IV SA/Wa 309/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2016 r. w sprawie ze skargi M. T. na uchwałę Rady [...] W. z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia odrzucić zażalenie Postanowieniem z 18 kwietnia 2016 . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. T. na uchwałę Rady Dzielnicy [...]. W. z [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Postanowienie z 18 kwietnia 2016 r. (pomimo prawidłowego zarządzenia dotyczącego pouczenia przysługującej skardze kasacyjnej k.29 akt sądowych) zostało przez pracownika sekretariatu omyłkowo doręczone stronom postępowania z pouczeniem o możliwości wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie na postanowienie z 18 kwietnia 2016 r. wydane w sprawie jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 173. § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Norma § 2 tego przepisu stanowi, iż wobec określonych podmiotów nie stosuje się wymogu zawartego w § 1, jednakże z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca była uprawniony do skorzystania z tego zwolnienia. Brak zachowania przymusu adwokackiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu (por. postanowienie NSA z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OZ 349/06, CBOIS). Stosownie natomiast do treści art. 194. § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest między innymi odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 (art. 194. § 1 pkt 1a). W niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi z 18 kwietnia 2016 r. zostało wydanie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zatem mając na uwadze treść ww. artykułów należy wskazać, że przysługuje na nie skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pismo zatytułowane "zażalenie" wniesione przez, błędnie pouczoną o przysługującym jej środku zaskarżenia, skarżącą jest zatem niedopuszczalne. Dlatego też stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którymi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, Sąd zobligowany jest odrzucić zażalenie skarżącej. Jednocześnie, Sąd wskazuje, że w literaturze i orzecznictwie podkreśla się, iż błędne pouczenie nie może szkodzić stronie. Wprawdzie doręczenie postanowienia z błędnym pouczeniem, nie może powodować, że skarżącej przysługuje inny środek odwoławczy niż wynika to z przepisów p.p.s.a.. Niemniej jednak, gdy na skutek błędnych działań sądu strona uchybi wymaganiom formalnym przewidzianym dla danego środka odwoławczego i zostanie on odrzucony, jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania stosownej czynności procesowej (tu: wniesienia skargi kasacyjnej sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego), co pozwoli na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybień powstałych bez winy strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 14 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 148/12 oraz postanowienie WSA w Warszawie z 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SAB/Wa 122/15, CBOIS). Podkreślić należy, że zgodnie z art. 87 §1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Mając na uwadze wszystko powyższe Sąd uznał, iż zażalenie na postanowienie z 18 kwietnia 2016 r. jest niedopuszczalne i orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.