IV SA/Wa 3237/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA J Marzena Milewska-Karczewska (spr.) sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skarg [...]. z siedzibą w [...] i [...] z siedzibą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w[...] z dnia[...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżących [...] z siedzibą w [...] i [...]. z siedzibą w [...] kwotę po 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2018r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego na działce nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Stan sprawy przedstawiał się następująco. W dniu [...] listopada 2015r. A. S.A. złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla nośnika reklamowego nr [...] o wym. tablicy reklamowej 3,0 x 6,0 m i wysokości maks. 7 m. typu BB 18 - jednostronny, na słupie z fundamentem betonowym zagłębionym - studnia 1,2 m na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ulicy [...] w Dzielnicy [...]. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Zarząd Dzielnicy [...] (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] września 2017r., znak: [...] uchyliło zaskarżona decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Odwołania od ww. decyzji złożyły A. S.A. oraz S. sp. z o.o. W odwołaniach zarzucono: naruszenie § 3 ust. 2, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 – dalej: rozporządzenie) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego oraz brak wyznaczenia linii zabudowy jako przedłużenia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] września 2018r. (nr wskazany na wstępie) utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji podkreślając, iż za front działki organ prawidłowo przyjął odcinek A-D wynoszący ok. 8 m co oznacza, że wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż 50m jest zgodne ze wskazanym wyżej przepisem rozporządzenia. Wyjaśniono przy tym, odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2016r. sygn.. II OSK 3075/14, że zgodnie z treścią § 2 pkt 5 rozporządzenia front działki jest rozumiany jako ta część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Nie chodzi przy tym o całą granicę działki, czy cały skraj działki, lecz tylko fragment działki budowlanej (cześć działki budowlanej), który przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Kolegium podzieliło również stanowisko organu I instancji w zakresie możliwości ustalenia linii zabudowy dla wskazanej inwestycji, podnosząc że na gruncie niniejszej sprawy linia zabudowy w obszarze analizowanym tworzy uskok co oznacza ze zgodnie z § 4 ust.3 rozporządzenia, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującą linie zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Jak wynika z przeprowadzonej analizy budynek, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego usytuowany jest ok. 40m od krawędzi jezdni. Inwestor planuje usytuowanie inwestycji w odległości 15 m od krawędzi jezdni, co zdaniem organu wskazuje, że nowopowstały obiekt nie będzie stanowił kontynuacji istniejącej linii zabudowy. Tym samym chybiony jest podniesiony w odwołaniach zarzut dotyczący błędnego ustalenia linii zabudowy. Kolegium zauważyło również, że jednym z organów uzgadniających decyzję o warunkach zabudowy - stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz.U. z 2016r., poz. 778 z późn. zm. -dalej: u.p.z.p.) - jest właściwy zarządca drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W przedmiotowej sprawie Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia [...] maja 2017r., znak: [...] odmówił uzgodnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego, co oznacza że odmowa uzgodnienia decyzji przez organ współdziałający wyłączała możliwość wydania przez organ I instancji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanej przez skarżącą inwestycji. Kolegium zauważyło przy tym, że argumentując odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy Zarząd Dróg Miejskich wskazał, że umieszczenie reklamy w otoczeniu drogi, a zwłaszcza w strefie oddziaływania skrzyżowania, może powodować zmniejszenie koncentracji kierowcy na realizację jego zadania podstawowego jakim jest stała obserwacja współuczestników ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa prowadzenia pojazdu. Niezgadzając się z ww. decyzją A. S.A. z siedzibą w [...] oraz S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżając decyzję Kolegium z dnia [...] września 2018r. w całości i zarzucając : 1/ A. S.A. zarzuciła naruszenie: a/ art. 7, 77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez: - sporządzenie analizy obejmującej obszar wielokrotnie mniejszy od obszaru, który winien być poddany analizie, co jest niezgodne z § 3 ust. 2 rozporządzenia; - błędne przyjęcie, że lokalizacja nośnika reklamowego jest niemożliwa z uwagi na linię zabudowy, skoro jest możliwe uwzględnienie odstępstwa od zasady linii zabudowy dotyczącej budynków, b/ § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez określenie granic obszaru analizowanego w odległości mniejszej od odległości wymaganej tym przepisem. 2/ S. sp. z o.o. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a/ art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. ż art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego oraz przez niedostateczne i nieprzekonywujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim podtrzymuje decyzję organu I instancji; b/ art. 15 k.p.a. - poprzez ograniczenie postępowania odwoławczego jedynie do weryfikacji i kontroli decyzji organu I instancji i wskutek tego zaniechanie ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia przez organ II instancji rzetelnego postępowania wyjaśniającego, a także nie odniesienie się do wszystkich zarzutów wskazanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji tj. do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, podczas gdy funkcja przedmiotowej inwestycji nie koliduje z funkcją analizowanego obszaru, bowiem w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji znajduje się zabudowa o funkcji usługowej, a zabudowie tej towarzyszą tablice reklamowo - informacyjne, jak również wolnostojące nośniki reklamowe; c/ art. 8 k.p.a. - poprzez prowadzenie sprawy w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; d/ § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, poprzez błędną jego wykładnię i niezasadne przyjęcie, że szerokość frontu działki inwestycyjnej określona przez wnioskodawcę stanowi podstawę ustalania obszaru analizowanego, podczas gdy ustawodawca jednoznacznie odwołał się do szerokości frontu działki objętej wnioskiem, a nie do szerokości frontu terenu inwestycji, a nadto pominięcie, iż ustalenie warunków zabudowy, a co za tym idzie wyznaczenie granic obszaru analizowanego, odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana, co w konsekwencji spowodowało wadliwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego; ; e/ § 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 7 pkt 1 u.p.z.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezasadne przyjęcie na nieznanej podstawie, że nie istnieje możliwość ustalenia linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji; f/ art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (jt. Dz.U nr 14 poz. 60 z późn. zm- dalej: u.p.r.d.) - poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja może stanowić zagrożenie w ruchu drogowym, podczas gdy twierdzenia organu II instancji opierają się jedynie na teoretycznych rozważaniach oraz ogólnych badaniach wykonanych w warunkach laboratoryjnych. Z ostrożności procesowej S. sp. z o.o. zarzuciła również naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przedmiotowa inwestycja nie wypełnia przesłanki, o której mowa w tym przepisie, w szczególności że funkcja przedmiotowej inwestycji koliduje z funkcją analizowanego obszaru, podczas gdy organ I instancji nie dokonał prawidłowej analizy urbanistycznej, nadto w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji znajduje się zabudowa o funkcji usługowej, co oczywiste zatem zabudowie tej towarzyszą tablice reklamowo - informacyjne, jak również wolnostojące nośniki reklamowe, a jest bezspornym, że na danym terenie z przyczyn leżących po stronie właściwego organu nie uchwalono dotąd przez kilkanaście lat miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podnosząc wskazane powyżej zarzuty obydwie skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2018r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu obydwu skarg szczegółowo uargumentowano stawiane zarzuty. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Obie skargi zostały zarejestrowane pod różnymi sygnaturami, przy czym na rozprawie w dniu 14 marca 2019r. sprawy zostały połączone do łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia pod sygnaturą IV SAWa 3237/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018r. utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018r., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego nr [...] o wym. tablicy reklamowej 3,0 x 6,0m i wysokości maks. 7 m, typu BB 18 – jednostronny, na słupie z fundamentem betonowym zagłębionym – studnia 1,2m na działce nr ew. [...], obr. [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. Podstawą prawną do wydania decyzji o warunkach zabudowy były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz. U. z 2017r. poz. 1073 ze zm. – dalej: u.p.z.p.), w tym przepis art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z nimi w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego inwestor zobowiązany jest do uzyskania dla planowanej inwestycji decyzję o warunkach zabudowy. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ocenia w tym postępowaniu czy zostały spełnione przesłanki o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., formułującym materialnoprawne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W konsekwencji, przy ustalaniu warunków zabudowy należy mieć na względzie jak planowany do realizacji, względnie już zrealizowany samowolnie obiekt – jak w niniejszej sprawie – komponuje się z dotychczasowym zabudowaniem terenu. Podstawę rozważań dla ustalenia warunków zabudowy stanowić winien wyznaczony zgodnie z § 3 rozporządzenia obszar, w którym przeprowadzana jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust.1 - 5 u.p.z.p. Przekładając powyższe przepisy na stan faktyczny sprawy, Sąd doszedł do przekonania , iż w niniejszej sprawie skargi są zasadne. Rację należy bowiem przyznać skarżącym, że w niniejszej sprawie błędnie został wyznaczony obszar analizowany. Sąd podziela bowiem pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że jako teren inwestycji należy przyjąć cały obszar działki (v. wyrok NSA z dnia 27 marca 2019 sygn. akt II OSK 1205/17, z dnia 11 marca 2014r. sygn. akt II OSK 2363/12) - w niniejszej sprawie działki nr ew. [...]. Zdaniem Sądu nie można przyjąć poglądu, że teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy może być ograniczony tylko do części działki. Co prawda we wniosku inwestor określił, że teren inwestycji to działka nr ew. [...] w granicach oznaczonych linią ciągłą i literami ABCDA na załączonej do wniosku mapie zasadniczej w skali 1:500, jednakże zauważenia wymaga również, że oznaczony literami ABCDA na załączniku do wniosku obszar obejmuje jedynie część działki nr [...], która w istocie odpowiada lokalizacji istniejącego nośnika reklamowego. Powyższe prawdopodobnie wynika z faktu, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy legalizacji zabudowy istniejącej, na co wskazuje postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...].09.2015r. nr. [...]. W postanowieniu tym nałożono na inwestorów – A. S.A. obowiązek przedstawienia szeregu dokumentów, w tym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego obiektu budowlanego, w postępowaniu toczącym się w trybie legalizacyjnym, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (jt. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.). Zdaniem Sądu przez teren, o którym mowa w art. 59 ust. 1, a także art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek inwestycyjnych. Wskazać bowiem należy, że analiza przepisów art. 61 u.p.z.p. posługujących się pojęciem "terenu" (zob. art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3, ust. 5 i 6, a także art. 63) nie pozwala na przyjęcie, że terenem tym (terenem inwestycji) może być część działki, oznaczona przez wnioskodawcę dla lokalizacji inwestycji. Także z treści art. 52 ust. 2 u.p.z.p., stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, nie można wyprowadzić tezy, że wniosek inwestora, który musi określać granice terenu objętego wnioskiem, przedstawione na kopii mapy zasadniczej o właściwej skali, obejmujący "teren, którego wniosek dotyczy", może być ograniczony tylko do części działki. Wypada również wskazać, że w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydanego na podstawie delegacji z art. 61 ust. 6 u.p.z.p., w którym określając sposób wyznaczenia obszaru analizowanego (§ 3 tego rozporządzenia), ustawodawca wprost posłużył się pojęciem "działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy". W § 3 ust. 2 w/w rozporządzenia, prawodawca odwołał się również do "szerokości frontu działki objętej wnioskiem", a nie szerokości frontu terenu inwestycji. Do pojęcia działki gruntu jako całości, a nie jej części, wydzielonej liniami rozgraniczającymi jako teren inwestycji, prawodawca odwołał się wprost także w pozostałych regulacjach tego rozporządzenia, co wyraźnie wskazuje, że jego zamiarem nie było dopuszczenie możliwości ustalania warunków zabudowy dla fragmentów działek inwestycyjnych. Odmienna interpretacja terminu "teren" i umożliwienie wydawania warunków zabudowy jedynie dla wskazywanego przez inwestora fragmentu działki ewidencyjnej w istocie może prowadzić do obejścia prawa. Przykładowo wskazać można, iż taka interpretacja tego pojęcia umożliwiałaby inwestorom niedopuszczalne z punktu widzenia ładu przestrzennego obchodzenie ograniczeń w intensyfikacji zabudowy działki poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem obszarze, jest już zabudowana. Powyższe wskazuje, że przyjęcie przez organ, w niniejszej sprawie, jako frontu działki odcinku A-D zaznaczonego przez inwestora terenu inwestycji, który stanowi cześć działki nr ew. [...], jest błędne. A co za tym idzie wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości 50 m i dokonanie analizy na tak wyznaczonym obszarze pozostaje w sprzeczności z zapisem wskazanego wyżej § 3 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50m. Przy czym jak wynika z załącznika graficznego do decyzji organu I instancji działka nr ew. [...], na której posadowiony jest nośnik reklamowy dla którego inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy na potrzeby postępowania legalizacyjnego, ma ok. 62m (przy uwzględnieniu skali mapy 1:500). To z kolei wskazywałoby, że granice obszaru analizowanego winny być wyznaczone w odległości ok.186m a nie jak dokonał tego organ I instancji i co zostało zaakceptowane przez organ II instancji w odległości 50m. Błędne wyznaczenie obszaru analizowanego powoduje, iż analiza stanowiąca podstawowy dokument w sprawie jest również obarczona wadą, a co za tym idzie rozstrzygnięcie, które zapadło w oparciu o wnioski płynące z analizy mogło mieć wpływ na wynik sprawy w szczególności w zakresie funkcji, linii zabudowy, wskaźnika zabudowy. Sąd wyjaśnia przy tym, że definicja frontu działki o której mowa w § 2 pkt 5 rozporządzenia, do której odwołuje się organ w zaskarżonej decyzji w sposób jednoznaczny określa, że frontem działki jest ta część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. A zatem trzykrotność frontu działki będzie liczona jako trzykrotność tej linii (granicy działki), która przylega do drogi z której będzie główny wjazd lub wejście na działkę. Powyższe potwierdza również przywołane przez Kolegium orzecznictwo sądowe a zatem niezrozumiałym jest argumentowanie przez organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie frontem działki będzie jedynie część terenu inwestycyjnego oznaczonego na załączniku graficznym literami A-D od strony drogi. Na marginesie jedynie należy w tym miejscu zauważyć, że gdyby przyjąć w tym zakresie koncepcję Kolegium uznając za front działki front terenu inwestycyjnego a zatem bok A-D, to teren inwestycyjny nie miałby zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej, gdyż ta część działki na której posadowiony jest nośnik reklamowy nie ma dostępu do drogi. Dostęp terenu inwestycyjnego do drogi jest bowiem możliwy jedynie przez pozostałą część działki nr ew. [...]. Niezależnie od powyższych uwag i jedynie marginalnie, bowiem kwestia ta będzie przedmiotem ponownej analizy organów po prawidłowym wyznaczeniu obszaru analizowanego, Sąd wskazuje, iż w jego ocenie Kolegium prawidłowo dokonało wykładni § 4 rozporządzenia. Zauważyć jednak należy, że choć organ sam wskazuje, że § 4 ust.4 rozporządzenia dopuszcza w drodze wyjątku inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, to jednak w tym zakresie brak jest zawartej w analizie oraz w wydanych w sprawie decyzjach argumentacji, która pozwoliłaby na przyjęcie, że zarówno osoba sporządzająca analizę jak również uprawniony organ nie widzieli w niniejszej sprawie uzasadnionej możliwości zastosowania wskazanego odstępstwa. Za zasadny należy również uznać zarzut, skarżących, odnoszący się do negatywnego stanowiska Zarządu Dróg Miejskich zawartego w piśmie z dnia [...] maja 2017r., znak: [...]. W tym zakresie należy przede wszystkim zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 53 ust.4 pkt 9 u.p.z.p. projekt decyzji o warunkach zabudowy uzgadniany jest z zarządcą drogi. W niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia z uzgodnieniem w rozumieniu tego przepisu, bowiem organem wydającym decyzję oraz organem właściwym do jej uzgodnienia jako zarządca drogi jest co do zasady Prezydent [...], a zatem ten sam organ. W takim wypadku brak jest podstaw do dokonania uzgodnienia. Jednak stanowisko w tym zakresie winno być zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i winno ono być uzasadnione, szczególnie - gdy tak jak w niniejszej sprawie - jest ono negatywne. Rację ma przy tym Kolegium wskazując, że stanowisko w tym zakresie winno wynikać z zadań jakie zostały przekazane zarządcy drogi przepisami o drogach publicznych, do których m. in należy planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczeniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków i bezpieczeństwa ruchu. Zauważyć jednak należy, iż zarówno orzeczenie Kolegium jak i orzeczenie organu I instancji w tym zakresie nie zawierają jednoznacznej i przekonującej argumentacji opartej na materiale dowodowym, która wskazywałaby że planowana inwestycja będzie wpływać na pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu. W tym zakresie w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów i analiz, które pozwoliłyby na przyjęcie tego rodzaju konstatacji. Pismo Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] maja 2017r., znak: [...] nie może być uznane za wystarczające, mimo iż pochodzi od jednostki wyspecjalizowanej, bowiem nie dołączono doń żadnych dokumentów, które potwierdziłyby twierdzenia zawarte w tym piśmie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że rację mają skarżący podnosząc, iż w niniejszej sprawie organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w szczególności art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku § 3 ust.2 rozporządzenia. Powyższe spowodowało zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 ust. 1 pkt c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 z późn. zm.- dalej p.p.s.a). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie obowiązany do uwzględnienia przedstawionej powyżej oceny prawnej i zgodnie z tą oceną do prawidłowego wytyczenia obszaru analizowanego i dokonania analizy pod kątem spełnienia wymogów zawartych w przepisie art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p. a następnie po dokonaniu ewentualnych niezbędnych uzgodnień do wydania prawidłowo uzasadnionego rozstrzygnięcia przy uwzględnieniu wymogów art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia decyzji.