IV SA/Wa 3264/18
PostanowienieWSA w Warszawie2019-04-24
Skład orzekający: Aneta Dąbrowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy Wspólnota Mieszkaniowa, nie będąca inwestorem, ma legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu uzgadniającego projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jeśli ustawa wyłącza możliwość złożenia zażalenia przez podmioty inne niż inwestor?Ratio decidendi
Sąd odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej, uznając, że nie posiada ona legitymacji do jej wniesienia. Zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo do złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego, a w konsekwencji skargi do sądu administracyjnego, przysługuje wyłącznie inwestorowi. Podmioty inne niż inwestor, nie mające legitymacji do wniesienia zażalenia, nie mogą również skutecznie wnieść skargi do sądu.Stan faktyczny
Wspólnota Mieszkaniowa C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, które uchyliło postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji hotelowej, biurowej i usługowej. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym i postanowił odrzucić skargę.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę i zwrócono skarżącej kwotę 100 zł tytułem wpisu.Pełny tekst orzeczenia
Dnia 24 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej C. z siedzibą w W. postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2018 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej C. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z [...] października 2018 r. uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] lipca 2018 r. nr [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków o funkcji hotelowej, biurowej, usług kultury, usług kultu religijnego – [...] z siedzibą [...], garażem podziemnym, zjazdem z drogi publicznej, dojściem i dojazdem oraz infrastrukturą podziemną, planowanej do realizacji na działkach o nr ew. [...], [...] i części działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie dzielnicy [...].
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa C. z siedzibą w W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż określone w pkt 1 – 5.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem [...] w W. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków o funkcji hotelowej, biurowej, usług kultury, usług kultu religijnego – [...], garażem podziemnym, zjazdem z drogi publicznej, dojściem i dojazdem oraz infrastrukturą podziemną, planowanej do realizacji na działkach o nr ew. [...], [...] i części działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie dzielnicy [...]
Jak stanowi art. 53 ust. 5 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018, poz. 1945 ze zm.) uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Przepis ten wykluczał zatem możliwość złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego przez inny podmiot, niż inwestor, tj. podmiot, który nie wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nieruchomości.
W niniejszej sprawie inwestorem jest [...] w W.. Skoro Wspólnota Mieszkaniowa C. z siedzibą w W., nie będąc inwestorem, nie mogła w postępowaniu uzgodnieniowym wnieść skutecznie zażalenia, z uwagi na treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. należało uznać, że nie przysługuje jej również prawo do złożenia skargi na postanowienie ostateczne wydane w tym postępowaniu.
Jeżeli wolą prawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jedynie dla inwestora, wyłącza to kontrolę tych orzeczeń przez sądy administracyjne z inicjatywy innych podmiotów. Postępowanie sądowoadministracyjne, oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez podmiot legitymowany do tego w zakresie określonym przepisami prawa.
Reasumując stwierdzić należy, że ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przyznał legitymację do wniesienia zażalenia, a w konsekwencji i skargi do sądu administracyjnego wyłącznie inwestorowi. Na gruncie ww. przepisów, brak tej legitymacji w przypadku podmiotów innych niż inwestor jest bezsporny i uzasadnia odrzucenie skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013r. sygn. akt II OSK 2133/11).
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło