyszczalni w miejscowości [...] do rzeki [...] w km 65+150. Wnioskiem z dnia 31 marca 2014 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...] (zwany dalej: WIOŚ), wystąpił do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (zwany dalej: Prezes KZGW, organ) o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora RZGW znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją znak [...] z dnia [...] października 2014 r., Prezes KZGW nie stwierdził nieważności decyzji Dyrektora RZGW znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wnioskiem z [...] października 2014 r. WIOŚ wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Prezesa KZGW z [...] października 2014 r. Jednocześnie podał, iż organ mylnie przyjął, że decyzja Dyrektora RZGW z [...] sierpnia 2013 r. nie jest dotknięta wadą stanowiącą rażące naruszenie prawa. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Prezes KZGW decyzją znak: [...]; [...] z dnia [...] lutego 2015 r., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2014 r., o nie stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora RZGW znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn., akt IV SA/Wa 997/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi WIOŚ, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Prezesa KZGW znak: [...] z dnia [...] lutego 2015 r., uznając za zasadne zarzuty dotyczące naruszania art. 156 §1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) i wywodząc, że organ bezzasadnie utrzymał w mocy swoją uprzednią decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzania nieważności decyzji z 2013 r. Ponownie rozpoznając sprawę Prezes KZGW decyzją znak [...] z [...] grudnia 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i stwierdził nieważność decyzji Dyrektora RZGW znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji po przedstawieniu stanu sprawy organ podał, że decyzją znak: [...] z [...] sierpnia 2013 r., co do której złożony został wniosek o stwierdzenie jej nieważności, Dyrektor RZGW stwierdził nieważność punktu V podpunkt 2 decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazując, że Starosta na podstawie wniosku gminy z dnia [...] marca 2008 r. wszczął postępowanie w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych z modernizacji i rozbudowy oczyszczalni w miejscowości [...] istniejącym wylotem do rzeki [...] w km 65+150 (zawiadomienie z [...] kwietnia 2008 r., znak: [...]), nie wszczął natomiast postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia [...] września 2002 r. Starosta nie zapytał również stron postępowania, czy wyrażają zgodę na uchylenie decyzji z dnia [...] września 2002 r., o co wnioskowała gmina. Pomimo powyższego w wydanej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Starosta [...] stwierdził wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] września 2002 r. (punkt V podpunkt 2 tej decyzji), co zdaniem Dyrektora RZGW, stanowiło naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. Dyrektor RZGW wyjaśnił dalej, że kwestie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego reguluje art. 135 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U z 2015 r., poz. 469, zwane dalej: p.w.), zgodnie z którym (według brzmienia obowiązującego w dniu wydania decyzji), pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane, zakład zrzekł się uprawnień ustalonych w tym pozwoleniu, zakład nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 2 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Ocenił, iż w przedmiotowej sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek wymienionych w art. 135 p.w., zatem punkt V podpunkt 2 decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2008 r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa (art. 135 p.w.) i należało stwierdzić jego nieważność.  Uzasadniając orzeczenie o stwierdzeniu nieważności Prezes KZGW wskazał na ustalenia wydanego w niniejszej sprawie wyroku sądu administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 997/15. W wyroku tym Sąd stwierdził, że wydając decyzję z 2013 r. mylnie uznał organ, jakoby wystąpienie z wnioskiem o nowe pozwolenie, w powiązaniu z żądaniem uchylenia za zgodą stron, poprzedniego (z 2002 r.), nie mogło stanowić o zrzeczeniu się uprzednich praw. Organ ocenił, jakoby taka mylna kwalifikacja żądania strony stanowiła o rażącym naruszeniu prawa. Kwalifikowana wadliwość decyzji z [...] sierpnia 2013 r. - mylne przyjęcie, że do wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego z 2002 r. doszło z rażącym naruszeniem prawa - wynika z tego, że skutkiem jej wydania było ukształtowanie stanu prawnego, gdy te same kwestie były regulowane dwoma aktami administracyjnymi - oczywiste uchybienie regułom materialnym, wynikającym wprost z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyzją z 2013 r. wykreowano sytuację, gdy po jej wydaniu - wobec wstecznych skutków orzeczenia o nieważności wygaszenia pozwolenia z 2002 r. (przyjmuje się, że akt, którego nieważność stwierdzono nigdy nie obowiązywał) w obrocie prawnym, od wydania pozwolenia z 2008 r., pozostają dwa orzeczenia, określające zasady odprowadzania ścieków z oczyszczalni gminnej (w tym prowadzenia wymaganych pomiarów) i ten stan rzeczy trwał do roku 2014. Bez znaczenia dla oceny tej sytuacji jest tu - sygnalizowana przez organ orzekający - okoliczność, że stosownymi decyzjami, wydanymi w 2014 r., wyeliminowano z obrotu zarówno pozwolenia z 2002 jak i 2008 r. Nie może mieć to wpływu na ocenę skutków prawnych wydania orzeczenia z 2013 r. jako rodzącego następstwo w postaci przywrócenia do obrotu prawnego pozwolenia z 2002 r., pomimo obowiązywania równocześnie innego - z roku 2008. Trzeba mieć jednocześnie na uwadze, że z mocy art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wydanie drugiej decyzji w tej samej sprawie traktowane jest jako wada kwalifikowana orzeczenia (objęta sankcją nieważności). Prawodawca wyraził więc zasadę że mnie jest dopuszczalne, aby w obiegu prawnym pozostawały dwa rozstrzygnięcia indywidualne, regulujące odmiennie te same kwestii. Stanowi to odzwierciedlenie, wywodzonej z konstytucyjnej zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji R.P.) reguły pewności prawa. Problem ten ma kluczowe znaczenie o ile określone orzeczenia regulują zasady zachowania w sposób ciągły (np. ramy korzystania ze środowiska). W takim przypadku ujawnienie nawet czasowego stanu pozostawania w obrocie dwu orzeczeń (tu ustał w następstwie wyeliminowania z obrotu obu pozwoleń w 2014) nie pozwala uznać, że występujący okresowo stan rzeczy - pozostawanie w obrocie dwu orzeczeń odmiennie regulujących te same kwestie - nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Tymczasem, jak wskazano, to właśnie wydanie decyzji z 2013 r. doprowadziło do sytuacji, że w obrocie prawnym pozostały dwa akty, regulujące zasady korzystania ze środowiska przy eksploatacji oczyszczalni gminnej. Wydając więc decyzję z 2013 r. organ administracji rażąco naruszył prawo. Winien był on bowiem - w zależności od oceny uwarunkowań faktycznych (oceny czy uprzednie pozwolenie wygasło) albo nie stwierdzić nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia z 2008 r. w żądanej części (przyjmując, że w istocie wnioskodawca zrzekł się pozwolenia, występując o nowe) bądź stwierdzić nieważność całego pozwolenia z 2008 r., gdyby zostało wydane pomimo pozostawania w obrocie uprzedniego (organ oceniał, że zrzeczenie nie było skuteczne a więc uprzednie pozwolenie nie wygasło). Wydanie innego niż wskazane wyżej jedno z dwu możliwych rozstrzygnięć skutkowało rażącym naruszeniem zasady, że nie jest dopuszczalne wydawanie dwu orzeczeń w tej samej sprawie (reguła materialna, zawarta w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Skargę na powołane wyżej rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożyła gmina wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez nie zbadanie czy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na odprowadzanie ścieków z oczyszczalni ścieków w miejscowości [...], udzielonych decyzjami z dnia [...] września 2002 r. oraz z dnia [...] czerwca 2008 r. zachodziła tożsamość stanu faktycznego, a także czy w sytuacji funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch pozwoleń wodnoprawnych inspektor ochrony środowiska nie był w stanie ustalić, które z tych pozwoleń było wydane dla faktycznie eksploatowanej przez skarżącą oczyszczalni ścieków, a w efekcie błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, że zachodzi tożsamość sprawy, w której orzeczono dwukrotnie, polegające na błędnym przyjęciu, że oba orzeczenia udzielające pozwoleń wodnoprawnych (decyzja z [...] września 2002 r. i z [...] czerwca 2008 r.) dotyczą tej samej i takiej samej oczyszczani ścieków, w skład których wchodzi ta sama instalacja w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska; 2. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w następstwie wydania przez Dyrektora RZGW decyzji znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., w okresie od 2002 r. do 2008 r. pozostawały w obrocie dwie ostateczne decyzje administracyjne w tej samej sprawie, a w efekcie błędne zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne ustalenie, że ww. decyzja Dyrektora RZGW rażąco naruszała prawo. Uzasadniając wniesioną skargę skarżąca podała, że prowadząc ponownie postępowanie, organ orzekający nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy w badanej sprawie występowały przesłanki określone art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., a jedynie ograniczył się do przytoczenia wywodów Sądu co do dokonanej oceny prawnej. Organ nie zbadał, ani nie porównał treści obu pozwoleń wodnoprawnych udzielonych gminie dla jej oczyszczalni ścieków mocą decyzji z dnia [...] września 2002 r. i decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. w celu ustalenia, czy dotyczą one nie tylko tej samej oczyszczalni, na co wskazał Sąd w przywołanym wyroku, ale i takiej samej oczyszczalni. Tym samym postępowanie organu prowadzone po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji Prezesa KZGW z dnia [...] lutego 2015 r. obarczone jest wadą, mającą istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej bezspornym w sprawie jest, że oba pozwolenia wodnoprawne (z 2002 r. i z 2008 r.) dotyczą tej samej oczyszczalni, z której ścieki odprowadzane są tym samym wylotem do rzeki [...]. Pozwolenia te nie dotyczą jednak takiej samej oczyszczalni, ponieważ określają warunki odprowadzania ścieków po ich oczyszczeniu w różnych instalacjach, stosujących różne technologie oczyszczania. Oczyszczalnia ścieków istniejąca i eksploatowana przez skarżącą do dnia dzisiejszego, jak wynika z pozwolenia udzielonego w roku 2002 r. a także aktualnego pozwolenia udzielonego w 2014 r., oparta jest na ciągu technologicznym ELA 7M i posiada urządzenia przystosowane do przyjmowania ścieków surowych przy RLM poniżej 2.000. Natomiast pozwolenie wodnoprawne z 2008 r. udzielone zostało dla odprowadzania ścieków z oczyszczalni projektowanej, przewidzianej dla ścieków surowych przy RLM powyżej 2.000, w której technologia oczyszczania oparta miała być na reaktorach SBR. Tym samym jak wywodzi skarżąca w obu orzeczeniach nie występuje tożsamość stanów faktycznych sprawy. Zbadanie treści obu pozwoleń wodnoprawnych, a w szczególności technologii oczyszczania ścieków, których one dotyczą, pozwala na jednoznaczne ustalenie, które z pozwoleń było wiążące dla oczyszczalni ścieków istniejącej i eksploatowanej w gminie w roku 2010 i 2011, a tym samym, warunki którego pozwolenia winny być przez skarżącą przestrzegane przy tej eksploatacji. Nie zachodzi w ocenie skarżącej wskazana w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., sytuacja pozostawania w obrocie prawnym dwóch decyzji, uniemożliwiająca zakończenie postępowań administracyjnych, co byłoby nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności i zasad demokratycznego państwa prawa. W odpowiedzi na skargę Prezes KZGW wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 8 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 997/15 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa KZGW z [...] lutego 2015 r. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez Sąd, że kwalifikowana wadliwość decyzji z [...] sierpnia 2013 r. wynika z tego, że skutkiem jej wydania było ukształtowanie stanu prawnego, gdy te same kwestie były regulowane dwoma aktami administracyjnymi, co oczywiście uchybia regułom materialnym, wynikającym wprost z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wobec powyższego w powołanym wyroku Sąd za zasadne uznał zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i ocenił, że organ administracji bezzasadnie utrzymał w mocy swoją uprzednią decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzania nieważności decyzji z 2013 r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie (tu: decyzja) były przedmiotem zaskarżenia. W przywołanym wyżej orzeczeniu Sąd zalecił organowi, przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnienie jego stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku. Analizując zaskarżoną decyzję w kontekście przytoczonych wyżej wytycznych wyroku, Sąd stwierdza, że ponownie rozpoznając sprawę Prezes KZGW uwzględnił ocenę prawną i wskazania sformułowane w wydanym w sprawie orzeczeniu z dnia [...] lipca 2015 r. i właściwie ocenił, iż decyzja znak [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą Dyrektor RZGW stwierdził nieważność punktu V podpunkt 2 decyzji Starosty znak: [...] z [...] czerwca 2008 r., udzielającej gminie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków oczyszczonych z modernizowanej oczyszczalni w miejscowości [...] do rzeki [...] w km 65+150, rażąco naruszała prawo. Skutkiem jej wydania była bowiem sytuacja, gdy w obrocie prawnym funkcjonowały dwa tożsame orzeczenia w zakresie udzielnie gminie pozwolenia wodnoprawnego. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania tracą moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 21 marca 2014 r., I GSK 534/13) "przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania." W kontekście powyższych rozważań za niezasadne należy uznać powoływane w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych czy naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. wyjaśnić należy, że po pierwsze sprawa dotyczy postępowania nieważnościowego, a poza tym strona skarżąca nie kwestionuje wydania dwóch pozwoleń wodnoprawnych. Wywodzi natomiast błędne ustalenie stanu faktycznego, które w jej ocenie polegało na błędnym przyjęciu, że oba orzeczenia udzielające pozwoleń wodnoprawnych (decyzja z dnia [...] września 2002 r. i z [...] czerwca 2008 r.) dotyczą tej samej i takiej samej oczyszczalni ścieków, w skład których wchodzi ta sama instalacja w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Wyjaśniając tę kwestię zwrócić uwagę należy, że istotne jest to iż występuje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami. Natomiast dlatego występuje tożsamość sprawy, że pozwolenie wodnoprawne dotyczy odprowadzania ścieków tym samym wylotem w tym samym czasie do rzeki [...]. Dodać jeszcze należy w nawiązaniu do zarzutów skargi, iż skarżąca zdaje się pomijać przesłanki wynikające z treści art. 135 p.w. W przedmiotowej sprawie żadna z przesłanek art. 135 p.w. nie została spełniona: nie upłynął okres na który pozwolenie było wydane, zakład nie zrzekł się uprawnień ustalonych w tym pozwoleniu, jak również zakład nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Powyższe okoliczności zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji. Nieistotne jest zatem w ocenie Sądu, że pierwsze pozwolenie (z 2002 r.) oparte jest na ciągu technologicznym ELA 7M i posiada urządzenia przystosowane do przyjmowania ścieków surowych przy RLM poniżej 2.000, zaś pozwolenie wodnoprawne z 2008 r. udzielone zostało dla odprowadzania ścieków z oczyszczalni projektowanej, przewidzianej dla ścieków surowych przy RLM powyżej 2.000, w której technologia oczyszczania oparta miała być na reaktorach SBR. Bez wątpienia w ocenie Sądu w okresie od 2002 r, do 2008 r. pozostawały w obrocie dwie ostateczne decyzje administracyjne w tej samej sprawie, udzielającej pozwoleń wodnoprawnych na odprowadzanie ścieków tym samym wylotem do rzeki [...], co powoduje sytuację wynikającą z treści art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.