IV SA/Wa 3167/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M.D. (dalej zwana "Skarżącą") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej. W skardze zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że inwestor realizując inwestycję w oparciu o ww. wadliwą decyzję, której warunki lokalizacji linii kolejowej są niezgodne z planowanymi robotami budowlanymi przewidzianymi w ramach modernizacji linii kolejowej [...], etap II, odcinek [...], spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Na potwierdzenie swojej argumentacji przywołała stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zwarte w postanowieniu z 11 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 370/12, zgodnie z którym przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. należy ocenić z uwzględnieniem skutków wywołanych realizacją zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Ponadto dołączył postanowienie z [...] października 2015 r., w którym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że jest ono niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi, nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd rozpoznając taki wniosek, dokonuje oceny okoliczności uzasadniających żądanie wstrzymania zaskarżonego aktu, wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku, jak również bierze z urzędu pod uwagę okoliczności sprawy, które ewentualnie wskazywałyby, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie i piśmiennictwie akcentuje się, że sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien uwzględnić interesy prawne i stanowiska wszystkich uczestników postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może zachodzić nie tylko po stronie wnioskodawcy, ale również po stronie innych uczestników postępowania (Komentarz pod red. prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego, Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 338-339 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Sądy administracyjne stoją ponadto na stanowisku, że przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadniczymi zagadnieniami, mającymi wpływ na kierunek rozstrzygnięcia są kwestie oceny i wyważenia interesów w sprawie, poprzez określenie stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa, o którym stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., w stosunku do każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego, skali ewentualnego niebezpieczeństwa o którym stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz rodzaju inwestycji objętej decyzją oraz charakteru zaskarżonego w sprawie aktu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2895/12). Zauważenia zatem wymaga, iż w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3168/15 Agencja Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w [...], będąca uczestnikiem w niniejszym postępowaniu, wniosła również o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej w tym postępowaniu. W uzasadnieniu podniosła, iż nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, w stosunku do działek będących jej własnością, nie znajduje uzasadnienia w zakresie niezbędności dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu zarówno wniosek Skarżącej, jak i wniosek Agencji Mienia Wojskowego, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem podniesiona przez nią kwestia wadliwość decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej będzie przedmiotem merytorycznej oceny zasadności skargi i nie może być powoływana, jako uzasadnienie wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc się natomiast do wniosku Agencji Mienia Wojskowego należy stwierdzić, że ww. Agencja nie wykazała aby w sprawie zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że nadanie decyzji lokalizacyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, bowiem do podjęcia takich robót uprawniać może dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę. Bez znaczenia więc pozostaje, że decyzja lokalizacyjna jest elementem procesu inwestycyjnego zmierzającego do realizacji linii kolejowej, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę. Oceniając natomiast skutki wykonania kwestionowanej decyzji w postaci dokonania podziału nieruchomości oraz wywłaszczenia nieruchomości należącej do Skarżącej oraz Agencji Mienia Wojskowego należy mieć na względzie, że podstawą wydania niniejszych decyzji jest ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1594 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 165/12, zwrócił uwagę na fakt, że specyfika uregulowań zawartych w przywołanej ustawie, której celem jest regulacja prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji kolejowej, wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy linii kolejowej. W ocenie NSA, kwestie związane ze stanem prawnym nieruchomości, jako skutki decyzji w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej, nie mogą być traktowane, jako przesłanka wstrzymania decyzji, gdyż podważałoby to istotę szczególnej regulacji zawartej w cytowanej ustawie o transporcie kolejowym. Według stanowiska zaprezentowanego w omawianym postanowieniu, rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej należy uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie linii kolejowej (por. także postanowienie NSA z 4 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 205/14). W ocenie Sądu, powyższe okoliczności w porównaniu z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania decyzji Wojewody [...], która została uchylona w części i w tym zakresie orzeczono co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymana w mocy przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, wobec Skarżącej przemawiają za nieuwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Realizacja przedmiotowej inwestycji zapewnia poprawę infrastruktury kolejowej oraz zwiększa bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Dodatkowo należy mieć na uwadze, że decyzja, której wstrzymania wykonania żąda Skarżąca, ustala lokalizację inwestycji kolejowej, do której realizacji wymagane jest, zgodnie z art. 9ac ustawy o transporcie kolejowym, uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, co następuje w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Zatem skutków wywołanych rozstrzygnięciem lokalizacyjnym nie można zakwalifikować, jako mogących grozić Skarżącej wyrządzeniem znacznej szkody. Również opatrzenie decyzji lokalizacyjnej rygorem natychmiastowej wykonalności nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Ewentualnemu wstrzymaniu będzie mogła natomiast podlegać decyzja dotycząca pozwolenia na budowę i w tym też postępowaniu zabezpieczone będą mogły być interesy Skarżącej. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.