IV SA/Wa 3178/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski,, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uchyla zaskarżoną decyzję I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej także "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. M. (dalej "skarżącego"), nie posiadającego ustalonego obywatelstwa, od decyzji Wojewody [...] (dalej także "Wojewody") z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], orzekającej o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terminem ważności do dnia 25 stycznia 2017 r., utrzymał decyzję Wojewody w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Szefa Urzędu zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] lipca 2015 r., przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] czerwca 2012 r. skarżący wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. 2. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] Wojewoda udzielił cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia w trybie ustawy abolicyjnej na okres 2 lat, tj. do dnia 28 listopada 2014 r. 3. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2012 r., Szef Urzędu orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody w mocy. 4. Wyrokiem z dnia 10 września 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 871/14, po rozpatrzeniu skargi skarżącego na decyzję Szefa Urzędu z dnia [...] lutego 2014 r., tut. Sąd stwierdził nieważność decyzji Szefa Urzędu oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...], z uwagi na doręczenie tej ostatniej skarżącemu dopiero w dniu 1 sierpnia 2013 r., co uniemożliwiło cudzoziemcowi korzystanie z części należnego mu uprawnienia. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 20 listopada 2014 r. 5. Kolejną decyzją, z dnia [...] stycznia 2015 r., Wojewoda udzielił skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie tzw. abolicji z terminem ważności do dnia 25 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, iż cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży, a wydanie mu przedmiotowego zezwolenia ma m in. na celu umożliwienie mu uzyskania dokumentu podróży lub dokumentu tożsamości wydanego przez właściwe organy. Podkreślono także, że w przypadku złożenia przez cudzoziemca kolejnego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy badana będzie kwestia posiadania przez niego ważnego dokumentu podróży. 6. W dniu 10 marca 2015 r. cudzoziemiec złożył do Szefa Urzędu odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2014 r., w którym zarzucił tej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. nierozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, polegającego na ustaleniu właściwego organu, do którego może on zwrócić się o wydanie mu dokumentu podróży, a zatem przedwczesne wydanie mu przedmiotowej decyzji, co pozbawiło go możliwości korzystania z części przyznanego mu uprawnienia, tj. wielokrotnego przekraczania granic państw Unii Europejskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie, pod warunkiem posiadania paszportu. Ponadto zarzucił organowi I instancji niezakończenie czynności proceduralnych polegających na sprostowaniu jego danych osobowych przed wydaniem przedmiotowej decyzji. W związku z powyższym cudzoziemiec wniósł o uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, po to aby organ I instancji podjął czynności mające na celu ustalenie właściwego organu do którego może się on zwrócić o wydanie dokumentu podróży. 7. Z kolei w dniu 20 kwietnia 2015 r. do Szefa Urzędu wpłynął wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego. Postanowieniem z dnia [...].04.2015 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił cudzoziemcowi zawieszenia ww. postępowania. W dniu [...] maja 2015 r. tut. organ postanowił sprostować z urzędu ww. postanowienie w zakresie dotyczącym pouczenia. W dniu [...].05.2015 r. pan A. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. zawieszenia postępowania odwoławczego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...].06.2015 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność ww. wniosku. 8. W dniu 22 czerwca 2015 r. do Szefa Urzędu wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] maja 2015 r., dot. sprostowania z urzędu postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], w którym odmówiono cudzoziemcowi zawieszenia postępowania odwoławczego, w zakresie dotyczącym pouczenia. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił wszczęcia postępowania ww. sprawie. 9. W dniu 17 lipca 2015 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia tego organu z dnia [...] czerwca 2015 r., dot. niedopuszczalnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Szef Urzędu odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. III. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Szef Urzędu rozpatrzył odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2015 r., utrzymując tę decyzję w mocy. Uzasadniając orzeczenie odwoławcze, Szef Urzędu wskazał w szczególności, co następuje: 1. W dniu 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 1 ww. ustawy możliwość zalegalizowania pobytu na terytorium naszego kraju mają cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2) nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3) wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Zgodnie z art. 130 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. 2. W uzasadnieniu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z dnia 27 czerwca 2012 r. skarżący wniósł o objęcie go abolicją z uwagi na to, iż w dniu 1 stycznia 2010 r. toczyło się wobec niego kolejne postępowanie uchodźcze. Analiza akt sprawy dowodzi także, iż przedmiotowy wniosek został przez cudzoziemca złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach oraz, że spełnia on przesłanki z art. 1 pkt 3 ww. ustawy. Natomiast, zgodnie z cytowanym art. 3 ust. 1 tzw. ustawy abolicyjnej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się na okres 2 lat. Okres ten został ściśle określony w ustawie i nie może być skracany, ani wydłużany. 3. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] w całości uwzględnia żądanie strony postępowania, gdyż orzeka o udzieleniu mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w trybie tzw. abolicji, na maksymalny okres 2 lat. 4. Po bardzo dokładnym przeanalizowaniu sprawy oraz odnosząc się do treści przedmiotowego odwołania należy wskazać, iż kwestia wydania cudzoziemcowi dokumentu podróży leży poza zakresem postępowań prowadzonych przez organy I i II instancji, które to postępowania dotyczą udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W zakresie ustawowych zadań Wojewody [...] i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie leży także wszczynanie i prowadzenie postępowania, mającego na celu ustalenie organu, który mógłby wydać cudzoziemcowi dokument podróży. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazanie przez organy władzy publicznej organu, który mógłby wydać cudzoziemcowi dokument podróży, nie stanowi także zagadnienia wstępnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy w tym miejscu zauważyć, że w rozumieniu art. 97 §1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Co do zasady za "rozstrzygnięcie" w rozumieniu przepisu należy uznać czynność prawną (procesową) organu lub sądu o charakterze władczym i decydującym, przede wszystkim orzeczniczą. Pojęcie: "rozstrzygnięcia" wyklucza natomiast czynności techniczno-procesowe. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem (za Andrzejem Wróblem; M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wydanie. II; za Grzegorzem Łaszczycą; G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Komentarz do art. 1-103, LEX 2007, wydanie II). Z orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, iż przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie, która jest przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Jego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łączenie trzech przesłanek, takich jak: postępowanie administracyjne musi być w toku, rozstrzygniecie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt VI SAlWa 442/06). W piśmiennictwie prezentowane jest następujące zapatrywanie: .. Gdy w sprawie wyłania się (...)., zagadnienie ", które wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 Ę 1 pkt 4 k.p.a. (...) Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Wymaganej tu bezpośredniej zależności nie można jednak utożsamiać z wymogiem jej ukierunkowania na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno "zależeć" rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji" (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005). W związku z tym należy podkreślić, że nie stanowią zagadnienia wstępnego kwestie, od których zależy jedynie sposób rozpatrzenia sprawy, a nie możliwość jej rozpatrzenia. 5. Należy w tym miejscu wskazać, iż zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji umożliwia cudzoziemcowi legalny pobyt w Polsce w terminie określonym w ww. zezwoleniu. W ustawie z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, jak również w innych aktach prawnych brak jest przepisu, który zobowiązywałby organy do szczególnego ułatwiania podróżowania po terytorium państw obszaru Schengen cudzoziemcom, posiadającym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielone w trybie tzw. abolicji. Zapisanym w ustawie uprawnieniem jest możliwość wykonywania przez cudzoziemców pracy bez zezwolenia na pracę na podstawie umowy o pracę. Cudzoziemiec może także wielokrotnie przekraczać polską granicę państwową i granice innych państw, pod warunkiem posiadania dokumentu podróży. Powyższe uprawnienie do przekraczania granic leży w sferze możliwości, które otwiera przed cudzoziemcem posiadane zezwolenie, lecz nie ma ono materialnego związku z udzieleniem mu tego zezwolenia. W przypadku uzyskania przez cudzoziemca ważnego dokumentu podróży i chęci podróżowania, posiadane zezwolenie umożliwia cudzoziemcowi legalne wyjazdy i wjazdy na terytorium Polski w okresie ważności zezwolenia. W tym miejscu należy wskazać, iż tak w przedmiotowym postępowaniu, jak i w procedurze uchodźczej, cudzoziemiec podawał, iż jest bezpaństwowcem. Ponadto cudzoziemiec miał od 2012 r. - kiedy to wystąpił z przedmiotowym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - możliwość zajęcia się wyjaśnieniem kwestii uzyskania paszportu. 6. Odnosząc się z kolei do kwestii sprostowania danych osobowych, tj. imienia ojca cudzoziemca należy wskazać, że w treści zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] nie podał imienia ojca cudzoziemca (nie robi tego w wydawanych przez siebie decyzjach). Ww. organ może natomiast odnieść się do wniosku cudzoziemca o sprostowanie danych osobowych przy wydawaniu mu karty pobytu, lecz podkreślić należy, że brak jest dokumentu urzędowego, poza tymczasowym zaświadczeniu tożsamości cudzoziemca, potwierdzającego dane osobowe cudzoziemca i jego ojca. 7. W piśmie z dnia 16 lipca 2015 r. cudzoziemiec wskazał, że decyzja Wojewody [...] dot. udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z dnia [...] stycznia 2015 r. posiada wadę nieważności i powinna zostać uchylona. Cudzoziemiec podał, że organ I instancji nie rozpatrzył, w oparciu o przepisy art. 267 Kpa, jego wniosku z dnia 23 stycznia 2015 r. o zwolnienie z opłaty skarbowej za wydanie ww. zezwolenia, a bez wniesienia przez niego opłaty skarbowej wniosek o udzielenie ww. zezwolenia w ogóle nie powinien był być rozpatrywany. W ocenie tut. organu fakt wydania w dniu [...] stycznia 2015 r. decyzji w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, pomimo nieuiszczenia przez niego opłaty skarbowej oznacza, iż organ I instancji uznał, że w sprawie zachodzą okoliczności z art. 261 § 4 Kpa przemawiające za rozpatrzeniem wniosku o udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia, pomimo nieuiszczenia opłaty skarbowej. Należy jednak podkreślić, że załatwienie przez organ sprawy administracyjnej na zasadzie określonej w art. 261 § 4 Kpa, pomimo nieuiszczenia przez stronę opłaty skarbowej, która powinna zostać uiszczona z góry, nie zwalnia strony od obowiązku uiszczenia tej opłaty. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 871/14, jeżeli na wezwanie strona opłaty nie uiści organ ma możliwość ściągnięcia jej w trybie przepisów o egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych. Zatem Wojewoda [...] powinien rozpatrzyć wniosek cudzoziemca z dnia 23 stycznia 2015 r. o zwolnienie z opłaty skarbowej na zasadzie określonej w art. 267 Kpa z zachowaniem przepisów o opłacie skarbowej, poprzez wydanie postanowienia. W związku z powyższymi ustaleniami nierozpatrzenie przez Wojewodę [...] wniosku cudzoziemca o zwolnienie go z opłaty skarbowej nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. 8. W związku z tym, że skarżący jest jedyną stroną niniejszego postępowania decyzja Wojewody podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, tj. przed upływem 14 dni po jej doręczeniu stronie. Niniejsze twierdzenie jest zgodne z linią orzecznictwa, zgodnie z którą przepis art. 130 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego "odnosi się do wykonywania decyzji pozytywnych, które zaspokajają żądanie stron postępowania administracyjnego" (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie III, LEX 2009r. Jaśkowska M., Wróbel A.). Ponadto, w orzecznictwie wskazuje się, iż "zakaz wykonania decyzji nieostatecznej przed upływem terminu do wniesienia odwołania, doznaje wyłączenia, gdy decyzja jest zgodna z żądaniem wszystkich stron (art. 130 § 4). Nie nasuwa wątpliwości sytuacja, gdy w sprawie występuje tylko jedna strona postępowania, a decyzja realizuje w pełni jej żądanie. " (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II Wydanie III, LEX 2010 r. Łaszczyca G., Martysz C., Matan A.). IV. Pismem z dnia 17 września 2015 r. skarżący wniósł do Sądu skargę na decyzję Szefa Urzędu z dnia [...] lipca 2015 r., zarzucając orzeczeniu odwoławczemu: 1) nierozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, polegającego na ustaleniu właściwego organu do którego skarżący może się zwrócić o wydanie dokumentu podróży (przedwczesne wydanie decyzji), co z kolei doprowadziło do tego, iż skarżący został pozbawiony części przyznanego mu uprawnienia, 2) niezakończenie czynności proceduralnych, przed wydaniem decyzji, polegających na sprostowaniu danych osobowych skarżącego, 3) niewydanie postanowienia po wniesieniu przez skarżącego wniosku o zwolnienie skarżącego z opłaty skarbowej w zakresie całkowitym za wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a w związku z tym wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. bez podstawy prawnej, 5) przedwczesne wydanie decyzji ostatecznej mimo niezakończenia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego, 6) stosowanie podwójnych standardów w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego, 7) niezawieszenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 98 §1 Kpa mimo tego, że za tym przemawiał ważny interes strony, 8) bezpodstawne stwierdzenie, ze Wojewoda zastosował przepis art.261 §4 Kpa, 9) błędną interpretację art.130 §4 k.p.a. w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie, 6) udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na okres 1 rok i 6 miesięcy zamiast dwóch lat, tj. o pół roku krócej, co pozbawiło skarżącego części należnego mu uprawnienia. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności na wadliwość oceny sformułowanej przez Szefa Urzędu, stosownie do której w związku z tym, że skarżący jest jedyną stroną postępowania, decyzja Wojewody podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, tj. przed upływem 14 dni po jej doręczeniu stronie, co miałoby wynikać z art. 130 § 4 k.p.a. Zdaniem skarżącego Szef Urzędu w sposób błędny interpretuje przywołany przepis, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, przede wszystkim dlatego że przepisy szczególne stanowią inaczej. Z przepisów ustawy o abolicji wynika, że tylko ostateczna decyzja podlega wykonaniu. W związku z tym należy wskazać, iż wbrew twierdzeniu Szefa Urzędu decyzją Wojewody nie podlegała wykonaniu przed wniesieniem przeze mnie odwołania od tej decyzji, ponieważ była wtedy nieostateczną. Również podczas toczącego się postępowania odwoławczego decyzją Wojewody nie podlegała wykonaniu. Utrzymując decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2015 r. w mocy Szef Urzędu udzielił zatem skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na okres 1 roku i 6 miesięcy, pomimo wnioskowania przez skarżącego o udzielenie zezwolenia na okres 2 lat. W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody Szef Urzędu nie zmienił decyzji Wojewody w części dotyczącej terminu ważności udzielonego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tym samym ostatecznie doszło do udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na okres o pół roku krótszy niż gwarantowany ustawą. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem procesowym z dnia 19 października 2015 r. skarżący wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując i uzupełniając stanowisko w sprawie. Odnosząc się m.in. do zarzutu błędnej interpretacji art. 130 § 4 k.p.a. w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie oraz zarzutu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na okres 1 roku i 6 miesięcy zamiast dwóch lat, Szef Urzędu wskazał w szczególności, co następuje: 1. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Wojewoda orzekł o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terminem ważności do dnia 25 stycznia 2017r., czyli na okres wskazany w art. 3 ust. 1 ustawy abolicyjnej. W/w decyzja na mocy art. 130 § 4 k.p.a. podlegała wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, ponieważ była zgodna z żądaniem jedynej strony postępowania, czyli skarżącego. 2. W przeciwieństwie do sytuacji, która miała miejsce w 2012 r. Wojewoda bez zbędnej zwłoki podjął kroki zmierzające do doręczenia w/w decyzji. Z akt organu I instancji wynika, że operator pocztowy otrzymał przesyłkę zawierającą decyzję w dniu 6 lutego 2015 r. (datownik placówki nadawczej). Następnie w dniu 12 lutego 2015 r. podjęto próbę doręczenia decyzji pod wskazanym przez skarżącego adresem, jednak z uwagi na nieobecność adresata przesyłka była dwukrotnie awizowana (ponownie w dniu 20 lutego 2015 r.) Skarżący odebrał przesyłkę w dniu 25 lutego 2015 r. W sprawie nie wystąpiła więc sytuacja, która była powodem stwierdzenia nieważności decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 września 2014r. (IV SA/Wa 871/14). 3. Podkreślenia wymaga, iż w przywołanym wyroku Sąd zaaprobował sposób w jaki organ I instancji określił termin ważności udzielonego zezwolenia: ,,Mimo literalnie poprawnego zapisu decyzji Wojewody [...], poprzez opóźnienie jej doręczenia stronie, a tym samym wejście jej do obrotu prawnego dopiero w dniu 1 sierpnia 2013 r. (osiem miesięcy po wydaniu decyzji) jest ona niezgodna z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r., gdyż faktycznie udzielone nią zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony nie wynosi 2 lata, jak przewiduje ustawa. Organ I instancji nie miał prawa, poprzez nieprawidłowo prowadzone postępowanie administracyjne z naruszeniem art. 8, art. 109, art. 110 k.p.a.. pozbawić skarżącego części należnego mu uprawnienia. Organ odwoławczy, na skutek odwołania od decyzji I instancji miał możliwość skorygowania tego błędu, jednakże z lego prawa nie skorzystał. ". Powyższe stwierdzenie Sądu ma zasadnicze znaczenie dla oceny zarzutu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na okres 1 roku i 6 miesięcy zamiast dwóch lat. Po stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewoda [...] rozstrzygnął sprawę nową decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., którą to decyzje doręczył skarżącemu bez zbędnej zwłoki. Tym samym wyeliminowano wadę decyzji, która stanowiła bezpośrednią przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji. Na mocy art. 130 § 4 k.p.a. decyzja ta jako całkowicie zgodna z żądaniem strony (udzielona na maksymalny dopuszczalny prawem okres) weszła do obrotu prawnego jeszcze przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie skarżącego nie miał jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i określenia na nowo terminu udzielenia zezwolenia. Organ nie musiał jak poprzednio korygować błędu organu I instancji ponieważ obecnie błąd taki nie wystąpił. Taka praktyka prowadziłaby do de facto do bezzasadnego wydłużenia udzielonego prawidłowo przez Wojewodę [...] zezwolenia poza okresy dopuszczalne ustawą (art. 3 ust. 1 ustawy "abolicyjnej"). Przyjęcie zapatrywania skarżącego prowadziłoby wprost do akceptacji poglądu, zgodnie z którym poprzez wniesienie odwołania od prawidłowej decyzji może dojść do przedłużenia zezwolenia na pobyt udzielonego na maksymalny dozwolony prawem okres. Skarżący w toku postępowania podejmował działania mające opóźnić zakończenie sprawy, pomimo że organ I instancji orzekł o udzieleniu zezwolenia zgodnie z jego wnioskiem. Na zamiar celowego przedłużenia przez Skarżącego postępowania wskazuje zresztą uprzednio złożony wniosek z dnia 2 października 2013 r., w którym domagał się on zawieszenia postępowania odwoławczego z uwagi na fakt, iż równolegle toczyło się postępowanie w sprawie o nadanie Skarżącemu statusu uchodźcy. Skarżący spodziewając się pozytywnego wyniku w/w postępowania miał zamiar po nadaniu mu statusu wziąć udział w programie integracyjnym, z którego wyłączone są osoby, którym udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Treść w/w wniosku wskazuje, że z jednej strony skarżący nie wycofał wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony a z drugiej celowo usiłował odwlec w czasie moment, w którym decyzja o udzieleniu Mu zezwolenia stanie się ostateczna. 4. Należy także dodać, że Skarżący twierdzi wprawdzie, że z przepisów ustawy o abolicji wynika, że tylko ostateczna decyzja podlega wykonaniu, co miałoby wykluczać stosowanie art. 130 § 4 K.p.a. jednak w skardze nie wskazano przepisu, który stanowiłby lex specialis w stosunku do regulacji kodeksowej. Żaden przepis ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. nie przewiduje wyłączenia art. 130 § 4 k.p.a. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy nie był obowiązany do korekty prawidłowo określonego przez Wojewodę [...] terminu ważności zezwolenia. VI. Pismem procesowym z dnia 15 marca 2016 r. skarżący podtrzymał stanowisko skargi, podnosząc jednocześnie dodatkową argumentację, mającą przemawiać za wadliwością rozstrzygnięć organów obu instancji w zakresie określenia terminu obowiązywania przedmiotowego pozwolenia. Skarżący podniósł w tym kontekście, co następuje: 1. Wbrew ocenie Szefa Urzędu art.130 § 4 k.p.a. nie ma w zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem nie można uznać, że decyzja organu I instancji była zgodna z żądaniem strony (która to przesłanka warunkuje dopuszczalność stosowania tego przepisu), w sytuacji w której skarżący, nie zgadzając się z tą decyzją z racji jej przedwczesnego wydania, wniósł od niej odwołanie do organu wyższego stopnia, a następnie skargę do Sądu; 2. Przepisy art.9 i 10 ustawy abolicyjnej wskazują jednoznacznie, że skutki w obrocie prawnym wywołuje dopiero ostateczna decyzja abolicyjna; 3. W świetle powyższych okoliczności uznać należy, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji decyzja ta nie podlegała wykonaniu, nie wywołując tym samym żadnych skutków prawnych. Skuteczność tej decyzji powstała dopiero z dniem doręczenia skarżącemu decyzji odwoławczej z dnia [...] lipca 2015 r., co nastąpiło w dniu 18 sierpnia 2015 r. Organ odwoławczy miał zatem obowiązek stosownego zreformowania decyzji Wojewody w celu umożliwienia skarżącemu skorzystania z udzielonego zezwolenia w okresie wynikającym ściśle z art.3 ust.1 ustawy abolicyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skargę należało uwzględnić, albowiem zarówno zaskarżona decyzja odwoławcza Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., jak i utrzymana tą decyzją w mocy decyzja Prezydenta z dnia [...] grudnia 2014 r., zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art.91 ust.1 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez wadliwą ich wykładnię, w wyniku zastosowania której organy wadliwie uznały, że małoletniemu skarżącemu nie przysługuje pomoc, mająca na celu wspieranie procesu jego integracji. Z racji tego, że naruszenie to wpłynęło istotnie na wynik sprawy obie wskazane wyżej decyzje należało wyeliminować z obrotu prawnego. VIII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r., prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł zaskarżoną decyzją Szef Urzędu, było rozstrzygnięcie, czy skarżący spełnia przesłanki do otrzymania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przewidziane w ustawie z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 191, poz. 1133), dalej "ustawie abolicyjnej". W ocenie organów obu instancji stan faktyczny sprawy upoważnia do uznania, że w stosunku do skarżącego została spełniona przesłanka, o której mowa w art.1 pkt 3 ustawy, obligująca organy do udzielenia żądanego zezwolenia na okres dwóch lat, stosownie do art.3 ust.1 ustawy. Ocena ta jest całkowicie słuszna, niesporna pomiędzy stronami i potwierdzona materiałem dowodowym sprawy. Trafnie natomiast podniósł skarżący, że wadliwie organ I instancji nie zastrzegł, ustalając dwuletni okres zezwolenia na zamieszkanie, że bieg przyjętego okresu rozpoczyna się z dniem, w którym decyzja w przedmiocie udzielenie zezwolenia stanie się ostateczna (co jest przesłanką wykonalności tej decyzji), wskazując w to miejsce konkretną datę końcową tego okresu. Uchybienia powyższego wadliwie nie zreformował organ odwoławczy, utrzymując decyzję Wojewody w mocy. Z tej racji decyzję Szefa Urzędu należało uchylić celem wydania przez organ odwoławczy stosownego orzeczenia reformatoryjnego. Żaden z pozostałych innych zarzutów skargi nie zasługuje natomiast na uwzględnienie. 2. Wniosek Sądu co do rozpoczęcia w niniejszej sprawie biegu dwuletniego okresu obowiązywania zezwolenia na zamieszkanie dopiero od dnia nabycia przez decyzję udzielającą tego zezwolenia, waloru ostateczności, wynika z poniższych przesłanek: (1). Sztywno i jednolicie ustalony okres obowiązywania zezwolenia na zamieszkanie, udzielanego w ramach postępowania abolicyjnego, wskazuje art. 3 ust.1 ustawy abolicyjnej, w którym to przepisie stwierdza się, że wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. W przepisie tym, ani w żadnym innym przedmiotowej ustawy nie precyzuje się, od jakiej daty okres ten ma być liczony, w tym w szczególności nie określa się skutków dla biegu terminów, które miałyby wynikać z wniesienia przez cudzoziemca odwołania od pozytywnej decyzji organu I instancji. (2). Koniecznym w tej sytuacji staje się odwołanie do ogólnych reguł rządzących wykonalnością decyzji administracyjnej, ustalonych w art.130 k.p.a. W myśl tego przepisu przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu (§ 1). Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (§ 2). Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy: 1) decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art.108); 2) decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (§ 3). Ponadto decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy jest zgodna z żądaniem wszystkich stron (§ 4). Odnosząc do tychże uwarunkowań prawnych stan faktyczny niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniesienie przez cudzoziemca odwołania od decyzji Wojewody wstrzymało jej wykonanie do czasu rozpatrzenia środka odwoławczego przez Szefa Urzędu (a zatem do momentu zapadnięcia w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej), albowiem nie wystąpiły tu okoliczności przewidziane w §§ 3 i 4. Podzielić należy stanowisko skargi, że wniesienie przez skarżącego odwołania od decyzji Wojewody, wprawdzie dla skarżącego korzystnej, niemniej w jego ocenie przedwczesnej (abstrahując w tym miejscu od oceny zasadności zarzutów odwołania), a zatem w efekcie nie zgodnej w całości z żądaniem wniosku, nie pozwala uznać, że w sprawie spełniona została hipoteza art.130 § 4 k.p.a., tj. że decyzja Wojewody jest zgodna z żądaniem wszystkich stron (w tym wypadku jedynej strony postępowania, tj. samego skarżącego). (3). Warto w rozpatrywanym kontekście odwołać się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 września 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 235/10, publ. LEX, w którym stwierdzono, co następuje: "Za dzień uzyskania przez cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej ochrony uzupełniającej, od którego, w myśl art. 91 ust. 3 u.p.s., należy liczyć początek 60-dniowego terminu do złożenia wniosku o przyznanie pomocy mającej na celu wspieranie procesu integracji cudzoziemca, nie może być uznany dzień doręczenia cudzoziemcowi nieostatecznej decyzji o udzieleniu mu ochrony uzupełniającej, chyba że decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 130 § 3 pkt 1 w zw. z art. 108 k.p.a.) lub gdy decyzja ta jest zgodna z żądaniem strony (art. 130 § 4 k.p.a.). Z przepisów ustawy z 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie wynika bowiem, by decyzja udzielająca ochrony uzupełniającej podlegała natychmiastowemu wykonaniu z mocy tejże ustawy.". Analogicznie do powyższego stwierdzić należy brak podstaw do wywodzenia, że pozytywna decyzja abolicyjna podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy samej ustawy abolicyjnej. (4). Bezspornym jest, że w decyzji organu I instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności na zasadach określonych w art. 108 k.p.a. Stosownie do art.108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Stosownie do art.108 § 2 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu. W tym przypadku organ wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie. Organ I instancji nie rozważał zatem, czy za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie stoi przesłanka "innego interesu społecznego", mająca polegać w szczególności na istnieniu tego interesu, wiążącego się ściśle z prawem państwa do rygorystycznej kontroli pobytu na jego terytorium cudzoziemców, w zapobieganiu sytuacjom, w których cudzoziemiec, uzyskujący pozytywną decyzję abolicyjną, gwarantującą mu dwuletnie prawo legalnego pobytu na terenie RP, doprowadza do znacznego przedłużenia tego terminu, wnosząc odwołanie od tej decyzji, a zatem doprowadzając do znacznego przesunięcia w czasie momentu nabycia przez tę decyzję waloru ostateczności. Zaznaczyć przy tym należy jednoznacznie, że zaniechanie to nie może już zostać w żaden sposób sanowane w niniejszej sprawie, albowiem "Organ, który wydał decyzję, może orzec o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności przed upływem terminu wniesienia odwołania od tej decyzji (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 1985 r.,SA/Wr 111/85, ONSA 1985, nr 1, poz. 21). (5). W kontekście ewentualnych wątpliwości, czy pozytywną decyzję abolicyjną można w ogóle postrzegać jako nadającą się do wykonania w rozumieniu art.130 k.p.a., odwołać się należy do szerokiej wykładni pojęcia "wykonalność decyzji" na gruncie przywołanego przepisu, tak jak to zaproponował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 591/04, odnosząc to również do art.152 p.p.s.a. W wyroku tym wskazano zatem, że: "W przypadku stosowania art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w razie uwzględnienia skargi na decyzję chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu, podobnie jak szerokie znaczenie ma "wykonanie decyzji" w rozumieniu art. 130 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzenie przez Sąd, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny.". W uzasadnieniu podkreśla się, że niewłaściwym w kontekście stosowaniu obu tych przepisów jest redukowanie pojęcia "wykonanie decyzji" tylko do oceny, czy dana decyzja wykonaniu w trybie postępowania egzekucyjnego i abstrahowanie od szerszego kontekstu funkcjonowania tej decyzji. (6). Jednoznaczne stanowisko co do konieczności związania otwarcia terminu, wyznaczającego wskazany w decyzji administracyjnej okres jej obowiązywania, z nabyciem przez tę decyzję waloru ostateczności, zajął NSA (na gruncie postępowania o ustalenie warunków zabudowy) w wyroku z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 809/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził tam, co następuje: "Odnosząc się do uznanego przez Naczelny Sąd Administracyjny jako słusznego, co do zasady, zarzutu błędnej wykładni określonych przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że także i ten zarzut nie może być uznany za w pełni prawidłowo ujęty, bowiem w skardze kasacyjnej twierdzi się, że przedmiotowy termin obowiązywania decyzji o warunkach zabudowy rozpoczyna bieg nie od daty wpisanej w treści tej decyzji jako dzień jej wydania, lecz od dnia doręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy wywołuje dla inwestora skutek w postaci możliwości wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę nie z dniem doręczenia tej decyzji stronie ani też doręczenia pozostałym stronom postępowania, lecz dopiero z chwilą, kiedy stanie się ona ostateczna. Przewidziana ustawą możliwość wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, w tym także decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji, gdy najczęściej strony będące adresatami tej decyzji mają rozbieżne interesy w kwestii rozstrzygnięcia, powoduje, że z prawa udzielonego inwestorowi omawianą decyzją może on skorzystać dopiero z chwilą, gdy stanie się ona ostateczna. Dopiero z dniem nabycia przez decyzję przymiotu ostateczności stanowi ona promesę dla inwestora do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenie pozwolenia na budowę. Jeżeli więc, jak w niniejszej sprawie, decyzja o warunkach zabudowy była wydana ze wskazaniem okresu jej obowiązywania, to należy przyjąć, iż bieg tego okresu rozpoczął się nie w takiej dacie, jaką wskazano w decyzji jako dzień jej wydania, lecz z chwilą, gdy stała się ona ostateczna. Data nabycia przez decyzję przymiotu ostateczności została wskazana na egzemplarzu decyzji znajdującym się w aktach administracyjnych. Wynika z niej, iż błędnie organy obu instancji, orzekające w sprawie administracyjnej przyjęły, że wniosek przez skarżącego został złożony po utracie mocy decyzji o warunkach zabudowy /po upływie dwuletniego terminu jej obowiązywania określonego w decyzji/."; (7). Nie sposób przy tym odmówić słuszności twierdzeniom skarżącego, że w tych miejscach ustawy abolicyjnej, w których określa się skutki prawne wydania pozytywnej decyzji abolicyjnej (inne niż nabycie przez cudzoziemca prawa do zamieszkania na czas oznaczony), wiąże się je jednoznacznie z dniem, w którym decyzja staje się ostateczna. Stosownie zatem do art. 9 ustawy decyzja o udzieleniu zezwolenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, z dniem, w którym stała się ostateczna, powoduje wygaśnięcie decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zawartych w innych decyzjach orzeczeń o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub orzeczeń o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie natomiast do art.10 ustawy dane cudzoziemca umieszczone w wykazie na innej podstawie niż art. 128 ust. 1 pkt 1 i 2 lub 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach wykreśla się z wykazu, gdy decyzja o udzieleniu zezwolenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, stała się ostateczna. (8). W świetle tych wszystkich okoliczności stwierdzić należy, że obowiązkiem orzekającego w sprawie organu I instancji było (w następstwie nienadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności) zastrzeżenie w decyzji, że okres na jaki udzielono w niej zezwolenia na zamieszkanie skarżącemu liczy się od dnia, w którym decyzja w tym przedmiocie stanie się ostateczna. Obowiązkiem organu odwoławczego było w tej sytuacji stosowne zreformowanie decyzji Wojewody, na podstawie art.138 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym samym decyzja Szefa Urzędu została wydana z naruszeniem art. art.138 § 1 pkt 2 w związku z art.130 k.p.a. oraz w związku z art.3 ust.1 ustawy abolicyjnej. 3. Jak wskazano już wcześniej w pozostałym zakresie Sąd uznaje zarzuty skargi za nieuzasadnione, podzielając w całości ich ocenę dokonaną przez organ w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. Powyższe dotyczy w szczególności zarzutów: 1) nierozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, polegającego na ustaleniu właściwego organu do którego skarżący miałby się zwrócić o wydanie dokumentu podróży (przedwczesne wydanie decyzji), 2) niezakończenia czynności proceduralnych, przed wydaniem decyzji, polegających na sprostowaniu danych osobowych skarżącego, 3) niewydania postanowienia po wniesieniu przez skarżącego wniosku o zwolnienie z opłaty skarbowej w zakresie całkowitym za wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a w związku z tym wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. bez podstawy prawnej, 5) przedwczesnego wydania decyzji ostatecznej mimo niezakończenia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego, 6) stosowania podwójnych standardów w sprawie zawieszenia postępowania odwoławczego, 7) niezawieszenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 98 §1 k.p.a. pomimo tego, że za tym przemawiał ważny interes strony, 8) bezpodstawnego stwierdzenia, ze Wojewoda zastosował przepis art.261 §4 k.p.a. 4. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Szef Urzędu rozpozna ponownie odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2015 r., uwzględniając ocenę Sądu co do prawidłowego sposobu oznaczenia początku biegu dwuletniego okresu zezwolenia na zamieszkanie. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.