IV SA/Wa 315/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego M. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO w W., organ odwoławczy) z [...] listopada 2013 r. znak: [...], którą uchylono w całości decyzję Burmistrza G. (dalej: organ I instancji) nr [...] z [...] stycznia 2013 r. po rozpatrzeniu wniosku z [...] czerwca 2011 r. i wniosku uzupełniającego z [...] października 2012 r. złożonego przez E. G. i A. C., orzekającą o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie części działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości J. w gminie G., w graniach oznaczonych literami ABCDEFGHA na mapie geodezyjnej w części graficznej decyzji. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń organu. W dniu [...] czerwca 2011 r. E. G. i A. C. złożyły wniosek a następnie w dniu [...] października 2012 r. wniosek uzupełniający o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie części działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości J. w gminie G. W piśmie znak: [...] z [...] lipca 2011 r. powiadomiono strony o wszczęciu postępowania w sprawie. W toku postępowania strony postępowania wniosły uwagi. Po otrzymaniu decyzji SKO w W. z [...] kwietnia 2012 r. wszczęto postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu oznaczonego w ewidencji gruntów nr [...] położonego we wsi J. gmina G. Po stwierdzeniu, że wniosek złożony przez wnioskodawców zawiera niezbędne elementy wyszczególnione w art. 52 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej u.p.z.p.), w zawiadomieniu znak: [...] z [...] maja 2012 r. powiadomiono strony o ponownym rozpatrzeniu sprawy. W toku postępowania strony postępowania, wniosły uwagi. Uwagi zostały wniesione przez Pełnomocnika strony r.pr T. C. i związane były z wynikami analizy urbanistycznej i konieczności wyjaśnienia ich przez sporządzającego projekt decyzji. Uwagi te dotyczyły konieczności poszerzenia obszaru analizowanego jako niezgodnego z przepisami prawa, wyjaśnienia wielkości terenu objętego analizą, wyjaśnienia znaczenia pojęcia tej samej drogi publicznej opisanego w art. 62 ust 1 pkt 1u.p.z.p., pominięcia działek nr ewid. [...],[...].[...],[...] w analizie urbanistycznej. W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej organ I instancji ustalił, że w odniesieniu do badanego zamiaru inwestycyjnego nie są spełnione łącznie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Organ ten ustalił, że szerokość frontu działki nr ewid. [...] od strony drogi publicznej - ul. [...] wynosi ok. 31 m. Wynika z tego, że minimalna odległość granic obszaru analizowanego w tym przypadku musi wynosić 31 m x 3 = 93 m. Odległość granic obszaru analizowanego przyjęto – 100 m do 300 m w zależności od zakresu mapy. Analizą objęto działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej - ul. [...]. Działki te znajdują się w odległości ok. 100-300 m od działki nr ewid. [...] czyli w granicach wyznaczonych zgodnie z przepisami odrębnymi. Działki te są zabudowane i występuje na nich zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna charakteryzującą się sytuowaniem jednego budynku mieszkalnego wolnostojącego lub w zabudowie bliźniaczej na jednej działce budowlanej. W obszarze analizowanym przy ul [...], przy której jest położona działka nr ewid. [...] brak jest działek zabudowanych więcej niż jednym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Zdaniem organu I instancji, na terenie objętym analizą występuje stanowiąca kontynuację sposobu zagospodarowania zasada urbanistyczna obowiązująca w zagospodarowaniu przestrzennym, według której na jednej działce gruntu powinien znajdować się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Wnioskodawca wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na jednej działce. Oznacza to zdaniem organu I instancji, że nie została zachowana zasada wynikająca z kontynuacji sposobu zagospodarowani przestrzennego - jedna działka gruntu - jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, ponieważ na jednej działce nr ewid. [...] w J. powstałyby dwa budynki bliźniacze i pięć budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W ocenie organu, ze względu na szerokość frontu działki nie jest możliwe wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy dla wszystkich budynków na działce, ponieważ przy podanych gabarytach budynków nie jest możliwe, aby budynki można zaprojektować w jednej obowiązującej linii zabudowy. Według organu, wyznaczenie działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., może nstąpić tylko przy ul. [...]. Tereny przy ulicy [...] i tereny przy ulicy [...] są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i zostały oznaczone różnymi symbolami: teren przy ul. [...] oznaczony został symbolem w planie miejscowym 3KDL, teren przy ul. [...], symbolem w planie miejscowym 13KDD; teren przy ul. [...] jest drogą publiczną klasy lokalnej zaś teren przy ul. [...] jest drogą publiczna klasy dojazdowej. Tereny te są przeznaczone pod drogi publiczne o różnych parametrach i wyznaczone oddzielnymi liniami rozgraniczającymi. Według organu, nie należy zatem tych dwóch terenów ulic traktować jako tej samej drogi publicznej, a działek położonych, przy ul. [...] nie należy traktować jako działek dostępnych z tej samej drogi publicznej dla potrzeb analizy urbanistycznej. W ocenie organu I instancji, z tego powodu proponowane zagospodarowanie działki nie jest zgodne z regułą opisaną wyżej i przez to nie stanowi kontynuacji sposobu zagospodarowania terenu. Wobec powyższego, organ odstąpił od wyznaczenia parametrów urbanistycznych i architektonicznych dla planowanej inwestycji. Warunek wynikający z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 organ uważa za niespełniony. Część działki nr ewid. [...] w J. jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i jest to część działki nie objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Projektowany według wniosku podział terenu wyznacza działki gruntu przeznaczone pod drogi wewnętrzne. Działki te są zdaniem organu "przerwane" terenem objętym planem miejscowym i należy domniemać, że wnioskodawca planuje wykonanie części drogi wewnętrznej na tym terenie stanowiącej połączenie przerwanych działek drogowych. Według ustaleń organu I instancji, teren objęty planem miejscowym jest terenem rolnym oznaczonym symbolem 69Re, na którym obowiązuje nakaz utrzymania 100% powierzchni biologiczne czynnej. Oznacza to, że nie ma możliwości budowy na nim drogi wewnętrznej. Brak możliwości budowy odcinka drogi wewnętrznej przebiegającej po terenie 69Re powoduje, że pięć budynków mieszkalnych nie będzie miało dostępu do drogi publicznej. Według organu I instancji, warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie jest spełniony. Jest natomiast spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Teren objęty wnioskiem jest położony w obszarze prawnie chronionym, ustanowionym w trybie przepisów ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.). Na terenie objętym wnioskiem obowiązują przepisy rozporządzenia Wojewody [...] nr [...] z [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj [...] nr [...] z [...] lutego 2007 r. poz. [...]). Przewidziano tam zakaz przekształcania naturalnej rzeźby terenu, likwidowania i niszczenia zadrzewień przydrożnych i śródpolnych oraz obowiązek stosowania ogrodzeń ażurowych bez podmurówek z zastosowaniem fundamentów punktowych lub z podmurówką niewystającą ponad powierzchnię terenu, lub z przerwami w podmurówce w postaci otworów o średnicy min. 12 cm w rozstawie co 1,5 m umieszczonych na wysokości poziomu terenu, zachowania prześwitu o szerokości min. 10 cm między cokołem, a elementem ażurowym ogrodzenia, jako przejścia dla drobnych zwierząt. Zgodnie z ww. rozporządzeniem zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 20,0 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jak wynika z § 6 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nawodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego, lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Teren objęty wnioskiem nie jest położony w obszarze prawnie chronionym, ustanowionym w trybie przepisów ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162 poz. 1568 ze zm). Projektowane zamierzenie inwestycyjne - podział gruntu rolnego obejmującego działkę nr ewid. [...] w J. na grunty o powierzchni mniejszej niż 3000 m2 wskazane we wniosku nie jest możliwy zgodnie z ustawą z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.). Według Organu I instancji, nie jest możliwy podział użytkowanej rolniczo (użytki rolne zabudowane, grunty zadrzewione, nieużytki, rowy B-RVI, LzV,N,W) działki o nr ewid. [...] w J. Gmina G. na działki mniejsze niż 3000 m2 a także wydzielenie działki nie będącej niezbędnym dojazdem drogowym do gospodarstwa rolnego. W ocenie organu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie części działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości J. w gminie G. nie jest możliwe, gdyż projektowana inwestycja nie spełnia łącznie wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. SKO w W. po rozpatrzeniu odwołania E. G. reprezentowanej przez r.pr. T. C. od decyzji Burmistrza G. z [...] stycznia 2013 r., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego, z akt sprawy nie wynika, aby organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i wyznaczył obszar analizowany, ponadto do kwestionowanej decyzji nie została dołączona analiza funkcji, a część graficzna analizy stanowi zdaniem SKO, mapę niewiadomego pochodzenia. W ocenie SKO w W., organ I instancji naruszył w tym względzie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Według SKO, w oparciu o aktualną mapę zasadniczą lub katastralną sporządzoną we właściwej skali organ I instancji powinien był ustalić, jaka zabudowa znajduje się w obszarze analizowanym. W ocenie organu odwoławczego, nie można ustalić, czy mapa stanowiąca załącznik graficzny analizy jest aktualna, nie można również przesądzić, jaki jest w otoczeniu przedmiotowych działek charakter zabudowy sąsiednich nieruchomości. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji wydając kwestionowaną decyzję nie powiadomił pełnomocnika strony odwołującej się. Na decyzję SKO w W. z [...] listopada 2013 r. skargę wnieśli: J. T., A. S., M. K., D. i A. C. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania oraz o uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę SKO w W. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie z [...] września 2014 r. skarżący M. K. wniósł do WSA w Warszawie uzupełnienie skargi. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 134 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § p.p.s.a.). Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Skarga zasługiwała na uwzględnienie aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej podniesionych. Do zasad postępowania administracyjnego należy sformułowana w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności, mająca charakter normatywny, tzn. będąca źródłem wiążących norm prawnych. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Prawo odwołania się od decyzji przysługujące stronie i może być realizowane w ten sposób, że sprawę ponownie rozpatrzy organ wyższego stopnia. Organ odwoławczy jest powołany do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji pod względem legalności i celowości. Jest to więc kontrola pełna, gdyż jej przedmiotem jest cała sprawa, którą załatwia organ niższego stopnia (zob. J. Borkowski, [w:] J. Borkowski (red.). Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1985, s. 83). Sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w I instancji (w tym przypadku przez Burmistrza G.), a następnie w II instancji (przez SKO w W.). Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, o czym świadczy ukształtowanie postępowania odwoławczego w taki sposób, że jego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji organu I instancji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (K. Glibowski [w:] M. Wierzbowski, A. Wiktorowska (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013 r., s. 98-100). Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie stoi na stanowisku, iż wydanie decyzji z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony postępowania i musi być oceniane jako rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z 10 marca 1995 r. sygn. akt SA/Wr 1699/94; wyroki NSA: z 10 kwietnia 1989 r., sygn. akt II SA 1198/88; z 9 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1398/09; opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). W literaturze wyrażono pogląd według, którego zasada dwóch instancji ma doniosłe znaczenie z punktu widzenia praworządności: po pierwsze dlatego, że każda decyzja może być poddana kontroli w trybie odwoławczym, orzekanie więc merytoryczne nie kończy się na jednej instancji, po drugie zapobiega nadmiernemu przewlekaniu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy (zob. B. Graczyk, Postępowanie administracyjne. Zarys systemu z dodaniem tekstów podstawowych przepisów prawnych, Warszawa 1953, s. 156). Należy także podkreślić, że zasada dwuinstancyjności jest zasadą konstytucyjną ustanowioną w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Konstytucyjna zasada dwuinstancyjności jest realizowana w postępowaniu administracyjnym. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (zob. B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i n.). W sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego, zasada dwuinstancyjności nakłada na organ II instancji obowiązek rozpoznania ich łącznie w jednym terminie (wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt. II OSK 1198/09). W niniejszej sprawie odwołanie od decyzji Burmistrza G. nr [...] z [...] stycznia 2013 r., wniosła E. G. reprezentowana przez r.pr T. C. SKO w W. po rozpatrzeniu tego odwołania uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie SKO w W. nie przeprowadziło pełnej analizy wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. pod kątem oceny czy wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków bliźniaczych i pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie części działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości J. w gminie G. nie jest możliwe. Należy podkreślić, że organ odwoławczy nie wykonał obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy tak w odniesieniu do zaskarżonej decyzji Burmistrza G. z [...] stycznia 2013 r., jak i prowadzonego postępowania administracyjnego przez organ I instancji. SKO w W. ocenę, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. ograniczyło jedynie do analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wyznaczenia obszaru analizowanego. Wyjaśnić należy, iż przeszkodę do wydania inwestorowi pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy może stanowić jedynie stwierdzona kolizja między funkcją występującą w obszarze analizowanym, a funkcją objętą zamierzeniem inwestycyjnym. Przy czym kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Zdaniem Sądu, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Takie opracowanie winno zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku co do planowanych funkcji zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Rola sądu administracyjnego polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Brak stanowiska organu odwoławczego w zakresie analizy łącznego spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. nie pozwala Sądowi na kontrolę stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozpoznając zatem ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględniając przedstawioną w niniejszym wyroku ocenę prawną, ustali, czy z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika, że w odniesieniu do badanego zamiaru inwestycyjnego są spełnione łącznie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W ocenie Sądu, SKO w W. dopuściło się rażącego naruszenia art. 15 k.p.a. Z treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika wprost, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Oznacza to, że niespełnienie chociażby jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Obowiązkiem organu odwoławczego jest przeprowadzenie analizy, na podstawie której w sposób jednoznaczny będzie można stwierdzić, czy zostały spełnione te przesłanki, czy też nie. Tylko pełna analiza i ocena przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. może doprowadzić do wydania właściwej decyzji. W wyroku z 16 października 2007 r.,( II OSK 1401/06, LEX nr 394807) NSA dokonał wykładni przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - wskazując, że należy wziąć pod uwagę cel i sens ustawy mającej służyć zapewnieniu ładu i porządku przestrzennego oraz innym dobrom i wartościom wskazanym w art. 1 u.p.z.p., a nie ograniczaniu inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.